[SF] CONSUMER 'XY'
posted on 18 Nov 2009 21:27 by kyokoong in One-shot
[SF] CONSUMER 'XY'
TVXQ Fan Fiction
Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: JAEJOONG X YOONHO X ___? X ???? X .....?????
Category: secret,sadism,erotic
Rating : NC,R,??? บอกไม่ถูก
warning : ทำใจให้ดีก่อนนะว่าจะรับได้? __~อย่ามาด่าเค้าทีหลังน้า ทำใจไม่ดีรีบกดตัว X ปิดด่วนๆ เลยพี่น้อง....~
“เวลาสิบสองนาฬิกาสี่สิบห้านาที รายงานความคืบหน้าคดีนักร้องหนุ่มจากศิลปินกลุ่มชื่อดัง –ทงบังชินกิ-ยองอุงแจจุงหาย ตัวลึกลับ ตำรวจลั่น ยังไม่ได้เบาะแสคนร้ายหรือผู้พบเห็นเหตุการณ์ ในขณะนี้ทางด้านฝ่ายสมาชิกกำลังประสานงานกับทุกหน่วยงาน ยัน แฟนๆ ไม่ต้องเป็นห่วง แต่หากพบเห็นเบาะแสขอให้รีบแจ้งความคืบหน้าทันที”
มือเรียวยกขึ้นกดปุ่มเปลี่ยนช่อง หน้าจอแก้วกระตุกครั้งหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นสถานีถ่ายทอดข้างเคียง
“ยอง อุงแจจุง หรือ คิมแจจุง อายุ 23 ปี นักร้องนำจากศิลปินกลุ่มชื่อดัง ทงบังชินกิ หายตัวลึกลับ ในขณะนี้ข่าวด่วนรายงาน ว่าสมาชิกอีกสี่คนได้พักตารางงานทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ก่อนยืนยันความปลอดภัยของเพื่อนจะต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง แฟนๆ ตื่นตกใจกระทบกระเทือนวงการเพลงเอเชียถ้วนหน้า...”
ดวงตาเรียวแข็งกร้าว...ในขณะที่กดปุ่มปิดโทรทัศน์แล้วโยนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือทิ้งไปด้านข้าง
“บ้าจริง...ทำไมวันนี้มีแต่ข่าวน่าเบื่อกันนะ...”
ปาร์ คยูชอนเอ่ย ในขณะที่มือกุมเข้าหากันอย่างเครียดๆ คิ้วเรียวขมวดเป็นปมใช้ความคิดอย่างหนัก จนแม้แต่ไส้กรอกที่ถูกทอดในน้ำมันร้อนๆ น่าอร่อยวางอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะตักมันเข้าปาก ใบหน้าคมเสไปมองด้านข้าง ก่อนจะถอนหายใจแล้วเตรียมหยิบทิชชู่ เมื่อเห็นว่าแก้วตาใสของเพื่อนข้างๆ คลอน้ำหน่วยใสอีกครั้งเป็นรอบที่ร้อยของอาทิตย์
“ฮือ....ยูชอน...พี่ แจจุงหายไปไหนอ่ะ ทำไมหาไม่เจอซักที...ทำยังไงกันดี...” เสียงใสเริ่มสั่น น้ำตาเม็ดเล็กไหลเปรอะปรางค์แก้มและจมูกโด่งรั้นนั่นก็แดงจัด “นี่มันสี่วันเข้าไปแล้วนะ ...โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้...ติดต่อพ่อแม่พี่เค้าก็ไม่ได้กลับไปที่บ้าน พี่แจจุงไปไหน...ฮือ...”
“ใจเย็นๆ จุนซู เราจะต้องหาหมอนั่นเจอ แจจุงอาจจะคิดทำอะไรแผลงๆ แกล้งพวกเราอีกก็ได้”
สิ้น คำ ร่างสูงโปร่งที่ตรงข้ามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินหลบออกไปจากโต๊ะทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แตะแม้แต่ช้อนกินข้าว ยูชอนรีบหันไปทัก
“พี่จะไปไหน...พี่ยุนโฮ?”
“...............”
