l|H O P E to the E N D|l

[SF] I hope..?

TVXQ Fan Fiction

Title: I hope..?
By: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho*Junsu
Category: Romance/One-shot
Rating: PG-13


Author's note :

มาต่อโปรเจค 'G.I.F.T' เรื่องสองกันด้วยโฮซู วันนี้ยังหนาวเช่นเคย อาถรรพ์มากแต่งไม่จบซักที ไม่มีใครบิ๊วอารมณ์ให้เลยแฮะ?
เพลงประกอบเพราะมากจ้า Pretty boy : M2M หาฟังกันนะจ๊ะ

Couple Request :: Hosoo
Reader Request :: {Me}Xiah
Rating Request :: Freestyle

--------------

I lie awake at night
See things in black and white
I've only got you inside my mind
You know you have made me blind

            ณ ห้องสวีทหรู 2526 คอนโดฯ *ยุนแจฟอเอเวอร์*

            “เป็นไงบ้าง...จุนซู?” เสียงทุ้มต่ำเป็นเอกลักษณ์ที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้คนที่นั่งจ๋อมผงกหัวโยกไปโยกมาอยู่บนเตียงนุ่มหันกลับไปมองอย่างร่าเริงพลางส่งเสียงอู้อี้ตอบ

            “ก็ดีขึ้นแล้วฮะ..” เสียงเล็กเว้นวรรค ทำจมูกฟุดฟิด..

“ฮัดชิ้ว~” คำพูดที่ดูจะขัดกับอาการอย่างที่เจ้าตัวว่าทำเอาคนตัวสูงหัวเราะครืน จนแก้มใสพองลมป่อง

“อ๊า อะไรกัน แทนที่จะเป็นห่วงเค้า กลับมาหัวเราะใส่กันอีกแน่ะ นิสัยไม่ดี พี่ยุนโฮใจร้ายที่สุด...” คนตัวเล็กเว้นวรรคพลางสูดลมหายใจอีก “แล้วอีกอย่าง...ถ้าเค้าไม่ตอบแบบนี้ พี่ยุนโฮจะพาจุนซูไปเดินเล่นด้วยป่ะล่ะ ก็คนมันอยากไปกับพี่ยุนโฮอ่ะ ไม่รู้แหละ งอนจริงๆ แล้ว...ง้อด้วย”

คำพูดใสๆ แบบไม่ผิดบังวัตถุประสงค์กับปากกลมๆ ที่เจื้อยแจ้วไม่หยุดปิดลงพร้อมกับดวงตาหยีเล็กที่กระพริบปริบๆ ตามอีกสองที ปฏิกิริยาน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ นั่นเรียกยิ้มอ่อนโยนจากพี่ชายสุดที่รักได้สนิทใจ

“อ่ะครับ ครับ ตัวแสบอย่างอนเลยนะครับ แล้วอีกอย่างถึงจุนซูจะหายแล้วจริงๆ วันนี้พี่ก็พาไปเดินเล่นด้วยไม่ได้หรอก...เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกันนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเอ็นดู พลางลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ แต่คำตอบครั้งนี้กลับทำคนน่ารักงอนขึ้นมาเสียจริงๆ

“อะไรกัน เมื่อวานก็ทำงาน วันนี้ก็ทำงานอีกและ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ทำงานอีก อย่างเงี้ย...ถึงจุนซูจะหายแล้วจริงๆ พี่ยุนโฮก็คงไม่พาไปเดินเล่นหรอก!”

ร่างสูงถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าคนน่ารักของเขาชักจะดื้อขึ้นมาอีกซะแล้ว

“อย่าพูดอย่างนั้นสิจุนซู...วันนี้พี่มีธุระจริงๆ นะ แล้วจุนซูก็ยังไม่สบายอยู่ด้วย” ยุนโฮพยายามใจเย็น เพราะไม่ใช่เรื่องแปลกนักที่จุนซูจะเป็นแบบนี้บ่อยๆ

“ธุระ? แล้วพี่จะไม่อยู่ดูแลผมหรือฮะ” เสียงเล็กกดลงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ..

“พี่ก็อยู่ดูแลจุนซูทั้งวันแล้วไง...เดี๋ยวดึกๆ พี่ก็กลับมานะ ธุระคราวนี้สำคัญจริงๆ..”

“สำคัญกว่าผมอย่างนั้นน่ะสินะฮะ!? ยัยสวยนั่นน่ะ! พี่เห็นยัยนั่นสำคัญกว่าผมล่ะสินะ!”

