True or Lies?[36]

posted on 17 Nov 2008 18:36 by kyokoong in TrueorLies

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance/Angst
Rating(this part): PG-13

36. Timeless

แผ่นหลังกว้างขยับส่งเสียงครูดไปกับผ้าปูที่นอนดังครืดคราด

มือขาวซีดของคนป่วยฉวยหยิบเอาโทรศัพท์ของคนไม่ยอมรับความจริงขึ้นมาเล่นระหว่างรอ ...จุนซูคงต้องการเวลาทำใจสักพัก

นิ้วเรียวไล้ไปตามปุ่มกด เปิดเครื่องเปลี่ยนจากหน้าจอกระจกดำๆ ให้มีแสงสีทักทายต้อนรับออกมา เคอร์เซอร์เมนูถูกเลื่อนไปที่ส่วนของ Game แต่ไม่ทันที่จะได้กด สายตาเรียวก็พลันไปสะดุดกับอะไรบางอย่างที่ข้างจอ

สัญลักษณ์ซองจดหมาย แสดงข้อความเข้าใหม่

และอะไรบางอย่างยังคงบอกฮยอคแจให้เขาเปิดมัน

จอกระจกกะพริบหนึ่งครั้ง ก่อนจะปรากฏผลลัพธ์สู่สายตาผู้อ่าน..

‘จุนซู พรุ่งนี้มาเจอฉันที่สวนสาธารณะหน้าจัตุรัสใหญ่ก่อนเที่ยงนะ ฉันขอโทษ ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้นายฟังจริงๆ ได้โปรดเถอะ

เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะเรียกร้องหานาย เพราะถ้าถึงที่สุดแล้วนายไม่มา คราวนี้...เราอาจต้องจากกันจริงๆ

รักเสมอ...ยูชอน’

ยูชอน..? ครั้งสุดท้ายงั้นหรือ!?

เครื่องมือสื่อสารถูกวางลงกับฟูกเตียงอย่างแรง มือเรียวควานหานาฬิกาข้อมือที่หัวเตียง ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูเวลาด้วยท่าทีร้อนรน

สิบเอ็ดโมงยี่สิบนาที..

ไม่ได้การแล้ว...

“แกร๊ก..” เสียงประตูถูกเปิดออก พร้อมเสียงใสๆ คนเดิมที่เอ่ยทัก “ฮยอคแจ ตอนเที่ยงจะกินอะไรกันดี?”

“รีบไปหาเขา..”

“เอ๋..”

“รีบไปหาปาร์คยูชอนเดี๋ยวนี้!! คิมจุนซู!!”

“อะ อะไรกันน่ะฮยอคแจ..นายพูดเรื่องอะไร..” แผ่นหลังเล็กสั่นไหวทันทีเมื่อได้ยินชื่อของอดีตคนรัก แต่ท่าทีที่แปลกไปของเพื่อนรักต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกตกใจกว่า

“ถ้านายไม่รีบล่ะก็ ..แค่กๆ อึ่ก ถ้านายไม่รีบล่ะก็ แค่ก แค่ก ..” ไม่ทันไร เสียงที่มั่นคงกึกก้องก็ดูจะชะงักไป พร้อมกับอาการไออย่างรุนแรงที่เข้ามาแทน มือเรียวยกขึ้นป้องปากพลางไอไม่หยุด

บ้าเอ๊ย...จะมากำเริบอะไรตอนนี้นะ

“ฮยอคแจ ฮยอคแจเป็นอะไร...” คนน่ารักดูจะใจเสียขึ้นมาหน่อยๆ ที่เห็นเพื่อนรักไอไม่หยุดแบบนั้น มือเล็กขยับเข้าใกล้หมายจะลูบหลัง แต่กลับถูกสัมผัสจากอีกฝ่ายสะบัดออกอย่างแรง “ไม่ต้อง! ไม่ต้อง แค่กๆ มาสนใจชั้น...รีบไป แค่กๆ รีบไปหาคุณยูชอน...”

ดวงตาเรียวเล็กฉายแววไม่เข้าใจ มือเรียวจึงรีบคว้าโทรศัพท์เครื่องเล็กพลางยัดใส่มือของจุนซูทันที “เขาบอก แค่กๆ ว่าครั้งสุดท้าย..เร็วเข้า แค่กๆ อย่าให้....พลาด”

จุนซูรีบข้อความในโทรศัพท์ที่เพื่อนรักส่งมาให้มาอ่าน ก่อนจะเบิกตากว้างจะตกใจ น้ำใสๆ คลอหน่วยปริ่มราวกับจะหยดได้ทุกเวลา ..ยูชอน..