ไม่มีเสียงตอบจากคนเป็นพี่ใหญ่ กลับกันมีเพียงดวงตาที่เจ็บปวดและสีหน้าที่เห็นแล้วต้องใจหายส่งกลับมาเท่านั้นที่เป็นคำตอบ
ทุกสรรพเสียงเงียบนิ่งรอบกาย ทุกคนเข้าใจว่าแม้เขาจะไม่พูดอะไร แต่ข้างใน หัวหน้าวงก็คงใกล้แทบจะระเบิดเป็นจุลอยู่รอมร่อ
ยูชอนหันไปมองหน้าน้องเล็กที่ปกติก็เงียบอยู่แล้ว เจอเหตุการณ์นี้เข้าไปยิ่งไม่พูดอะไรเลยสักคำราวกับเป็นใบ้แล้วนึกให้ เหนื่อยใจ ....ถ้าพวกนายเอาแต่เหนื่อยท้อจิตตกกันแบบนี้แล้วชาติไหนจะหาแจจุงเจอ เนี่ย?...
“ฮึกๆ...ฮือ...” และเมื่อบรรยากาศรอบกายมันแย่จนน่าอาเจียนแบบนั้น คิมจุนซูคนเดิมก็เริ่มร้องไห้ตามสูตร
เหลือคนลำบากก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...
“เอ้าจุนซู ไปล้างหน้ากันก่อนดีกว่า ไม่ร้องนะไม่ร้อง” ยูชอนหันมาโอ๋ ก่อนจะหันไปพูดให้น้องชายฟัง “เดี๋ยวฉันมานะชางมิน”
ร่างโปร่งลุกขึ้น ก่อนนจะพยุงประคองเอาคนที่เอาแต่ร้องไห้ออกไปด้วย ทิ้งให้สายตาคมเมียงมองจากด้านหลังจนลับสายตา
ชิม ชางมินมองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่าเหลือเพียงเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันกลับมามองอาหารเช้าในจานของตัวเองแล้วเริ่มใช้ส้อมและมีดตัดอาหาร รับประทานมื้อเช้าอยู่เพียงคนเดียว
.....
………
กลิ่น ฉุนๆ ของฝุ่นและหนังสือเก่าๆ หลายเล่มวนเวียนปะปนกันอยู่จนน่าเวียนหัว ภายในห้องที่ทั้งมืด แคบแต่กลับว่างเปล่ามีเพียงหนังสือสองสามกองวางอยู่ มันรกร้างดูน่ากลัวราวกับว่าไม่น่าจะมีสิ่งใดอาศัยอยู่ได้ หากแต่กลับกัน ที่ตรงเสาต้นที่ตั้งอยู่กลางห้อง กลับมีเตียงนอนขนาดใหญ่ใหม่เอี่ยมวางทิ้งเอาไว้ มันใหม่เสียจนมองดูก็รู้ได้ทันทีว่าเพิ่งถูกนำมาวางในนี้ไม่นาน และที่น่าตกใจคือบนนั้น...ปรากฏสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังขยับดิ้นทุรนทุราย อยู่อย่างทรมาน
ร่างกายผอมบางที่ถูกห่อหุ้มด้วยผิวเนื้อขาวนวล ละเอียดทั้งกายถูกพันข้อมือเข้าด้วยเชือกกระสอบเส้นหนา อีกทั้งข้อเท้าทั้งสองก็ถูกล็อคกับโซ่ที่ติดเอาไว้กับขาเตียงแน่น ใบหน้างดงามถูกบดบังด้วยผืนผ้าสีดำที่มัดปิดตาเอาไว้ แม้แต่ปากนุ่มก็ยังไม่ละเว้นที่จะถูกสก็อตเทปเส้นกว้างแปะเอาไว้หลายทบด้วย กัน
ร่างบอบบางที่ถูกทารุณหน่วงเหนี่ยวพยายามดิ้นอย่างสุดกำลัง จนข้อมือข้อเท้าโดนบาดจนเลือดไหลซิบแห้งติดผิวสวยๆ เกรอะกรัง เสียงหวานพยายามเปล่งลอดออกจากลำคอ แต่ริมฝีปากที่ถูกปิดสนิทก็ทำให้ร่างบนเตียงนอนนั้นทำได้เพียงดิ้นไปดิ้นมา อยู่ในห้องที่ไม่แม้แต่จะได้ตบต้องกับแสงตะวัน
คิมแจจุงเบิกตาโพ ลงในความืดหลังผ้าผูกตา เขาไม่รู้ว่าตัวเองถูกจับมานานกี่วัน หรือกี่เดือน...เขามองไม่เห็นตะวัน มองไม่เห็นแม้แต่แสงอาทิตย์ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปมากหรือน้อย แต่สำหรับเขาคือความทรมานอันแสนยาวนานนับเป็นปี แจจุงจำได้ว่าเมื่อวันไหนก็ไม่รู้ คืนสุดท้ายก่อนที่จะถูกจับตัวมา เขาได้ไปถ่ายโฆษณากับเพื่อนๆ ทงบังชินกิอีกสี่คน แล้ววันนั้นก็ได้กลับมาพักที่บ้านนอนหลับอย่างสบายใจ หากแต่พอรู้สึกตัวอีกที ตัวเองกลับถูกจับมาอยู่ในสภาพนี้แล้ว
ไม่รู้ว่าใครจับ.. จับมาทำไม...? แล้วเขาจะโดนอะไร..?