“ยัยสวยที่ไหนกันจุนซู เราเริ่มจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ” ยุนโฮเอียงคองง ยัยสวยอะไร?

“ก็คุณคิมแจจุง ลูกค้าที่พักนี้พี่อ้างว่ามีธุระๆๆ ไปหาอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันไงล่ะ!” เสียงใสสะบัดแรง เรียกอาการเหวอจากร่างสูงได้ไม่น้อย “จุนซูรู้ได้ยังไงน่ะ ว่าลูกค้าพี่ชื่อคิมแจจุง”

“จริงๆ ซะด้วย ยัยสวยนั่นมันมีอะไรดีงั้นหรือฮะ”

“นี่จุนซู...อย่าไปว่าคุณเขาอย่างนั้นสิ อีกอย่างคุณแจจุงน่ะเขาก็เป็นผู้ชายด้วยนะ บอกมาก่อนเลย ว่าตกลงเราไปรู้อะไรอย่างนี้มาได้ยังไง”

“ฮยอคแจบอกผม” จุนซูอมแก้มป่อง “ฮยอคแจบอกว่าลูกค้าพี่ยุนโฮตอนนี้ สวยแล้วก็น่ารักมากๆ พี่ยุนโฮเลยไปหาบ่อย”

ร่างสูงที่เพิ่งรู้ถึงเหตุยกแขนขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ พลางนึกกร่นด่าไอ้เพื่อนตัวดีที่ปากไม่มีหูรูด พูดมั่วซะจนคนน่ารักวีนแตกไปหมด  ยุนโฮถอนหายใจอีกครั้ง “เอาเป็นว่า ถ้าพรุ่งนี้จุนซูหายแล้วพี่ยังติดธุระอีก พี่พาจุนซูไปทำงานด้วยเลยดีมั้ย”

ข้อเสนอแปลกใหม่ของพี่ชายเรียกความสนใจจากคนตัวเล็กได้ทันที.. “ไปได้หรือฮะ”

“อืม ได้สิ... แต่จุนซูต้องสัญญาก่อนนะว่าจะนั่งฟังพี่คุยงานดีๆ ไม่ป่วนจนงานพี่พังน่ะ แล้วถ้าพี่ว่างจริงๆ เมื่อไหร่จะพาไปเดินเล่น”

คนตัวเล็กทำท่าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เรียกน้ำลายอึกใหญ่ได้จากคนลุ้นที่นั่งตัวเกร็งอยู่ว่าข้อเสนอตะกี้จะได้ผลหรือไม่

“ก็ได้ฮะ”

เสียงใสตอบชัดเจน..

นั่นล่ะ...ต้นเหตุของเรื่องวุ่นๆ ทั้งหมด..

...

..

“จุนซู พี่ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไรฮะ~” คนตัวเล็กยิ้มกว้าง ในที่สุดยุนโฮก็ไม่ว่างจริงๆ ซะด้วยอย่างที่จุนซูได้ปรามาสไว้ วันนี้คนตัวเล็กหายหวัดดีสนิทเป็นปลิดทิ้งแล้ว จึงขอตามยุนโฮไปทำงานด้วยอย่างที่ร่างสูงได้ตกลงเอาไว้

และชองยุนโฮผู้ซื่อตรงก็ทำตามสัญญาอย่างว่าง่าย พาน้องสุดที่รักไปทำงานด้วยเป็นตัวแถม...หนึ่งวัน

            กับคุณลูกค้าคนสวย...คนเดิมที่ชื่อ ‘คิมแจจุง’

            “โอ้โห~ พี่ยุนโฮมาภัตตาคารหรูขนาดนี้ทุกวันเลยเหรอฮะ ดีจังเลย~” จุนซูเอ่ยเสียงดัง เรียกอาการสะดุ้งน้อยๆ จากร่างสูงได้เป็นอย่างดี ยุนโฮหันมาติน้องเสียงค่อย “พูดเบาๆ สิจุนซู ที่เนี่ยมีแต่พวกไฮโซ เศรษฐีอยู่กันเต็มเลยนะ เดี๋ยวเค้าจะว่าเราเป็นเด็กกะโปโลไม่รู้จักที่จักทางเอา”

            “ทำไมอ่ะ พี่ยุนโฮก็รวยตั้ง..อุ๊บ~” มือหนายกขึ้นปิดปากน้องชาย ก่อนที่มันจะแพลมอะไรออกไปเยอะกว่านี้

            ขาเรียวก้าวตรงไปยังโต๊ะเก่าคุ้นเคยที่จองไว้ที่เดิมทุกๆ วันเป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์แล้ว สาเหตุที่ยุนโฮต้องมาที่นี่ทุกวันน่ะเหรอ ก็..

