l|H O P E to the E N D|l

 True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance/Angst
Rating(this part): PG-13

42. Hug

 

 

         ร่างสูงยกหูโทรศัพท์ขึ้นกดโทรออกอย่างคนร้อนใจ ท่ามกลางการเฝ้ามองจากน้องๆ“สวัสดีครับ ขอสายแจจุงหน่อยครับ”

            (เอ่อ คุณหนูแจจุงออกไปพักบ้านเพื่อนนี่คะ นั่นใช่คุณยุนโฮรึเปล่าคะ คุณแจจุงไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอคะ?)

            เสียงสาวใช้ทำเอายุนโฮหน้าซีด เอ่ยเสียงตะกุกตะกักตอบ “เอ่อ อ่ะอ๋อ อยู่ครับอยู่ เพิ่งมาพอดี แค่นี้นะครับ ขอโทษที่รบกวน สวัสดีครับ”

            “อะไรน่ะพี่ยุนโฮ แจจุงไม่ได้กลับไปที่บ้านเหรอ” เสียงแหลมเล็กของจุนซูดังขึ้น หลังจากร่างสูงวางหูโทรศัพท์ สีหน้าท่าทางตื่นตระหนก

            “แล้วแจจุงไปไหนเนี่ย นี่มันสามทุ่มแล้วนะพี่”

            ชองยุนโฮกุมขมับ “หรือจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกนะ..”

            ณ คฤหาสน์ตระกูลคิม

            “เอ่อ บอกคุณยุนโฮไปแบบนั้นจะดีเหรอคะคุณหนู” เสียงสาวใช้เอ่ยเกร็งๆ เสียงที่หล่อนได้ยินดูเหมือนว่ายุนโฮจะกำลังร้อนใจมากทีเดียว

            “ดีสิ ทำไมจะไม่ดีล่ะ”

            ใบหน้าหวานยิ้มระบาย ป่านนี้ยุนโฮคงกำลังตามหาเขาพลิกแผ่นดินเป็นแน่

            “เอาเป็นว่า ยังไงพรุ่งนี้ ก็เตรียมของให้ฉันด้วยแล้วกันนะ”

            สิ้นคำ ร่างบอบบางก็บอกราตรีสวัสดิ์สาวใช้คนสวย ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปอย่างสบายอารมณ์

            กลับมาที่คอนโดฯ ของยุนโฮ

            “โอ๊ย ทำไมแจจุงยังไม่กลับมาอีกนะ” ยุนโฮเดินวนไปวนมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็นับไม่ถูก จนน้องๆ เริ่มเวียนหัว

            “ไปไหนของเค้ากันนะ”

            “พี่เลิกเดินไปเดินมาก่อนได้ไหม” เสียงชางมินหวีดขึ้นมาอย่างสุดจะทน

            “แจจุงอาจจะออกไปเดินเล่นที่ไหนก็ได้”

            “เดินเล่นอะไร? ไม่มีจดหมายบอก ไม่มีอะไรสักอย่าง แน่ใจนะว่าไอ้พวกจุนยองมันถูกจับไปหมดแล้วน่ะ!” ชองยุนโฮกุมขมับอย่างคนประสาทเสีย เหตุการณ์วันนั้นยังคงติดตาเขา

            ภาพแจจุงที่เกือบจะโดนพวกนั้นทำมิดีมิร้ายยังฝังอยู่ในความทรงจำของเขา ...ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแจจุงจะทำยังไงดี...

            “ฉันจะออกไปตามหาแจจุง!” ยุนโฮพูดประโยคเดิมเป็นรอบที่สิบ และปาร์คยูชอนก็ทำแบบเดิมเป็นรอบที่สิบเช่นกัน

            “ใจเย็นสิวะไอ้ยุนโฮ! แกจะไปตามหาเขาที่ไหนได้ จะบ้ารึเปล่า”

            “ใครกันแน่ที่จะบ้า” ยุนโฮตะโกน “แจจุงหายไปทั้งคนทำไมยังนั่งเฉยกันอยู่ได้!”