คิมแจจุงเสมือนได้ยินเสียงน้องชายร้องไห้ เขาคิดว่าพวกทงบังชินกิจะต้องวุ่นวายหาเขาให้วุ่นแน่
โดยเฉพาะ....ชองยุนโฮ
...นายอยู่ที่ไหนกัน...ทำไมไม่มาช่วยฉันสักทีล่ะ...?
...ยุนโฮ...
แต่พอคิดถึงเจ้าของเสียงทุ้มนั่นขึ้นมา...แก้วตาใสก็คลอหน่วยด้วยความคิดถึง และทั้งหวาดกลัวในสภาพตอนนี้สุดหัวใจ...
แกร๊ก!
จู่ๆ ความเงียบสงบที่ถูกปกคลุมมานานก็ถูกทำลาย เมื่อมีมือหนึ่งเอื้อมไขกุญแจประตูที่ถูกล็อคจากด้านนอก ทันทีที่ได้ยินเสียง ร่างบอบบางสะดุ้งเฮือก ก่อนจะถดกายลีบเข้าไปชิดริมเสาอย่างหวาดกลัว
....ใคร.....?
รู้ แจจุงรู้สึกได้ว่าเสียงฝีเท้านั้นดังขึ้นเรื่อยๆ สะท้อนในความมืดและตรงมายังเขา เม็ดเหงื่อผุดพราวทั่วใบหน้าหวาน ก่อนจะร้องซี้ดปากด้วยความเจ็บเมื่อมีมือหนึ่งดึงกระชากเทปที่ปิดปากเขาอยู่ ออกในคราวเดียว
แควก!
“โอ๊ย....” เสียงทุ้มหวานเอ่ยออกมาอย่างแหบแห้งเนื่องจากไม่ได้เอ่ยเสียงมาเป็นเวลาหลาย วัน ปากนวลนุ่มนิ่มนั้นเผยอขึ้นซีดขาว ก่อนกายบอบบางจะต้องดิ้นทุรนอีกครั้ง
“อ๊ะ อุ๊บ!!....อื้ออออออ!!!.....”
สัมผัส จาบจ้วงถูกมอบให้ที่ริมฝีปากหลังจากได้รับอิสระไม่นาน ริมฝีปากอุ่นที่ประกบเข้ามาอย่างรุนแรงนั้นทำให้ฟันกระแทกกับปากนุ่มของแจจุ งจนเลือดไหลซิบ ร่างบอบบางพยายามดิ้นหนี แต่ด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดและการพันธนาการที่มือและข้อเท้า ก็ไม่อาจจะทำให้แจจุงต่อต้านคนแปลกหน้าตรงหน้าได้
ริมฝีปากที่ประกบ อยู่ค่อยๆ ละเลียดปากของเขา แจจุงกัดกรามแน่นไม่ยอมให้ลิ้นอุ่นชื้นที่แตะอยู่บริเวณริมฝีปากลอดผ่านเข้า มาภายในโพรงหวานได้ เขาได้ยินเสียงจิ๊ปากจากคนตรงหน้า ก่อนจะต้องร้องลั่นเมื่อรู้สึกได้ถึงมือใหญ่กว้างที่เลื่อนเข้ามาใต้กางเกง และพยายามถอดกางเกงของเขา “อื้อ.....ไม่...อุ้บ...อือ...”