            ชองยุนโฮทำงานเป็นฝ่ายติดต่อประสานงานของบริษัทท่องเที่ยว ด้วยวัยเพียง 22 ปีกับการทำงานที่ยอดเยี่ยม ริมฝีปากกระจับพร่างพราวไปด้วยคารมอ่อนหวานและหน้าตาที่เป็นต่อ จึงทำให้การติดต่องานกับลูกค้าเสร็จง่ายรวดเร็วกว่าพนักงานคนอื่นๆ

เพราะเหตุนั้น...บริษัทจึงไว้วางใจยุนโฮมาก มีงานไหนก็ส่งเขาไปก่อนไม่ว่าลูกค้าจะเป็นใคร และมันก็เป็นเรื่องปกติที่เขาจะออกไปนัดพบในสถานที่ต่างๆ แตกต่างกันไปตามฐานะหน้าที่การงานของนักท่องเที่ยวที่เป็นลูกค้า

และไม่กี่วันการแนะนำก็จะจบ...ลูกค้ายอมเข้าร่วมทัวร์กับบริษัท...งานเขาก็สำเร็จ

แต่ว่าทั้งที่ตัวเค้าเองน่าจะมีหน้าที่แค่ประสานงานจัดที่ท่องเที่ยวให้ลูกค้าเท่านั้น แต่ไหงลูกค้ารายนี้ถึงได้เอาแต่เรียกเค้าออกมาแนะนำที่ทาง ข้อมูลนู่นข้อมูลนี่ได้ทุกวันก็ไม่รู้ ไกด์ประจำตัวมีก็ไม่เอา แถมยังบอกกับหัวหน้าเขาอีกว่าต้องการ ‘ชองยุนโฮ’ มารับงานนี้เท่านั้นอีกต่างหาก…

นั่นล่ะ ..สาเหตุ

ร่างสูงหยุดความคิดฟุ้งซ่านก่อนสายตาจะเบนไปยังร่างบอบบางคุ้นตาที่กำลังเดินตรงมาทางโต๊ะของเขา ดวงตากลมมนสบกับร่างสูงที่โต๊ะประจำ แล้วก็ได้ส่งยิ้มไปทักทายอย่างยินดี

“สวัสดีครับ คุณยุนโฮ..” ดวงตากลมจ้องมองไปที่ยุนโฮตรงๆ อย่างที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าคราวนี้ร่างสูงไม่ได้มาคนเดียวอย่างที่เคย

“สวัสดีครับคุณแจจุง เอ่อนี่..น้องชายของผม จุนซู เฮ้...จุนซูแนะนำตัวสิ”

คนน่ารักที่ได้แต่นั่งหน้ามุ่ยเม้มปากอย่างขัดใจ ก่อนจะยอมเอ่ยเสียงออกไปตามที่พี่ชายสุดที่รักขอร้อง “สวัสดีครับ...ผมคิมจุนซู”

ดวงตาเรียวจดจ้องคนแปลกหน้าตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจ นี่มันผู้ชายจริงหรือเนี่ย ผิวก็ขาว ขาวเนียนเสียจนผู้หญิงยังอาย ตาก็โต ปากยังสีชมพูอีก น่าหมั่นไส้ชะมัด~

“เอ่อ งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าเรื่องทำเลที่พัก..” แจจุงจัดแจงเอกสารที่เตรียมมาจะให้ยุนโฮดู ทันใดนั้นคนตัวเล็กก็แจ้วออกมาเสียก่อน “พี่ยุนโฮ~ เค้าหิวข้าวแล้ว~”

แจจุงที่ชะงักทำเอาใบหน้าหล่อเหลาเจื่อนลงทันตา เสียงทุ้มหันไปตำหนิน้องชาย “จุนซู อดทนหน่อยสิ”

“ไม่เป็นไรครับ สั่งให้น้องเขาก็ได้” แจจุงยิ้มหวาน หวานเสียจนโลมาน้อยไม่ชอบใจ

“เอ้าตัวเล็ก อยากกินอะไรล่ะ พี่เขาอนุญาตแล้วเนี่ย ขอบคุณด้วยสิ”

“ขอบคุณทำไม ผมขอพี่ยุนโฮ ไม่ได้ขอคุณแจจุง” ยุนโฮถึงกับเบิ่งตาด้วยความตกใจ นึกอยากยกมือขึ้นตบหน้าผาก ไอ้น้องชายทำเขาตกงานแล้วแน่คราวนี้..

