True or Lies?[34]

posted on 01 Nov 2008 23:21 by kyokoong in TrueorLies

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance/Angst
Rating(this part): PG-13

34. Unclasp

“คะ..คุณ..ว่าอะไรนะ..คุณจะบอกว่า ฮยอคแจ กำลังจะตาย..งั้นหรือ?” ร่างเล็กสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น ดวงตาเล็กใสน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร

“คุณโกหกผม...คุณทงแฮหลอกผม!”

“ผมไม่ได้หลอกคุณ คุณจุนซู” ทงแฮหรี่ตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวด

“ได้โปรดฟังผม...ไปหาฮยอคแจเถอะนะ เขาต้องการคุณ และที่เขาตัดการติดต่อกับคุณก็เพราะมีเหตุผลอย่างที่ผมบอก”

“ฮึก...คุณจะให้ผมยอมรับมันได้ยังไง..”

“ไปเถอะจุนซู ไปหาเขา ได้โปรด..”

มือเล็กเกร็งแน่นจนเจ็บ หัวเข่าแข็งแรพยายามหยัดร่างของตนเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไป ภาพแผ่นหลังอ่อนแรงของสองร่างที่ก้าวเดินไปตามพื้นสีขาวของโรงพยาบาลในยามค่ำคืนช่างดูน่าใจหายยิ่งนัก ขาเรียวอ่อนแรงราวกับปีกสีขาวเบาหวิวไร้ทิศทางที่ก้าวเดินอย่างเหม่อลอย เพียงเพื่อจะรักษามิตรภาพอันแน่นแฟ้นหากแต่กลับเปราะบางราวใยแก้วที่ใกล้ขาด จุนซูคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้นในยามนี้ ภาพความทรงจำในวันวานของเขากับฮยอคแจยังตามหลอกหลอน ให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทแต่ปากอย่างเขาได้รู้ตัว

...ฉันมันแย่ที่สุด...ขอโทษนะ...ฮยอคแจ..

........

.......

มือขาวแนบสัมผัสแผ่วเบาไปที่ร่างขาวซีดจัดบนเตียงคนไข้ของโรงพยาบาล ดวงตาเล็กหยีจ้องมองร่างอ่อนแรงของเพื่อนรักด้วยสายตาหม่นหมอง ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยคำเบาหวิว

“ฮยอคแจ...”

ทงแฮยืนรอคนตัวเล็กอยู่ที่หน้าประตู แสงสีขาวนวลจากโรงพยาบาลที่เริ่มจะถูกปิดลงเรื่อยๆ จากช่วงเวลาที่เดินทางไปสู่ราตรีทำให้เขารู้สึกไม่ดี เขาปล่อยให้ร่างเล็กซึมซับมิตรภาพที่แสนคิดถึงหากแต่กลับเหมือนถูกทิ่มแทงด้วยมีดอย่างจงใจ เพียงเพราะคิดว่า’การพบกัน’ เท่านั้นที่จะเป็นคำตอบของเรื่องราวทั้งหมดได้

จวบจนประตูสีขาวตรงหน้าถูกเปิดออก...อ้อมกอดที่เตรียมเอาไว้จึงถูกส่งให้ร่างเล็กที่แสนเศร้าทันที..

คนคนนี้...อ่อนโยน...แต่ก็เข้มแข็งเหลือเกิน..

จุนซูดูจะตกใจนิดหน่อยหลังจากถูกอ้อมกอดจากคนไม่สนิทโถมเข้าใส่ หากแต่ซักพักดวงตาเรียวก็หลับตาลง ซึมซับความอบอุ่นจากวงแขนบางนี้ไว้ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดกลับไป

“ผม..ผมขอโทษ...ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจหรอกนะ”

ทงแฮกล่าวเสียงสั่น ทั้งๆ ที่ฮยอคแจห้ามเอาไว้แล้ว...ห้ามเขาอย่าให้พาจุนซูมาที่นี่..

หากแต่เขาก็ยังพามา..ทั้งๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันถูกจริงหรือเปล่า

พริบตาที่เห็นแพรขนตางอนเอ่อท้นไปด้วยหยาดน้ำ..ทงแฮรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกพระเจ้าลงโทษ..

ความสุขของคิมจุนซูคือสิ่งที่ฮยอคแจเพื่อนรักของเขาพยายามสร้างมาทั้งชีวิต..

หากแต่ความเห็นแก่ตัวของเขาที่อยากให้ฮยอคแจมีความสุข กลับทำทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา

ในทันทีที่เขามองดวงตาของร่างเล็ก เขารู้ได้ทันที..