“แค่กๆ อึ่กกกกก” คราวนี้แผ่นหลังกว้างถึงกับต้องโก่งตัวไออย่างแรง มือเรียวขาวซีดเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ที่คราบยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปาก นัยน์ตาเรียวสั่นระริกราวกับหวาดกลัวในบางสิ่ง พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องลั่นของจุนซูเมื่อเห็นหยาดน้ำสีแดงมากมายไหลทะลักออกมาจากปากของคนป่วย

“ฮยอคแจ...เลือด!! ฮือ...นายอย่าเป็นอะไรไปนะ ทำใจดีๆ เอาไว้ หมอครับ..หมอ!! มาช่วยเพื่อนผมที ได้โปรด!! พระเจ้า..ฮยอคแจ”

มือเล็กปรี่ตรงไปประคองร่างที่แทบจะทรุดคาเตียงของเพื่อนรักแน่น แม้หยดเลือดมากมายจะย้อมเสื้อผ้าของเขาให้แดงฉาน หากแต่จุนซูก็ไม่สนใจอะไรอีก “ฉันจะอยู่ข้างๆ นายเองฮยอคแจ..นาย ฮึก..ฮือ นายจะไม่เป็นไร”

แต่ไม่ว่าคนตัวเล็กจะคร่ำครวญสักเพียงใด

คำตอบจากปากเพื่อนรักเพียงคนเดียวในโลกคนเดียวยังคงมีเพียงคำเดียว

“จุนซู...ไปหาคุณยูชอนเถอะนะ”

“นายพูดบ้าอะไร..นายเจ็บแบบนี้จะให้ฉันหนีไปไหนได้ยังไง ฮึก ฮือ...” ร่างเล็กร่ำไห้เสียงดัง ในขณะที่คุณหมอและเหล่าบุรุษพยาบาลกำลังตรงรี่เข้ามาจับเพื่อนรักของเขาขึ้นเตียงขนย้ายผู้ป่วยไปห้องฉุกเฉิน มือขาวซีดกระตุกแขนคนดื้อพลางรวบรวมกำลังเปล่งเสียง

“ไปซะ...ไม่งั้นเราขาดกัน”

“อะ อะไรนะ..ไม่นะฮยอคแจ”

“ฉันยังไม่ได้ไปไหนซะหน่อยจุนซู แค่กๆ นาย..จะกลับมาอยู่เคียงข้างฉันอีกครั้ง กลับมา...พร้อมเขา” ฮยอคแจแย้มยิ้มให้กับร่างเล็กทั้งน้ำตา “ฉันจะสู้ นายก็ต้องสู้เข้าใจไหมจุนซู”

ร่างเล็กที่ทรุดเข่าลงกับพื้น แม้ทั่วทางเดินในโรงพยาบาลจะเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกวุ่นวายในการขนย้ายผู้ป่วย แต่จุนซูกลับไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงเพื่อนรักกับประโยคสุดท้ายที่ยังก้องอยู่ภายในหู

“ตำนานเพื่อนรักตลอดกาลจะต้องจบลงอย่างมีความสุข”

คิมจุนซูเป็นคนอ่อนแอ..

แต่ครั้งนี้เขาจะขอเข้มแข็งเพื่อแลกกับทุกสิ่ง..

11 : 33

ร่างสูงในชุดเสื้อกันหนาวคอเต่าหยุดยืนที่หน้าลานจัตุรัสใหญ่อย่างรอเวลา มือใหญ่กระชับฝ่ามือเข้าหากันอย่างหาไออุ่น ในวันที่แสนเหน็บหนาวเช่นนี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นที่หัวใจของเขา ที่ราวกับถูกน้ำแข็งห่อหุ้มด้วยก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่ยากจะละลาย

เฝ้ารอ..อย่างไร้จุดหมาย

ขาเล็กสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปหน้าโรงพยาบาล มือเล็กแกว่งไปมาเรียกรถประจำทางด้วยท่าทีร้อนรน จากที่นี่ถึงจัตุรัสใหญ่ก็ราวครึ่งชั่วโมง... ฉันจะรีบไปหานายเดี๋ยวนี้ รอฉันก่อนนะยูชอน..