“จุนซู ทำไมเสียมารยาทแบบนี้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” แต่นางฟ้าก็ยังคงเป็นนางฟ้าวันยันค่ำ

ต่อจากนั้น คนน่ารักก็ได้แต่นั่งหน้ามุ่ยไม่กล้าแพลมปากพูดอะไรออกมาอีกหลังจากถูกสายตาคมๆ ของยุนโฮจ้องอยู่นาน อย่างที่เขารู้ได้เลยว่าถ้าหากก่อเรื่องอะไรอีกล่ะก็ตายแน่ จุนซูลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่เขาแสนรักยิ้มและหัวเราะให้กับชายหน้าสวยคนั้นอย่างนึกเจ็บใจ พี่ชายที่แสนมาดขรึมของเขา ยิ้มยากแค่ไหนทำไมเขาจะไม่รู้

แล้วนี่อะไร? ยิ้มให้ใครก็ไม่รู้ที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงอาทิตย์นี่นับครั้งไม่ถ้วนเสียแล้ว?

พี่ยุนโฮที่ไม่เคยดุเขา ก็โกรธเขาเพราะคนหน้าหวานนี่

รอยยิ้มของพี่ยุนโฮที่เป็นของเขา ก็ถูกคนหน้าสวยนี่แย่งไป

เสียงทุ้มๆ ที่เอ่ยคอยเป็นห่วงเป็นใยเขา ตอนนี้กับถูกเอาไปใช้กับคนตรงหน้านี่จนหมด!!

ทันทีที่คิดได้ดังนั้น ร่างเล็กที่นั่งเงียบอยู่นานก็ผลุนผลันลุกยืนขึ้นกลางโต๊ะ ก่อนจะตะโกนใส่หน้าคนหน้าสวยตรงหน้าเสียงดัง

“ผมเกลียดคุณที่สุดเลย!!”

เสียงน้องชายที่แผดคำผรุสวาทใส่แขกคนสำคัญตรงหน้าเสียงดัง จนแก้มใสๆ ระเรื่อสีเจื่อนด้วยความเสียใจที่ถูกว่าให้ยุนโฮรู้สึกเดือดพล่าน จนร่างสูงเผลอตะโกนว่าน้องชายที่แสนไร้เหตุผลกลับไปอย่างไม่ทันได้คิด

“นี่จุนซู ทำไมถึงดื้อแบบนี้ คุณแจจุงเค้าไปทำอะไรให้เราโกรธหนักหนา ถ้าทำตัวแบบนี้พี่จะไม่รักแล้วนะ!”

สิ้นคำ ราวกับโลกทั้งใบระเบิดบึ้ม!

คนตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ เรียกหยดน้ำมาคลอหน่วยที่ดวงตาใสจนเต็มเบ้า

“ผมก็ไม่รักพี่ยุนโฮแล้ว! อยากจะเกลียดกันก็เชิญเลย!!”

คนตัวเล็กสะบัดมืออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ก่อนจะวิ่งออกไปนอกร้านหยดน้ำตาไหลสะพรั่งจนอาบแก้มขาว ทิ้งให้คนที่เคยเป็นฝ่ายถูก ให้ได้รู้สึกผิดราวกับตัวเองเป็นคนผิด

“จะ..จุนซู” ร่างสูงเอ่ยเสียงเบา เค้าไม่คิดว่าจุนซูจะโกรธขนาดนี้..

“นี่คุณยุนโฮ” เสียงหวานที่มองเหตุการณ์อยู่แต่แรกเอ่ยขึ้นทักร่างสูงที่ยืนซีดอยู่ตรงหน้า ยุนโฮหันหน้ากลับมาประจันกับลูกค้าคนสวยพลางเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “คะครับ..”

“ยืนอยู่ทำไมล่ะ ไม่ตามเค้าไปเหรอ?” แจจุงถามเสียงนิ่ง จนยุนโฮเบิกตาด้วยความแปลกใจ “ก็เอ่อ...ผม”

“นี่ ผมไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ว่าแค่คุณออกไปตามง้อน้องชายแล้วจะเลิกจ้างคุณเสียหน่อย ไปเถอะ เราค่อยนัดกันวันหลังก็ได้นี่ อีกอย่างดูเหมือนผมจะเป็นคนผิดเสียด้วยจริงไหม?”