            คำพูดของร่างสูงทำเอาอีกสามคนหน้าซีด

            หรือเราจะเล่นละครไม่เนียนเนี่ย..!

            ….

            ก่อนหน้านี้..

 เวลาเที่ยงตรง ณ โรงอาหารกลาง โรงเรียนรินไค

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ยูชอนมองซ้ายขวาหาต้นเสียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นรับ “ครับ ยูชอนพูดครับ อ้าว..จะ แ..”

            (อย่าเพิ่งพูดชื่อฉันนะยูชอน! ...เอ่อ ยุนโฮอยู่แถวนั้นไหม)

            “อยู่สิ จะคุยเหรอ ทำไมไม่โทรเข้าเครื่องหมอนั่นล่ะ” ยูชอนตอบกลับเสียงใส ปากก็เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี นึกครึ้มว่านางฟ้าประจำบ้านพวกเขาจะมีเมนูมื้อเย็นอะไรมาเซอไพรส์พวกเขาอีกหรือเปล่า

            (เปล่าๆ ไม่ต้องบอกยุนโฮนะว่าฉันโทรมา ..พอดีว่าวันนี้ ฉันจะกลับไปบ้านซักหน่อยน่ะ มีอะไรจะเซอไพร์ส บอกจุนซูกับชางมินก็ได้นะ แต่ไม่ต้องบอกยุนโฮล่ะ ให้เขาคิดว่า...ฉันหายไปเฉยๆ ก็พอ)

            “เฮ้จะเล่นอะไรน่ะ รู้ไหมว่าเล่นแบบนี้ ...ไอ้ยุนมันจะสติแตกเอาง่ายๆ นะ” ปลายเสียงออกแนวกระซิบกระซาบเล็กน้อย เชิงว่ากลัวหมีจะรู้ตัวเสียก่อน ซึ่งประโยคนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากอีกฝ่ายได้ไม่ยาก

            (ฮะๆ ก็เพราะงี้แหละ ฉันถึงอยากให้พวกนายรั้งยุนโฮไว้ให้หน่อย เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ซะเปล่าๆ)

            เมื่อเห็นว่าเป็นความต้องการของคนสวย พี่ปาร์คก็พร้อมสนอง “โอเค เอางั้นก็ได้ ว่าแต่จะเซอไพร์สอะไรล่ะ”

            (บอกไม่ได้ เดี๋ยวก็รู้..งั้นฝากด้วยนะยูชอน บาย)

            “ฮะเฮ้..เดี๋ยว” แต่ก็ไม่ทัน แจจุงชิงตัดสายไปเสียก่อน และเพราะงั้นแหละ พวกเขาสามคนถึงได้นั่งนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งไม่มีความความร้อนใจกันเลยอยู่แบบนี้

            .......

            “เฮ้ ยุนโฮ ฉันว่าเราค่อยตามหากันพรุ่งนี้ก็ได้นี่นา” เสียงเพื่อนรักพูดขึ้นปลอบประโลมความร้อนใจของร่างสูงข้างกาย เมื่อเห็นว่าที่มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่เจ้ายุนโฮก็ยังนั่งนิ่งรอแจจุงไม่ไปไหน “ไม่ ฉันจะรอแจจุง ถ้าแกบอกให้ฉันไปนอนอีกคำล่ะก็ ฉันจะออกไปหาข้างนอกจริงๆ ด้วย”

            “เอ้าๆ เฝ้าก็เฝ้า” ยูชอนพยักหน้าอย่างปลงตก ก่อนจะหันไปขยิบตาให้คนรัก ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ๆ ยุนโฮ ก่อนจะยื่นแก้วนมอุ่นๆ ไปให้ “งั้นพวกเราจะรอเป็นเพื่อน ยังไงก็...ดื่มนี่ก่อนก็แล้วกันนะพี่ยุนโฮ”

            ร่างสูงหันไปมองแก้วนมอุ่นในมือน้องชาย ก่อนจะรับมา “ขอบใจนะจุนซู”

            สิบนาทีต่อมา..