มือใหญ่ เร่งรีบถอดกางเกงออกจากสะโพกมนสวยอย่างเร่งรีบจนแจจุงดิ้นพล่าน ก่อนเขาจะใช้อีกมือหนึ่งยกขึ้นบีบกรามสวยได้รูปของร่างบางจนแจจุงซี้ดปาก ด้วยความเจ็บแล้วส่งลิ้นอุ่นเข้าไปพัวพันภายใน
ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ดันกายนุ่มที่ถูกพันธนาการให้ราบไปกับผิวเตียง กางเกงผ้ายืดขายาวถูกร่นลงมาอยู่ที่ต้นขาเนียนขาว ร่างสูงกว่าใช้ขาสองข้างคร่อมกดร่างบอบบางไว้ข้างใต้ ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างดึงใบหน้าสวยเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน ลิ้นร้อนอุ่นส่งเข้าไปพัวพันลิ้นนุ่มของแจจุง น้ำตาใสๆ ไหลรินซึมผ่านเนื้อผ้าผูกตา ก่อนจะปล่อยให้ลิ้นแปลกไม่คุ้นสัมผัสนั้นกวาดต้อนความหอมหวานในโพรงปากของ เขาอย่างยอมแพ้
“อื้อ..อ่า...” ยิ่งแจจุงพยายามขยับหนี ลิ้นอีกฝ่ายก็ยิ่งตามมาพัวพัลจนดูเหมือนกับว่ามันเกี่ยวกระหวัดกันอย่างเร่า ร้อน ผ่านไปนานหลายนาทีกว่าที่เรียวปากร้อนจะเป็นอิสระ แจจุงหอบคราวแผ่ว ก่อนจะต้องตกใจเมื่อจู่ๆ ก็ถูกดึงกางเกงตัวสวยลงจนเรียวขาขาวเหลือเพียงความเปลือยเปล่า
คิมแจจุงตัวสั่นเป็นลูกนก เขารู้สึกได้ว่ากางเกงถูกร่นลงไปกองจนสุดปลายโซ่ ก่อนจะมีมือใหญ่วางแนบลงบนต้นขาของเขาแล้วลูบไล้ไปมา
“อยะ... อย่าจับนะ...!!” แม้เสียงเล็กจะแหบแห้งและแสนไร้เรี่ยวแรง แต่แจจุงก็ยังฝืนกายสะบัดข้อเท้าให้หนีจากการลวนลามนั้น ก่อนจะต้องนั่งนิ่งแข็งเป็นหินเมื่อในที่สุดเขาก็ได้ยินอะไรบางอย่างเป็น ครั้งแรก
“....สวย....สวยจริงๆ...”
แม้ดวงตาจะถูกปิดสนิทมองไม่เห็นแม้เพียงไรแสง
แม้ทั้งร่างจะถูกพันธนาการจนหมดสิ้นซึ่งประสาทสัมผัส
หากแต่ทุกโสตของเขายังคงใช้งานได้ดี และไม่มีวันลืมเสียงทุ้มเป็น
เอกลักษณ์ที่ดังขึ้นตรงหน้า...
เสียงที่ทำให้แจจุงถึงกับนิ่งงัน...
“พี่....พี่สวยจริงๆ....”
เสียงนี้...เสียงของ....
TVXQ Fan Fiction
Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: JAEJOONG X YOONHO X ___? X ???? X .....?????