สิ้นคำ ยุนโฮก็ยิ้มให้แจจุงราวกับจะขอบคุณใบหน้าสวยๆนั้นที่ไม่ได้ต่างไปจากน้ำใจที่มีให้เขาเลย เขาว่าเสียงเรียบ “ขอบคุณครับ คุณแจจุงนี่ทั้งสวยทั้งใจดีจริงๆ”

ว่าจบก็ผลุนผลันออกไป ทิ้งให้ใครอีกคนได้แต่ยืนทำแก้มแดงกับคำที่ได้ยินอยู่คนเดียว

“อย่ายิ้มทั้งๆ ที่พูดคำแบบนี้จะได้มั้ยนะ..คุณยุนโฮ”

........

ร่างเล็กที่นั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ม้าหินเดียวดายเพียงลำพังได้แต่กอดเข่ายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่รินไหลไม่หยุดอยู่คนเดียวอย่างน่าสงสาร เสียงสะอื้นที่ดังมาเป็นระยะทำเอาคนตามมาทีหลังได้ยินแล้วก็ใจหาย กับเสียงบ่นกระปอดกระแปดก็ยังมีอยู่ไม่ได้ขาดจนคนถูกว่าเกือบจะจามอยู่หลายครั้ง

“ฮึกฮือ..ไอ้พี่ยุนโฮบ้า!! ฟืดดดด..ฮึก ใจร้าย ใจร้ายที่สุด!!”

ชองยุนโฮได้แต่ยืนเกาหัว ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กนั้นจากข้างหลัง แล้วยื่นอมยิ้มลอลลี่ป๊อบอันใหญ่ไปตรงหน้าคนตัวเล็ก

“อ่ะนี่ กินซะ จะได้อารมณ์ดี”

“อ๊ะ ขอบใจนะ! เจ้านี่ของชอบฉันเลยเชียว” เห็นปุ๊บก็หยิบปั๊บแบบไม่ได้ระวังตัวอะไรเลยว่าของที่รับจะมาจากคนแปลกหน้าหรือไม่ ปฏิกิริยานั้นทำเอายุนโฮยิ้มจางๆ

ยังเด็กอยู่เหมือนเดิมเลยนะจุนซู..

แต่ดูเหมือนคนความรู้สึกช้าจะรู้ตัว มือเล็กคายปากเล็กที่งับอมยิ้มอันเล็กออกมา หันกลับไปมองข้างหลัง กว่าจะเห็นว่าเป็นใคร ดวงตาที่เบิกโตก็ได้แต่สั่งให้ขาเล็กๆ เตรียมวิ่งเสียแล้ว

แต่ก็ดูจะช้ากว่าคนตัวโตไปสักหน่อยนะ?

“จับได้แล้ว” มือหนารั้งเอวเล็กมากอดแน่น โยกไปโยกมาจนคนที่คิดจะดิ้นหยุดดิ้น มือเล็กทุบรัวไปที่อกแกร่งของพี่ชาย ก่อนจะพ้อลั่น

“แกล้งเสร็จแล้วค่อยมาง้อ นิสัยเสีย” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่จมูกรั้นก็ยังคงดึงดันที่จะแนบลงไปกับอกกว้าง กอดตอบพี่ชายอย่างเต็มใจ

“เสียก็ซ่อมให้หน่อยได้มั้ยล่ะ?” คนถูกว่าพูดยิ้มๆ โยกร่างน้องชายไปมาอย่างเอ็นดู จนคนที่ซุกอยู่ตรงอกหน้าแดงวาบ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

ปากหวานดีนัก..

ไม่รู้รึไงว่าปากแบบนี้แหละที่ทำให้คนอื่นจะยิ่งรักจนโงหัวไม่ขึ้นน่ะ!

จุนซูได้แต่ยิ้มบางๆ กับตัวเองโดยที่ไม่พูดอะไร

แม้ว่าในใจจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่า..หัวใจน้อยๆ ของจุนซู

กำลังหลงรักพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้อยู่เสียแล้วน่ะสิ..

............

“นี่จุนซู วันนี้พี่เสร็จงานแล้ว พาไปเที่ยวเอาไหม?”