            ดวงตาเรียวที่เคยเปิด บัดนี้กลับหลับพริ้มอยู่ที่โซฟา น้องเล็กโผล่หน้าออกมาจากห้อง พลางส่งสัญญาณกระซิบให้ยูชอนกับจุนซู “โหพี่..ต้องถึงขนาดต้องวางยาเลยเหรอ”

            “ชู่วส์” ยูชอนจุ๊ปากเป็นเชิงว่าให้เบาเสียงลงอีกนิด “เอาน่า ไอ้ยุนโฮมันนอนน้อยมาหลายคืนแล้วนี่ กินยานอนหลับเม็ดนึงคงไม่ถึงกับตายหรอกน่า”

            ....

            เช้าวันต่อมา

            “แจจุงยังไม่กลับมาอีกเหรอ!” เสียงตะเบ็งที่ดังทำเอาคอนโดฯ แทบแตกดังขึ้นอีกครั้งจนชางมินต้องเอามือปิดหูด้วยความรำคาญ ..ให้ตายสิ... ชองยุนโฮผู้เงียบขรึมหายไปไหนกันแล้วนะเนี่ย..

            “เอาน่ายุนโฮ เดี๋ยววันนี้ก็คงกลับ” ยูชอนพยายามปลอบเพื่อน “บางทีเขาอาจจะกลับไปที่บ้านก็ได้ เดี๋ยวตอนเย็นค่อยโทรไปถามอีกทีนะ”

            “เออใช่ โทรไปถาม” ยุนโฮรีบยกโทรศัพท์ขึ้นจิ้ม ก่อนที่ยูชอนจะห้ามไว้ก่อน “ไอ้บ้า โทรอะไรเช้าขนาดนี้ รบกวนเขาเปล่าๆ”

            ร่างสูงชะงัก ตีหน้ามุ่ยเป็นหมีอดน้ำผึ้ง “โทรตอนเย็นแล้วกันนะ”

            ในที่สุดสามหน่อจุนซู ชางมิน และยูชอนก็ช่วยกันดันพ่อหมีของพวกเขามาโรงเรียนจนได้ รินไควันนี้ดูจะครึกครื้นเหมือเคย แต่ยุนโฮที่ตีหน้าเครียดตลอดเวลา ทำเอาบรรยากาศรอบตัวมาคุไปหมด อากาศที่ปกติก็เย็นตามอารมณ์เจ้าชายน้ำแข็งอยู่แล้ว วันนี้ทุกคนยิ่งรู้สึกว่ารอบตัวยุนโฮมันเริ่มจะอุณหภูมิติดลบขึ้นไปอีก แทยังหันไปกระซิบกับยูชอน “เฮ้มิกกี้ วันนี้ยูโนเป็นอะไรน่ะ” 

            “เอ่อ...เมียหายน่ะ” ยูชอนเกาหัวอย่างไม่รู้จะตอบอย่างไรดี จนคนถามได้แต่ตีหน้างง “เฮ้ อาจารย์มาแล้ว เข้าที่ๆ”

            สิ้นคำจากโฆษกประจำห้อง ห้อง 2-A ที่ระเกะระกะเมื่อครู่ก็เรียบร้อยเงียบเชียบทันที คุณครูสาวเดินเข้ามาก่อนจะเอ่ยทักทายกับนักเรียน “สวัสดีจ้ะทุกคน หยุดยาวไป เที่ยวกันสนุกไหมลูกลิงทั้งหลาย”

            “สนุก~!” เสียงเฮดังขึ้นอย่างได้ใจ แต่ยุนโฮที่ตีหน้าเครียดกลับทำหน้าอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่ ...สนุกอะไรเล่า เกือบตายสิไม่ว่า !..