Category: secret,sadism,erotic
Rating : NC,R,??? บอกไม่ถูก
warning : ทำใจให้ดีก่อนนะว่าจะรับได้? __~อย่ามาด่าเค้าทีหลังน้า ทำใจไม่ดีรีบกดตัว X ปิดด่วนๆ เลยพี่น้อง....~
“เวลาสิบสองนาฬิกาสี่สิบห้านาที รายงานความคืบหน้าคดีนักร้องหนุ่มจากศิลปินกลุ่มชื่อดัง –ทงบังชินกิ-ยองอุงแจจุงหาย ตัวลึกลับ ตำรวจลั่น ยังไม่ได้เบาะแสคนร้ายหรือผู้พบเห็นเหตุการณ์ ในขณะนี้ทางด้านฝ่ายสมาชิกกำลังประสานงานกับทุกหน่วยงาน ยัน แฟนๆ ไม่ต้องเป็นห่วง แต่หากพบเห็นเบาะแสขอให้รีบแจ้งความคืบหน้าทันที”
มือเรียวยกขึ้นกดปุ่มเปลี่ยนช่อง หน้าจอแก้วกระตุกครั้งหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นสถานีถ่ายทอดข้างเคียง
“ยอง อุงแจจุง หรือ คิมแจจุง อายุ 23 ปี นักร้องนำจากศิลปินกลุ่มชื่อดัง ทงบังชินกิ หายตัวลึกลับ ในขณะนี้ข่าวด่วนรายงาน ว่าสมาชิกอีกสี่คนได้พักตารางงานทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ก่อนยืนยันความปลอดภัยของเพื่อนจะต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง แฟนๆ ตื่นตกใจกระทบกระเทือนวงการเพลงเอเชียถ้วนหน้า...”
ดวงตาเรียวแข็งกร้าว...ในขณะที่กดปุ่มปิดโทรทัศน์แล้วโยนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือทิ้งไปด้านข้าง
“บ้าจริง...ทำไมวันนี้มีแต่ข่าวน่าเบื่อกันนะ...”
ปาร์ คยูชอนเอ่ย ในขณะที่มือกุมเข้าหากันอย่างเครียดๆ คิ้วเรียวขมวดเป็นปมใช้ความคิดอย่างหนัก จนแม้แต่ไส้กรอกที่ถูกทอดในน้ำมันร้อนๆ น่าอร่อยวางอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะตักมันเข้าปาก ใบหน้าคมเสไปมองด้านข้าง ก่อนจะถอนหายใจแล้วเตรียมหยิบทิชชู่ เมื่อเห็นว่าแก้วตาใสของเพื่อนข้างๆ คลอน้ำหน่วยใสอีกครั้งเป็นรอบที่ร้อยของอาทิตย์
“ฮือ....ยูชอน...พี่ แจจุงหายไปไหนอ่ะ ทำไมหาไม่เจอซักที...ทำยังไงกันดี...” เสียงใสเริ่มสั่น น้ำตาเม็ดเล็กไหลเปรอะปรางค์แก้มและจมูกโด่งรั้นนั่นก็แดงจัด “นี่มันสี่วันเข้าไปแล้วนะ ...โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้...ติดต่อพ่อแม่พี่เค้าก็ไม่ได้กลับไปที่บ้าน พี่แจจุงไปไหน...ฮือ...”
“ใจเย็นๆ จุนซู เราจะต้องหาหมอนั่นเจอ แจจุงอาจจะคิดทำอะไรแผลงๆ แกล้งพวกเราอีกก็ได้”
สิ้น คำ ร่างสูงโปร่งที่ตรงข้ามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินหลบออกไปจากโต๊ะทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แตะแม้แต่ช้อนกินข้าว ยูชอนรีบหันไปทัก
“พี่จะไปไหน...พี่ยุนโฮ?”
“...............”
ไม่มีเสียงตอบจากคนเป็นพี่ใหญ่ กลับกันมีเพียงดวงตาที่เจ็บปวดและสีหน้าที่เห็นแล้วต้องใจหายส่งกลับมาเท่านั้นที่เป็นคำตอบ
ทุกสรรพเสียงเงียบนิ่งรอบกาย ทุกคนเข้าใจว่าแม้เขาจะไม่พูดอะไร แต่ข้างใน หัวหน้าวงก็คงใกล้แทบจะระเบิดเป็นจุลอยู่รอมร่อ
ยูชอนหันไปมองหน้าน้องเล็กที่ปกติก็เงียบอยู่แล้ว เจอเหตุการณ์นี้เข้าไปยิ่งไม่พูดอะไรเลยสักคำราวกับเป็นใบ้แล้วนึกให้ เหนื่อยใจ ....ถ้าพวกนายเอาแต่เหนื่อยท้อจิตตกกันแบบนี้แล้วชาติไหนจะหาแจจุงเจอ เนี่ย?...