ร่างเล็กที่กำลังงัวเงียลืมตาโพลงทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มๆ ของพี่ชาย ใบหน้าคมยังคงจดๆ จ้องๆ อยู่กับคอมพิวเตอร์โดยที่ไม่หันมามอง ทำเอาคนตื่นเต้นได้แต่กระโดดมากอดแขนพี่ชายพลางร้องลั่น

“จริงเหรอ~ พี่ยุนโฮไม่โกหกเค้าน้า~”

“จริงสิ พี่จะหลอกเราไปทำไมล่ะ อีกอย่างวันนี้วันเกิดเราไม่ใช่เหรอ พี่ไม่รู้จะให้อะไรดี ที่อยากได้ก็ซื้อให้หมดแล้ว งั้นวันนี้ก็ไปซื้อด้วยกันนี่แหละ จุนซูจะได้ของที่ถูกใจไง” คนพี่ว่ายิ้มๆ เรียกเอาแก้มใสๆ ของน้องแดงระเรื่อ

“เย้!! พี่ยุนโฮใจดีที่สุดเลย~~~” กระโดดไปกระโดดมาจนคนเป็นพี่ยิ้มจาง ยุนโฮยื่นมือไปลูบหัวกลมๆ ของน้องอย่างเอ็นดู

“พี่รักจุนซูนะ แต่งตัวเท่ๆ รอพี่ที่บ้านล่ะ”

…..

ก็แค่พูดว่า ‘รัก’

รักในฐานะน้องชายก็แค่นั้น...

หากแต่หารู้ไม่ว่าในความหวังดีที่แสนบริสุทธิ์นั้น..

กำลังดึงคนคิดเกินคำว่าพี่ชาย..

ให้มอบหัวใจให้อย่างไม่อาจถอนตัวอีกต่อไป..

...

I lie awake and pray
That you will look my way
I have all this longing in my heart
I knew it right from the start

ขาเล็กเดินวนไปวนมาอย่างนึกตื่นเต้น มือขาวๆ หยิบชุดในตู้เสื้อผ้านับสิบๆ ชุดมาวางเรียงรายลงบนฟูกเตียงนุ่มจนเต็มไปหมด นึกสับสนไม่รู้จะแต่งตัวอย่างไรดี ทั้งๆ ที่ก็แค่ไปเที่ยวกับพี่ชายฉลองวันเกิด แต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่ามันเหมือนการเดทอันแสนโรแมนติคในคืนใกล้คริสมาสอีฟแบบนี้ก็ไม่รู้

...เอาตัวไหนดีน้า...

มือขาวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูหน้าปัดที่ฉายชัดว่าเป็นเวลาห้าโมงแล้ว อีกชั่วโมงเดียวยุนโฮก็จะมารับ แต่เขายังหาชุดดีๆ ใส่ไม่ได้เลย

ดวงตาเล็กมองสอดส่องไปยังชุดนับสิบอีกครั้ง ก่อนสายตาจะพลันสะดุดเข้ากับเสื้อสเว็ตเตอคอเต่าสีขาวกับกางเกงขายาวสีชมพูอ่อนๆ ที่เจ้าตัวจำได้ว่ายุนโฮเคยซื้อเป็นของขวัญให้ปีที่แล้ว

‘..พี่เห็นว่ามันน่ารักดีเลยซื้อมาให้ ปีนี้หนาวจังเลย จุนซูของพี่เพิ่งจะอายุ 17 ใส่แบบนี้แหละเหมาะที่สุดเลย ชอบมั้ย?..’

ชุดที่เขาโปรดที่สุดเท่าที่เคยซื้อ..

แต่เพราะเกาหลีหน้าหนาวสั้นก็เลยแทบจะไม่ได้ใส่

..นี่แหละโอกาสเหมาะ!

คิมจุนซูฉวยเอาชุดแห่งความทรงจำนั้นมาถือในมืออย่างดีใจ ก่อนจะผิวปากฮัมเพลงไปแต่งตัวในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี

อีกแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น...

.........

6 : 45

ขาเล็กกวัดแกว่งไปที่ระเบียงอย่างรอคอย เลยมาสี่สิบห้านาทีแล้ว แต่ภาพที่น้องคนเล็กเห็นหน้าบ้านก็ยังไร้วี่แววของพี่ชายที่แสนดี มือเล็กเท้าที่คางอย่างคนเหงา แต่กระนั้นสมองก็ยังสั่งว่าจะดึงดันรอต่อไป

พี่ยุนโฮคงเลิกงานช้ามั้งวันนี้..

ทั้งๆ ที่แอบน้อยใจอยู่ไม่น้อย แต่ริมฝีปากอิ่มก็ยังคงยิ้มแย้มเพื่อรอคอยพี่ชายที่แสนดีคนนี้อยู่เสมอ..