เด็กหนุ่มคนนี้กำลังเจ็บเจียนตาย...

มือเล็กที่กระชับอ้อมกอดกลับไปราวกับจะบอกให้เพื่อนใหม่ตรงหน้าได้เข้าใจอีกครั้ง ว่าเขาไม่เคยโกรธ ไม่เคยเสียใจที่ทงแฮพาเขามาหยุดยืนอยู่ตรงนี้ ในใจนึกแต่เพียงขอบคุณ ที่ให้โอกาสเขาได้ทำทุกสิ่งในช่วงเวลาที่เหลือเพื่อเพื่อนรักเพียงคนเดียวในชีวิตของเขา

“ผม...ไม่เคยโกรธคุณทงแฮ ผมต้องขอบคุณคุณด้วยซ้ำ ที่ทำให้ผมตาสว่างเสียที”

ทงแฮยืนนิ่ง เฝ้ามองร่างเล็กที่กำลังเอ่ยพร่ำ..

“ตลอดมาผมคิดว่าฮยอคแจไม่เคยให้ความสำคัญกับผม ทอดทิ้งคำว่ามิตรภาพอันแสนยิ่งใหญ่ที่เราสองคนสร้างมาด้วยกันกับมือได้ลงคอ ผมคิดว่าทุกอย่างคงเป็นเพียงเรื่องโกหก”

น้ำตาใสๆ ไหลริน...หากแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น

“เขาคือคนที่ผมไว้ใจ คือคนที่ผมมักจะพึ่งพิงเสมอยามเจ็บปวด แม้แต่ครั้งนี้...ผมก็หนีปัญหาทุกอย่างเพราะคิดจะมาขอความอบอุ่นจากเขาอีกครั้ง คิดว่าเขาจะปกป้องผมได้ โดยที่ไม่รู้เลยว่า...เขาเองกำลังเจ็บปวดแค่ไหน”

ดวงตาใสเอ่อท้นน้ำตา ถูกปาดเบาๆ ด้วยข้อมือขาวของตัวเอง ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“แต่ต่อจากนี้ไป....ไม่ว่าเวลาระหว่างผมกับเขาจะเหลือแค่ไหน...ผมจะขอชดเชยทุกสิ่งให้กับเขา”

แม้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียอีกสิ่งไปก็ตาม...

...

.....

...

ขาเรียวถูกพิงพักลงบนม้านั่งตัวยาว แขนแข็งแร็งยกขึ้นพาดกับพนักทั้งสองข้าง ริมฝีปากอิ่มถอนหายใจแรง ไอควันที่พวยพุ่งออกมาบางๆ แสดงให้เห็นว่าอุณหภูมิตอนนี้เย็นจัด หากแต่ร่างสูงที่กำลังสับสนกลับยังนั่งนิ่งไม่ไหวติง เหงื่อไคลที่ไหลออกมาแห้งเหือดไปในพริบตา การที่ร่างกายเขาร้อนระอุทั้งที่อากาศเย็นเช่นนี้ บ่งบอกได้ชัดเจนว่าปาร์คยูชอนกำลังสับสนแค่ไหนกับหนทางในตอนนี้

แผ่นหลังกว้างเอนลงกับพนักพิง ก่อนจะค่อยๆ หลับตา..

จุนซู...นาย นายอยู่ที่ไหน..?

ฉันกำลังแย่จริงๆ แล้วรู้ไหม...

ได้โปรดกลับมาหาฉันที..

....

ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง..

...

..ยูชอน ไม่รู้ล่ะ ยังไงลูกก็ต้องมาดูตัวกับหนูจียองพรุ่งนี้ให้ได้..

‘ไม่มีทาง’ นั่นคือคำตอบเดียวที่ร่างสูงส่งไปให้ผู้เป็นมารดา เขายังตามหาจุนซูไม่พบ จะให้มีกะจิตกะใจที่ไหนไปดูตัว?

แต่หมาป่าที่เจ้าเล่ห์ สุดท้ายก็ต้องตายด้วยเล่ห์ของแม่หมาป่าที่มากด้วยเล่ห์ยิ่งกว่า

..ก็ได้...คอยดูสิ! ถ้าลูกทำให้แม่ขายหน้าในงานวันพรุ่งนี้ล่ะก็ คอยดูนะ ว่าเด็กที่ชื่อจุนซูนั่นจะต้องเจอกับอะไรบ้าง แม่คิดแล้วว่ามันแปลกๆ ลูกจะดูถูกแม่เกินไปแล้วนะ แค่สืบจนรู้ว่าเด็กผู้ชายคนนั้นแท้จริงก็คือหวานใจคนที่ลูกว่า เรื่องแค่นี้น่ะมันจิ๊บจ๊อยแค่ไหนลูกรู้รึเปล่า..