ไล่ตาม...อย่างเปี่ยมความหวัง

11 : 45

ลานกว้างยามนี้ร้างไร้ผู้คน อาจะเป็นเพราะอากาศเย็นเยียบที่ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากจะออกมานอกบ้านมากนักในสภาพอากาศเช่นนี้ เกล็ดหิมะเล็กๆ หนึ่งหยดตกลงบนปลาจมูกโด่งเป็นสัน ตาเรียวเสขึ้นไปมองพลางเลิ่กคิ้ว ...หิมะตก?..

จุนซูจะหนาวไหม..

ถ้าออกมาหาเขาที่นี่จะใส่อะไรหนาๆ ออกมาด้วยหรือเปล่า

หรือถ้าไม่มา...ก็คงยังสบายดีอยู่ใช่ไหม

เพราะเป็นห่วง...อยากคอยดูแล

มือเล็กเกร็งอยู่กับเบาะบนรถโดยสาร กายเล็กๆ สั่นระริกด้วยความหนาว เป็นเพราะรีบ.. เลยไม่ได้ใส่อะไรปกปิดให้มันอุ่นมากนัก โดยลืมคิดไปเลยว่าอากาศในช่วงต้นฤดูหนาวของเกาหลีมันหนาวแค่ไหน มือเล็กกระชับเข้าหากันอย่างสั่นๆ ในใจหวนคิดถึงแต่อีกคนที่เขาทอดทิ้งมาให้อยู่เพียงลำพัง

ฉันจะทำตามหัวใจเอง ...ฉันรักนายนะยูชอน

อยากให้นายมอบไออุ่นให้ฉันในวันที่ฉันเหงา

อยากให้นายกอดฉันในวันที่มันหนาวแบบนี้

เพราะคิดถึง...สุดหัวใจ

11 : 51

ข้อมือขาวที่เริ่มซีดถูกยกขึ้นเพื่อดูเวลา ลมหายใจหนักหน่วงถูกถอนออกอย่างหนักใจ พร้อมๆ กับเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น “ครับ ยูชอนพูดครับ...ผม..รู้ครับ เรื่องงานหมั้น แต่ผมมีบางอย่างที่จะต้องรอ แม่วางใจเถอะ ครับ..แค่นี้.. สวัสดีครับ”

ทรุดกายนั่งลงบนม้านั่งยาวอย่างเหนื่อยอ่อน ราวกับจะขับไล่ความหนาวเหน็บที่เริ่มเกาะกินลงไปในหัวใจจนเจ็บแปลบ

มาซักทีเถอะนะ...จุนซู

ร่างเล็กก้าวลงจากรถโดยสารอย่างรีบร้อน การจราจรที่คับคั่งไม่อาจเคลื่อนตัวรถในยามนี้ได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวเล็กมองไปที่นาฬิกาข้อมือ พลางตัดสินใจออกวิ่งด้วยเรียวขาแม้จะรู้ว่าระยะทางนั้นไกลสักแค่ไหน

แม้จะลำบาก แต่ไม่ลองก็ไม่รู้นี่

รอฉันก่อนนะ...ยูชอน

11 : 56

ขาเรียวยืนหยัดอย่างถอดใจ อีกครั้งคำรบเร้าของผู้เป็นแม่ที่กลัวเขาจะไปร่วมพิธีหมั้นไม่ทัน ทุกอย่างทุกอย่างมันกดดันไปหมด มือหนายกกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายพลางสวมแว่นสีชาเพื่อกันแสง รองเท้าบู๊ทคู่หนาเคาะสองสามครั้งลงกับพื้นซีเมนต์เพื่อขจัดเศษฝุ่น

.........

57.......

58.........

59................

.........

.......

.....

12 : 05………………………

ขาเล็กสาวมาถึงหน้าลานจัตุรัสใหญ่ หอบแฮ่กอย่างคนหมดแรง มือเล็กดันยกชันเข่าอย่างเหนื่อยล้า สายตาเรียวเล็กสอดส่องไปทั่วบริเวณหากแต่ก็ไร้ซึ่งบุคคลที่อยากพบ น้ำใสๆ ไหลรินหยดลงบนพื้นแข็ง ก่อนแผ่นหลังเล็กจะสั่นขึ้นเรื่อยๆ จากแรงสะอื้น ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้นพลางร้องไห้ออกมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร

“ฮึก...ฮือ ยูชอน...ทำไมนาย...ถึงไม่รอฉัน...”