“ฮึกๆ...ฮือ...” และเมื่อบรรยากาศรอบกายมันแย่จนน่าอาเจียนแบบนั้น คิมจุนซูคนเดิมก็เริ่มร้องไห้ตามสูตร
เหลือคนลำบากก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...
“เอ้าจุนซู ไปล้างหน้ากันก่อนดีกว่า ไม่ร้องนะไม่ร้อง” ยูชอนหันมาโอ๋ ก่อนจะหันไปพูดให้น้องชายฟัง “เดี๋ยวฉันมานะชางมิน”
ร่างโปร่งลุกขึ้น ก่อนนจะพยุงประคองเอาคนที่เอาแต่ร้องไห้ออกไปด้วย ทิ้งให้สายตาคมเมียงมองจากด้านหลังจนลับสายตา
ชิม ชางมินมองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่าเหลือเพียงเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันกลับมามองอาหารเช้าในจานของตัวเองแล้วเริ่มใช้ส้อมและมีดตัดอาหาร รับประทานมื้อเช้าอยู่เพียงคนเดียว
.....
………
กลิ่น ฉุนๆ ของฝุ่นและหนังสือเก่าๆ หลายเล่มวนเวียนปะปนกันอยู่จนน่าเวียนหัว ภายในห้องที่ทั้งมืด แคบแต่กลับว่างเปล่ามีเพียงหนังสือสองสามกองวางอยู่ มันรกร้างดูน่ากลัวราวกับว่าไม่น่าจะมีสิ่งใดอาศัยอยู่ได้ หากแต่กลับกัน ที่ตรงเสาต้นที่ตั้งอยู่กลางห้อง กลับมีเตียงนอนขนาดใหญ่ใหม่เอี่ยมวางทิ้งเอาไว้ มันใหม่เสียจนมองดูก็รู้ได้ทันทีว่าเพิ่งถูกนำมาวางในนี้ไม่นาน และที่น่าตกใจคือบนนั้น...ปรากฏสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังขยับดิ้นทุรนทุราย อยู่อย่างทรมาน
ร่างกายผอมบางที่ถูกห่อหุ้มด้วยผิวเนื้อขาวนวล ละเอียดทั้งกายถูกพันข้อมือเข้าด้วยเชือกกระสอบเส้นหนา อีกทั้งข้อเท้าทั้งสองก็ถูกล็อคกับโซ่ที่ติดเอาไว้กับขาเตียงแน่น ใบหน้างดงามถูกบดบังด้วยผืนผ้าสีดำที่มัดปิดตาเอาไว้ แม้แต่ปากนุ่มก็ยังไม่ละเว้นที่จะถูกสก็อตเทปเส้นกว้างแปะเอาไว้หลายทบด้วย กัน
ร่างบอบบางที่ถูกทารุณหน่วงเหนี่ยวพยายามดิ้นอย่างสุดกำลัง จนข้อมือข้อเท้าโดนบาดจนเลือดไหลซิบแห้งติดผิวสวยๆ เกรอะกรัง เสียงหวานพยายามเปล่งลอดออกจากลำคอ แต่ริมฝีปากที่ถูกปิดสนิทก็ทำให้ร่างบนเตียงนอนนั้นทำได้เพียงดิ้นไปดิ้นมา อยู่ในห้องที่ไม่แม้แต่จะได้ตบต้องกับแสงตะวัน
คิมแจจุงเบิกตาโพ ลงในความืดหลังผ้าผูกตา เขาไม่รู้ว่าตัวเองถูกจับมานานกี่วัน หรือกี่เดือน...เขามองไม่เห็นตะวัน มองไม่เห็นแม้แต่แสงอาทิตย์ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปมากหรือน้อย แต่สำหรับเขาคือความทรมานอันแสนยาวนานนับเป็นปี แจจุงจำได้ว่าเมื่อวันไหนก็ไม่รู้ คืนสุดท้ายก่อนที่จะถูกจับตัวมา เขาได้ไปถ่ายโฆษณากับเพื่อนๆ ทงบังชินกิอีกสี่คน แล้ววันนั้นก็ได้กลับมาพักที่บ้านนอนหลับอย่างสบายใจ หากแต่พอรู้สึกตัวอีกที ตัวเองกลับถูกจับมาอยู่ในสภาพนี้แล้ว
ไม่รู้ว่าใครจับ.. จับมาทำไม...? แล้วเขาจะโดนอะไร..?