            “เอ้าๆ ชองยุนโฮ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” หญิงสาวยิ้มล้อเลียน “ได้ข่าวว่าเรตติ้งแฟนคลับตกเพราะเราไปแอบมีแฟนเหรอ ฮะฮะ ไม่เห็นต้องเครียดขนาดนั้นนี่นา” สิ้นเสียง ยุนโฮก็ฟุบลงไปกับโต๊ะเหมือนขี้เกียจจะฟัง ทำเอาเชวฮยอนอาแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ พลางพูดต่อ “เอาล่ะ สำหรับต้อนรับเปิดเทอมสองวันนี้ ห้องเราก็มีนักเรียนใหม่เข้ามาด้วยน้า~”

            เจ้าพวกลูกลิงเฮฮากันยกใหญ่ จะเหลือก็แต่คนอารมณ์บ่จอยที่ยังฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม่สนใจใคร

            ยังไม่ทันที่ร่างระหงจะเอ่ยปากอะไรต่อ ประตูบานเลื่อนที่หน้าห้องก็เปิดออก ปรากฏร่างบางในชุดฟอร์มของนักเรียนรินไคเต็มยศอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าหวานอันแสนคุ้นเคยในความคิดของทุกคนกระจ่างชัด เสียงทุกเสียงเตรียมจะตะโกนอะไรบางอย่างออกมาพร้อมกัน แต่ก็ต้องหยุดเสียก่อนด้วยปลายนิ้วที่ยกขึ้นแตะริมฝีปากเชิงบอกว่าอย่างเพิ่งส่งเสียง

            ห้องทั้งห้องเงียบสงัด แม้แต่คุณครูเองก็เช่นกัน นักเรียนใหม่เจ้าของเรือนร่างบอบบางค่อยๆ ย่างเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะกลางห้องที่ร่างสูงฟุบอยู่ ใบหน้าขาวก้มลงไปใกล้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ฉันนั่งข้างๆ นายได้ไหม...”

            ยุนโฮที่สะลึมสะลือไม่อยากจะเอ่ยอะไรได้แต่ส่งเสียงตอบอูอี้ในลำคอ “จะนั่งตรงไหนก็เชิญ...”

            เสียงใสคุ้นหูที่เริ่มปรากฏชัดในความรู้สึก ค่อยๆ ประมวลผลความคิดยุนโฮทีละขั้นๆ จวบจนนึกออกว่าเป็นเสียงใคร ใบหน้าหล่อเหลาจึงผุดขึ้นมาจากหน้าโต๊ะอย่างรวดเร็ว!

            ใบหน้าหวานห่างจากเขาแค่คืบ ดวงตากลมโตฉายแววสดใสอย่างเป็นมิตร ปากปลมฉีกยิ้มน่ารักให้ ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำเอายุนโฮตัวแข็งทื่อ “ฉัน..คิมแจจุง นักเรียนใหม่เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่เทอมสอง ยินดีที่ได้รู้จักนะ” 

            ราวกับยุนโฮมองไม่เห็นอะไรอีกต่อไป ร่างสูงเอื้อมมือขึ้นโอบกอดร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนทันที “เล่นอะไรแบบนี้คิมแจจุง ทำให้คนอื่นเป็นห่วงอีกแล้วรู้ไหม”

            “ทำอย่างนี้แล้วรักมั้ยล่ะ?” แจจุงกอดตอบ ท่ามกลางเสียงโห่แซวของเพื่อนๆ ยุนโฮตอบกลับด้วยน้ำเสียงชัดเจน “รักสิ...รักจะตายอยู่แล้ว”

 

            ภายใต้ท้องฟ้าที่เจิดจ้าไปด้วยแสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ

            นาฬิกาทรายที่ปล่อยเม็ดทรายให้ไหลลงจนหมดกำลังจะถูกพลิกด้านขึ้นใหม่

            และเมื่อถึงตอนนั้น..

            ความรักของพวกเราก็จะเริ่มต้นเดินทางอีกครั้ง

 

            End

           (Continued in special part! Coming soon)

 

            Talk ::]] เหมือนจะจบแต่มีพาร์ทพิเศษด้วยจ้า