ร่างสูงตะลึง ราวกับร่างทั้งร่างถูกฉาบด้วยน้ำแข็ง

..ลูกทำให้แม่เซอไพร์ส....มาก! และความจริงข้อนั้น..ทำให้แม่ตัดสินใจว่าการดูตัวและงานหมั้นจะต้องเกิดขึ้นไม่ว่าลูกจะเต็มใจหรือไม่ก็ตามแต่ เพราะลูกเปลี่ยนไปแล้ว..

..และความจริงก็คือความจริง..ลูกกับเด็กผู้ชายคนนั้นไม่มีวันจะได้รักกันหรอก รู้ไว้ซะด้วย!! ปาร์คยูชอน!!

....

...

แทบจะต้องหลั่งน้ำตา ..แม่ของเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว แม่โกรธมาก..และแม่กำลังจะเอาจุนซูเป็นข้อประกัน

แม่จะทำร้ายจุนซูแน่...หากเขาทำให้ทุกอย่างที่แม่สร้างไว้พัง

นี่ฉันควรทำยังไงดี...บอกฉันทีสิจุนซู..

มือเรียวตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง มือเรียวรัวตัวอักษรจากปุ่มตัวเลขลงไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อเป็นการตัดสินเรื่องราวทั้งหมด

ข้อความจากผู้เป็นที่รัก..ส่งถึงเครื่องมือสื่อสารที่ปิดสนิทของอีกคนด้วยหัวใจที่แสนอ่อนล้าจากเรื่องร้ายที่คอยแต่ จะซ้ำเติมเข้ามาทำร้ายอยู่เรื่อยๆ

ข้อความแสนหวานถูกส่งไป ทั้งๆ ที่ไม่รู้จุดหมายปลายทางด้วยซ้ำ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าคนตัวเล็กจะยอมเปิดมันอ่านไหม

หากแต่เขาก็ต้องเสี่ยง นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เขาจะรั้งความรักนี้เอาไว้

ถ้าได้พบจุนซู..ทุกอย่างอาจจะยังมีทางแก้

แต่ถ้าจุนซูไม่มา...เขาก็อาจต้องตัดใจ..

ตัดใจและยอมรับเสียที...ว่าความรักครั้งนี้ไม่อาจมีวันเป็นความจริง..

....

.....

‘จุนซู พรุ่งนี้มาเจอฉันที่สวนสาธารณะหน้าจัตุรัสใหญ่ก่อนเที่ยงนะ ฉันขอโทษ ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้นายฟังจริงๆ ได้โปรดเถอะ

เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะเรียกร้องหานาย เพราะถ้าถึงที่สุดแล้วนายไม่มา คราวนี้...เราอาจต้องจากกันจริงๆ

รักเสมอ...ยูชอน’

......

รู้ไหม..?

ความจริงน่ะ..โหดร้ายเสมอ..

ดวงตาเรียวเฝ้ามองแผ่นหลังขาวของร่างบางที่แนบราบไปกับผืนผ้าปูที่นอนที่กลางห้องด้วยสายตายากจะบรรยาย วันนี้แจจุงกลับมาที่บ้านได้แล้ว หากแต่เขาทั้งสองก็กลับต้องมาเจอความจริงที่เลวร้ายยิ่งกว่า ทั้งเรื่องจุนซู และยูชอนที่ไปตามหาจุนซูทั้งคืน ทั้งสองคนติดต่อไม่ได้ หลงเหลือเพียงน้องเล็กที่นั่งเกร็งปวดขมับรอพี่ๆ ทั้งคืน จนยุนโฮที่พาแจจุงกลับมาเจอในตอนเช้า จึงสอบถามเรื่องราวทั้งหมด ก่อนจะตัดสินใจไล่ชางมินให้ไปนอนแล้วตัวเขาจะจัดการเรื่องทั้งหมดเอง..

แจจุงที่รู้สึกเพลียจนหลับไปก่อนระหว่างที่ถึงบ้าน ไม่ได้รับรู้สิ่งใดเลยแม้แต่น้อย..