………..

20 : 00

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก?

คิมจุนซูกลับเข้ามานั่งฟุบอยู่ที่โต๊ะอย่างคนหมดแรง กำลังใจกว่าครึ่งที่คิดว่ายุนโฮจะมากลับหดหาย พี่ยุนโฮไม่ติดต่อกลับมา โทรไปก็ปิดเครื่อง ท่าทางวันนี้ของเขาคงจะต้องกร่อยเสียแล้วกระมัง

ในเมื่อพระเอกของงาน...ยังไม่โผล่แม้แต่เส้นผมมาให้เขาได้ยลด้วยซ้ำ?

น้ำตาใสๆ รินไหลลงอาบสองแก้ม ทุกสิ่งที่แสดงออกถูกนิยามด้วยน้อยใจ ทั้งๆ ที่ก็รู้เหตุผล ทั้งๆ ที่ควรจะเข้าใจยุนโฮให้มากกว่านี้ แต่เขาก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ถ้าหากวันเกิดครบรอบอายุ 18 ปีของเขาไม่ได้มีพี่ชายคนนี้มาเป็นคนฉลองวันเกิดให้

ไม่ว่าของขวัญอะไรก็ไม่สำคัญเท่าใบหน้าที่แสนใจดีของพี่ชายยามบอกสุขสันต์วันเกิดให้กับเขา แค่เพียงยุนโฮอยู่กับเขาเท่านั้น..

คิมจุนซูต้องการแค่นั้นจริงๆ..

.........

คิ้วเข้มขมวดมุ่น มือหนายกข้อมือขึ้นดูหน้าปัดนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาสองทุ่มสี่สิบ เลยเวลานักมากสองชั่วโมงกว่าแล้ว พนันได้ว่าเจ้าตัวเล็กของเขาคงจะโกรธมากแล้วแน่ๆ มือถือบ้าก็ดันมาแบคหมดเอาซะตอนนี้ ชองยุนโฮปวดหัวจริงเว้ย!

นิ้วเรียวคว้าปากาด้ามแหลมขึ้นมาตวัดเขียนไปมาอย่างเร่งรีบ สะสางงานที่ประดังประเดเข้ามาภายในวันเดียวด้วยอารมณ์หงุดหงิด เขาคงจะทำงานด้วยความเต็มใจเป็นแน่ หากมันไม่ใช่วันที่แสนสำคัญสำหรับหนึ่งในคนสำคัญคนหนึ่งของยุนโฮอย่างเช่นวันนี้..

“ยุนโฮ เครียดเชียวนะ” เสียงทุ้มๆ เอ่ยเหยียดเจืออารมณ์ขันดังขึ้นข้างหู จนคนที่สุขุมอย่างยุนโฮอยากจะลงไปกระชากปมาๆ ของมันมาอัดซักป้าบให้เลิกเห่า

เชวมินโฮ หนุ่มหน้าใสดีกรีดาวรุ่งรุ่นเดียวกับเขา งานใหญ่ได้รับเป็นว่าเล่นเหมือนกับยุนโฮ แต่ยังไงคนที่สองก็ย่อมเป็นแค่ที่สอง ความสามารถของยุนโฮทำให้เขาไม่พอใจ และเหตุการณ์วันนี้ที่ยุนโฮถูกต้อนไม่ปล่อยให้เลิกงานเสียทีก็เพราะเขาเองนั่นแหละ ที่ไปบอกหัวหน้าว่ายุนโฮชอบดาวน์งานก่อนเวลา จนหัวหน้าสั่งให้ยุนโฮชดเชยส่วนที่เหลือของวันอื่นในวันนี้ให้หมด

“เงียบหน่อยได้ไหม ฉันจะทำงาน”

“ไม่รู้จะรีบไปไหนนักหนาเนอะ วันเกิดน้องชายทั้งทีนี่นา”

“บอกให้หุบปากสักทีฉันรำคาญ! ได้ยินไหม!” เสียงทุ้มตะคอกลั่น จนคนรุกได้แต่ถอยออกมาตั้งหลักอย่างตกใจ เพราะรู้ว่าปกติชองยุนโฮไม่ใช่คนที่จะอารมณ้เสียง่ายๆ แบบนี้

“จุนซู...รอพี่อีกหน่อยนะ” มือหนาหันกลับไปลูบเบาๆ ที่กล่องเค้กสีแดงแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงจมปลักกับงานกองโตต่อไปอย่างเร่งรีบ

........