คิมจุนซูพลาดไป...ช้าไปแล้วหนึ่งก้าว

มาถึงหลังจากที่แผ่นหลังกว้างเดินจากไป..แค่เพียงไม่กี่นาที

แต่บางที..อาจะต้องสูญเสียไปตลอดกาล

“ฮึกฮือ...ยูชอน..ยูชอน”

..........

เบื้องหลังแผ่นหลังเล็กที่สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ไม่ได้สังเกตถึงรองเท้าบู๊ตคู่หนาที่เดินมาหยุดลงที่ข้างกาย ริมฝีปากของเจ้าของระบายไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปอังที่แก้มนิ่มทั้งสองข้าง

สัมผัสอุ่นๆ ที่ไล้อยู่ตรงแก้มใส แนบลงมาแผ่วเบาราวปีกผีเสื้อ

สัมผัสที่แสดงถึงการเฝ้ารอ เป็นห่วง และโหยหาคนตรงหน้านี้มากเพียงใด

หยุดหยดน้ำตาที่พรั่งพรูลงมาเป็นสาย ได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว...

“ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันรักนายนะ”

.........

...

เปลือกตาขาวกับแพรขนตางอนยาวที่ปกปิดดวงตาสุกใสสีนิลสนิทอยู่ในยามนี้ ขับในหน้าหวานของคนที่หวานอยู่แล้วให้ยิ่งงดงามขึ้นไปอีก ร่างบอบบางที่นอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนที่นอนด้วยความเหนื่อยอ่อน ยุนโฮเฝ้ามองใบหน้าแสนรักนั้นด้วยแววตาแสนเศร้า มือหนายกขึ้นไล้กลุ่มผมนิ่มก่อนจะจับมันทัดหูเพื่อให้เจ้าของนิทรารู้สึกสบาย ก่อนจะค่อยๆ เดินละออกมาด้วยท่าทางเหม่อลอยราวกับไร้ชีวิต

ร่างสูงเดินเลี่ยงออกมานอกห้อง ข้อแขนขาวสั่นระริกยามถือเครื่องมือสื่อสารเครื่องคุ้นเคย เสียงสัญญาณต่อสายยิ่งทำให้ยุนโฮรู้สึกร้อนใจเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

(สวัสดีครับ)

แผ่นหลังกว้างชื้นเหงื่อทันทีที่ปลายสายตอบรับกลับมา ยุนโฮเอ่ยเสียงสั่น

“สวัสดีครับ ขอสายคุณ..ซองฮยอนหน่อยครับ”

(เอ่อ...คุณ...ยุนโฮรึเปล่า)

“ครับ คือว่าผม..........”

พูดไม่กี่คำพรั่งพรูออกมาจากปากของร่างสูง อย่างที่คนปลายสายตระหนักได้ทันทีว่ามันช่างสั่นพร่าและเจ็บปวดสักเพียงใด ยามคำพูดแต่ละคำพ้นออกมาจากความรู้สึกของยุนโฮ

รัก เป็นห่วง อยากปกป้อง..อยากดูแลตลอดไป

“พรุ่งนี้คุณช่วยมารับแจจุงที่....หน่อยได้ไหม”

ไม่ได้อยากจะจากกัน ไม่ได้อยากจะอยู่ห่างกันแม้เพียงวินาที

แต่แม้จะอยากรักแค่ไหน...ก็รักไม่ได้

(...............)

“ช่วยปกป้องเขาแทนผมที”

ช่วยรักเขาแทนผมที..

(คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าจะทำแบบนี้)

ร่างสูงสะอึก มือหนากำโทรศัพท์แน่นราวกับจะบีบให้มันแตกสลายคามือ ก่อนเสียงที่สั่นไม่แพ้หัวใจของเขาจะค่อยๆ เปล่งออกไป

“ผมแน่ใจ” ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมทุกสิ่ง ซองฮยอนได้ยินน้ำเสียงที่แสนจะเจ็บปวดนั่นชัดเจน

(...............)

“ผมจะคืนแจจุงให้กับคุณ”