ทุกสิ่งทุกอย่างจึงตกอยู่กับชองยุนโฮ ชายหนุ่มผู้เกลียดพรหมลิขิต

ยุนโฮนึกดีใจ ที่แจจุงหลับไประหว่างทางที่กลับมาที่บ้าน เขาไม่อยากให้แจจุงรู้สึกเครียดไปมากกว่านี้ เขายิ้มให้ชางมิน ไล่น้องให้ไปนอนแล้วบอกว่าตนเองจะจัดการเรื่องทั้งหมด ปากได้รูปเอ่ยทุกอย่างง่ายดายราวกับตนกำโลกไว้ในทั้งสองมือ

ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว...ชองยุนโฮกำลังมืดแปดด้าน

ร่างกายที่แข็งแกร่ง..กำลังจะถูกโลกกว้างบีบรัดจนแทบสลายสิ้น

มือหนากอบกุมไปที่มือเล็กราวกับจะขอกำลังใจ ทั้งๆ ที่รู้ว่าในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ เขากำลังจะเสียแจจุงไป..

มืออีกข้างหยิบบัตรแข็งๆ ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูอีกครั้ง ราวกับจะย้ำให้มั่นใจ

ยามชื่อที่แสนคุ้นเคย หากแต่ไม่คุ้นในความรู้สึกปรากฏสู่สายตา ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ..ลีซองฮยอน..และเบอร์โทรติดต่อของเขา..นามบัตรที่ยุนโฮไม่เคยคิดสักครั้งว่าจะต้องใช้มันยามที่ร่างสูงอีกคน เคยยื่นมาให้ตอนพบกันเป็นครั้งที่สอง

นามบัตรที่ร่างสูงรับมาอย่างไม่เต็มใจ และไม่เคยคิดจะหยิบขึ้นอ่าน

หากแต่ตอนนี้กลับมีอิทธิพลเปลี่ยนทุกสิ่งให้เขา เปลี่ยนโลกทั้งใบให้มืดมน และเป็นเครื่องมือในการตัดสินใจที่แสนเจ็บปวด

ถ้าแจจุงไม่อยู่ที่นี่...แจจุงคงจะปลอดภัย..

ถ้าแจจุงคอยมีคนดูแลตลอดเวลา...แจจุงก็จะไม่ลำบาก..

ถ้าแจจุงได้กลับบ้าน...ก็คงจะดีใจน่าดู

และถ้าแจจุงได้พบกับเขาคนนั้น...รอยยิ้มที่แสนสดใสก็คงจะกลับคืนมา..

ไม่ต้องคอยกังวลกับหัวใจตัวเอง ไม่ต้องกังวลกับการที่ถูกตามล่า แจจุงจะมีความสุข ไม่ต้องกังวลกับอดีต...ที่มีตัวเขาเป็นข้อกังขา

ยุนโฮค่อนข้างมั่นใจ...ว่าความทรงจำของแจจุงกลับมาแล้ว

แม้จะพยายามหลอกตัวเองแค่ไหน...แต่ความจริงย่อมไม่อาจหลุดพ้นจากคนอย่างเขา

คนอย่างเขาที่คอยแต่จะค้นหาความจริงตลอดเวลา...จนติดเป็นนิสัย

ทำไมตอนนี้ถึงได้อยากจะปิดหูปิดตา...ไม่รับรู้อะไรแบบนี้นะ

ยุนโฮเข้าใจทุกอย่างดี..

ผิดที่เขา...ที่เดินเข้ามาในชีวิตของแจจุงอย่างไม่ถูกต้อง

ความทรงจำที่น่าจะเกิดขึ้น...ถูกบิดเบือนออกไป เขาสอดแทรกตัวเองเข้ามาในความทรงจำของแจจุง ทำให้ร่างบางต้องลำบากใจ

ถ้าเพียงแต่เขาปล่อยมือ...ทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

กลับไปเป็นโลกใบเดิมของแจจุง...โลกที่แจจุงเคยใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

เขาจะตัดใจ..และใช้เวลาที่เหลือในการดูแลน้องๆ อีกสามคนที่เขาไม่เคยทำหน้าที่พี่ที่ดีให้กับพวกเขาเลยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

ทุกสิ่งทุกอย่างจะดีขึ้น...หากเพียงเขายอมปล่อยมือจากแจจุง

หัวเข่าที่สั่นระริก ถูกกดแน่นลงกับพื้น มือใหญ่ชื้นเหงื่อกุมมือเล็กแสนรักไว้แน่น น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินลงรดที่ผ้าขาว ราวกับจะสะท้อนความเจ็บปวดที่มากมายยากจะลบเลือน

ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องจบ

จากชองยุนโฮกับการตัดสินใจยุติเรื่องราวทั้งหมด

ด้วยการปล่อยแจจุงไป...

...

..........

...