Oh my pretty pretty boy I love you
Like I.. never ever loved no one before you
Pretty pretty boy of mine
Just tell me you love me too

......

เสียงเพลงที่ร่างสูงจำได้ว่าเป็นเพลงโปรดของน้องชายดังขึ้นในตลอดทางที่ยุนโฮเร่งรถกลับ

ยิ่งคิดถึงแล้วก็ยิ่งกังวล

ร่างสูงมองเสียงแห่งเวลาที่บอกเขาว่าเป็นเวลาห้าทุ่มสี่สิบกว่านาทีแล้ว

เขา...กำลังจะไม่ทัน...

............

“แอ๊ด...” เสียงประตูถูกเปิดออก ร่างสูงในชุดเสื้อโค้ทสีเทาตัวหนา เดินเข้ามาในห้องอย่างคนรีบ สองมือเต็มไปด้วยกล่องเค้กสีแดงที่ซื้อเตรียมาไว้อย่างดีตั้งแต่เช้า ชองยุนโฮเข้ามาใกล้ ..ใกล้จนพอที่จะเห็นใครบางคนนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนโต๊ะกินข้าวตัวเดิมของเขาและจุนซู

ร่างเล็กในชุดเสื้อสเว็ตเตอร์สีขาวกับกางเกงขายาวสีชมพูอ่อนที่เขาซื้อให้ด้วยตัวเองยังคงติดตายุนโฮ จุนซูคงรอเขา รอจนหลับไป..

ใบหน้าคมก้มลงไปใกล้ มือหนาเลื่อนลงไปกอบกุมที่แก้มใสก่องจะย้ายลงไปกระชับที่ฝ่ามือนิ่ม เสียงทุ้มเอ่ยแนบที่ข้างหูเจ้าชายนิทราตัวน้อยอย่างรักใคร่..

“สุขสันต์วันเกิดนะครับเจ้าชายน้อยของพี่..”

...

.....

เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณของเวลาเที่ยงคืน เกล็ดหิมะแรกของปีโปรยลงเอมหัวใจให้ชุ่มฉ่ำ ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมองหิมะนั่นด้วยสายตาแปลกใจ ก่อนสัมผัสกระชับตอบที่ฝ่ามือจะเรียกเขาให้หันกลับไปมองได้ไม่ยาก

“ทำหน้าแบบนั้นทำไม...หิมะตกเพราะว่าดีใจที่พี่ยุนโฮกลับบ้านมาบอกสุขสันต์วันเกิดเค้าทันยังไงล่ะ” คนเหมือนจะหลับยกมือเล็กขึ้นขยี้งัวเงียที่ตา ก่อนจะยิ้มจางๆให้พี่ชาย

“...ตื่นแล้วเหรอจุนซู”

“อื้อ..”

“คือ...พี่..” ร่างสูงอึกอัก ไม่กล้าแม้แต่จะพูดขอโทษ หากแต่สัมผัสอุ่นๆ ที่ได้จากอ้อมกอดน้องชายก็ทำให้เขารู้สึกแปลกใจกว่า

มือเล็กเอื้อมไปโอบรัดร่างหนาๆ ของพี่ชายไว้แนบอก “วันนี้หิมะตก อากาศหนาวจังเลยเนอะ”

กอดเพื่อให้รู้ว่าอุ่น...

กอดเพื่อให้รู้ว่าคิดถึง...

กอดแค่อยาหจะให้ยุนโฮเข้าใจความรู้สึกของเขาบ้าง

ความรักอย่างที่ใครคนหนึ่งจะมอบให้ใครคนหนึ่ง..

ถึงพี่ยุนโฮจะไม่รู้...แต่แค่จุนซูสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของพี่ชายคนนี้ที่มีต่อเขา..

เรื่องทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้าชายน้อยคนนี้ไปเสียหมด

...

“เค้ารักพี่ยุนโฮนะ”

“พี่ก็รักจุนซูครับ”

รอยยิ้มใสๆ ถูกส่งให้พี่ชาย จุนซูยิ้มกว้าง แม้จะรู้ว่าบางทียุนโฮอาจจะไม่ได้หมายความแบบเดียวกับที่เขาคิด..

แต่แค่เขาเป็นอันดับหนึ่งสำหรับยุนโฮเสมอ..

คิมจุนซูคนนี้ก็ไม่ต้องการอะไรแล้วล่ะ

Oh my pretty pretty boy
I need you Oh my..                                                                                                       
pretty pretty boy I do
Let me inside
Make me stay.. right beside you

          ----------------------