คิมแจจุงเสมือนได้ยินเสียงน้องชายร้องไห้ เขาคิดว่าพวกทงบังชินกิจะต้องวุ่นวายหาเขาให้วุ่นแน่
โดยเฉพาะ....ชองยุนโฮ
...นายอยู่ที่ไหนกัน...ทำไมไม่มาช่วยฉันสักทีล่ะ...?
...ยุนโฮ...
แต่พอคิดถึงเจ้าของเสียงทุ้มนั่นขึ้นมา...แก้วตาใสก็คลอหน่วยด้วยความคิดถึง และทั้งหวาดกลัวในสภาพตอนนี้สุดหัวใจ...
แกร๊ก!
จู่ๆ ความเงียบสงบที่ถูกปกคลุมมานานก็ถูกทำลาย เมื่อมีมือหนึ่งเอื้อมไขกุญแจประตูที่ถูกล็อคจากด้านนอก ทันทีที่ได้ยินเสียง ร่างบอบบางสะดุ้งเฮือก ก่อนจะถดกายลีบเข้าไปชิดริมเสาอย่างหวาดกลัว
....ใคร.....?
รู้ แจจุงรู้สึกได้ว่าเสียงฝีเท้านั้นดังขึ้นเรื่อยๆ สะท้อนในความมืดและตรงมายังเขา เม็ดเหงื่อผุดพราวทั่วใบหน้าหวาน ก่อนจะร้องซี้ดปากด้วยความเจ็บเมื่อมีมือหนึ่งดึงกระชากเทปที่ปิดปากเขาอยู่ ออกในคราวเดียว
แควก!
“โอ๊ย....” เสียงทุ้มหวานเอ่ยออกมาอย่างแหบแห้งเนื่องจากไม่ได้เอ่ยเสียงมาเป็นเวลาหลาย วัน ปากนวลนุ่มนิ่มนั้นเผยอขึ้นซีดขาว ก่อนกายบอบบางจะต้องดิ้นทุรนอีกครั้ง
“อ๊ะ อุ๊บ!!....อื้ออออออ!!!.....”
สัมผัส จาบจ้วงถูกมอบให้ที่ริมฝีปากหลังจากได้รับอิสระไม่นาน ริมฝีปากอุ่นที่ประกบเข้ามาอย่างรุนแรงนั้นทำให้ฟันกระแทกกับปากนุ่มของแจจุ งจนเลือดไหลซิบ ร่างบอบบางพยายามดิ้นหนี แต่ด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดและการพันธนาการที่มือและข้อเท้า ก็ไม่อาจจะทำให้แจจุงต่อต้านคนแปลกหน้าตรงหน้าได้
ริมฝีปากที่ประกบ อยู่ค่อยๆ ละเลียดปากของเขา แจจุงกัดกรามแน่นไม่ยอมให้ลิ้นอุ่นชื้นที่แตะอยู่บริเวณริมฝีปากลอดผ่านเข้า มาภายในโพรงหวานได้ เขาได้ยินเสียงจิ๊ปากจากคนตรงหน้า ก่อนจะต้องร้องลั่นเมื่อรู้สึกได้ถึงมือใหญ่กว้างที่เลื่อนเข้ามาใต้กางเกง และพยายามถอดกางเกงของเขา “อื้อ.....ไม่...อุ้บ...อือ...”
มือใหญ่ เร่งรีบถอดกางเกงออกจากสะโพกมนสวยอย่างเร่งรีบจนแจจุงดิ้นพล่าน ก่อนเขาจะใช้อีกมือหนึ่งยกขึ้นบีบกรามสวยได้รูปของร่างบางจนแจจุงซี้ดปาก ด้วยความเจ็บแล้วส่งลิ้นอุ่นเข้าไปพัวพันภายใน
ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ดันกายนุ่มที่ถูกพันธนาการให้ราบไปกับผิวเตียง กางเกงผ้ายืดขายาวถูกร่นลงมาอยู่ที่ต้นขาเนียนขาว ร่างสูงกว่าใช้ขาสองข้างคร่อมกดร่างบอบบางไว้ข้างใต้ ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างดึงใบหน้าสวยเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน ลิ้นร้อนอุ่นส่งเข้าไปพัวพันลิ้นนุ่มของแจจุง น้ำตาใสๆ ไหลรินซึมผ่านเนื้อผ้าผูกตา ก่อนจะปล่อยให้ลิ้นแปลกไม่คุ้นสัมผัสนั้นกวาดต้อนความหอมหวานในโพรงปากของ เขาอย่างยอมแพ้
“อื้อ..อ่า...” ยิ่งแจจุงพยายามขยับหนี ลิ้นอีกฝ่ายก็ยิ่งตามมาพัวพัลจนดูเหมือนกับว่ามันเกี่ยวกระหวัดกันอย่างเร่า ร้อน ผ่านไปนานหลายนาทีกว่าที่เรียวปากร้อนจะเป็นอิสระ แจจุงหอบคราวแผ่ว ก่อนจะต้องตกใจเมื่อจู่ๆ ก็ถูกดึงกางเกงตัวสวยลงจนเรียวขาขาวเหลือเพียงความเปลือยเปล่า
คิมแจจุงตัวสั่นเป็นลูกนก เขารู้สึกได้ว่ากางเกงถูกร่นลงไปกองจนสุดปลายโซ่ ก่อนจะมีมือใหญ่วางแนบลงบนต้นขาของเขาแล้วลูบไล้ไปมา
“อยะ... อย่าจับนะ...!!” แม้เสียงเล็กจะแหบแห้งและแสนไร้เรี่ยวแรง แต่แจจุงก็ยังฝืนกายสะบัดข้อเท้าให้หนีจากการลวนลามนั้น ก่อนจะต้องนั่งนิ่งแข็งเป็นหินเมื่อในที่สุดเขาก็ได้ยินอะไรบางอย่างเป็น ครั้งแรก
“....สวย....สวยจริงๆ...”
แม้ดวงตาจะถูกปิดสนิทมองไม่เห็นแม้เพียงไรแสง
แม้ทั้งร่างจะถูกพันธนาการจนหมดสิ้นซึ่งประสาทสัมผัส
หากแต่ทุกโสตของเขายังคงใช้งานได้ดี และไม่มีวันลืมเสียงทุ้มเป็น
เอกลักษณ์ที่ดังขึ้นตรงหน้า...
เสียงที่ทำให้แจจุงถึงกับนิ่งงัน...
“พี่....พี่สวยจริงๆ....”
เสียงนี้...เสียงของ....
Rule ::
ฟิคชั่นเรื่องนี้มีฉากไม่เหมาะสมที่ จะลงในที่สาธารณะ เพื่อรักษาภาพพจน์ของทงบังชินกิ ใครที่ทนอ่าน Rate NC : Yaoi ไม่ได้ และไม่ได้ชอบยุนแจ ขอความกรุณาอย่าอ่าน ดังนั้นผู้แต่งจึงขอสงวนสิทธิ์สำหรับคนที่อยากอ่านจริงๆ ให้ทำตามกติกาดังนี้ค่ะ
1.ดาวน์โหลดไฟล์ของ CONSUMER 'XY' แบบเต็ม >> http://www.upload-thai.com/download.php?id=eced75158a50f3b2da5fc8e2ef232e6e
2. กดปุ่ม Comment ด้านล่างแล้วแปะอีเมล์ของคุณเอาไว้ ^^
3. ไรท์เตอร์จะส่งพาสเวิร์ดสำหรับเปิดไฟล์ให้ค่ะ
*4.อ่านเสร็จแล้ว อย่าลืมกลับมาคอมเม้นท์ให้เราด้วยนะ ^^*
ปล. มีข้อสงสัยหรือไฟล์มีปัญหา คอมเม้นท์แจ้งไว้ได้ค่ะ
----------------
Edit :: 201109 : 23.45
ส่งพาสถึงคอมเม้นท์ที่ 34 แล้วค่ะ