[SF] Aphrodisiac
posted on 21 Sep 2008 15:25 by kyokoong in One-shot
TVXQ Fan Fiction
Title: Aphrodisiac
By: KyokoongStyle: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Sadism-Masochism /Violence /BDSM / One-shot
Rating: R
อยากสัมผัสผิวขาวนวล..เนียนละเอียด..ยิ่งกว่าหิมะ
อยากกอด..อยากจะทำลาย รัดรึงร่างกายบอบบางให้แหลกสลายกลายเป็นปุยนุ่น..
อยากฟังเสียงหวานๆ..กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งที่ข้างหู..
‘อยาก’ ครอบครองทุกอย่างที่เป็นของ
‘คิมแจจุง’
สิ่งมีชีวิตที่ถูกสรรค์สร้างขึ้นมาราวกับตุ๊กตาของพระเจ้า..
.
.
ช่างสวยงาม..เหลือเกิน
.
.
“กรี๊ดดด ยองอุงโอป้า! แจจุงโอป้า!”
“คัมซาฮัมนีดา! แล้วพบกันใหม่ครับ”
เสียงกรีดร้องดังกระหึ่มไปทั่วฮอลล์เมื่อริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยคำขานกล่าวสุดท้ายก่อนจะลาจากแฟนๆ ที่น่ารักไปในค่ำคืนนี้ รอยยิ้มบางระบายไปทั่วใบหน้าที่หวานสวยยิ่งกว่าสตรีเพศ เหงื่อกาฬที่ไหลชะไปตามลำคอกับใบหน้าที่ขึ้นสีชมพูเรื่อน้อยๆ ด้วยความเหนื่อยขับสีหน้าของ ‘ยองอุงแจจุง’ หรือคิมแจจุง นักร้องชายขวัญใจวัยรุ่นที้มีใบหน้างดงามดึงดูดผู้คนทุกวัยให้หลงรักให้ดูเซ็กซี่ขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
“ทำได้ดีมาก แจจุง เสียงของนายวันนี้เพราะมากๆ ขนาดฉันฟังนายอัดเสียงอยู่ทุกๆ วันยังอดขนลุกไม่ได้เลยนะเนี่ย”
“อ่ะ ขอบคุณครับ” ร่างโปร่งบางค้อมตัวให้กับรุ่นพี่ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองอย่างนอบน้อม มือขาวบางยื่นไปจับมือกับผู้จัดการและทีมงานทุกคน เสียงหวานเอ่ยขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มหวานทะลายโลกไปให้ทุกคนเหมือนอย่างเคย และมักจะได้รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นกลับมาเสมอ
เพราะว่าแจจุงเป็นคนน่ารักแบบนี้ล่ะมั้ง..
ไม่ว่าจะไปทำงานที่ไหนถึงได้มีแต่คนรัก
มีแต่คนอยากจะทะนุถนอมเด็กหนุ่มผู้งดงามคนนี้ซะเหลือเกิน..
“งั้นผมกลับก่อนะครับทุกคน” คนน่ารักเอ่ยคำพร่ำลากับทุกคน เตรียมก้าวขาเดินออกไปจากห้อง แต่เสียงเล็กๆ ของพี่ทีมงานผู้หญิงคนหนึ่งก็ฉุดรั้งให้ใบหน้าสวยหวานต้องหันกลับไปมองเสียก่อน
“แจจุง! เดี๋ยว น้องแจจุง”
“ครับ?” หัวกลมๆ ใต้หมวกไหมพรมลายทางหันกลับมาตอบรับ พลางขยับโค้ทกันหนาวให้กระชับเข้าหาตัว ใบหน้าจิ้มลิ้มของพนักงานส่งยิ้มให้ก่อนจะหยิบของบางอย่างขึ้นมา
“วันนี้เขาคนนั้นฝากของมาให้อีกแล้วล่ะ น่าเสียดายจังที่ยังไม่มีใครเห็นหน้าเขาเลย เค้าเอามาฝากไว้ที่เคาน์เตอร์น่ะ” แจจุงมองกล่องของขวัญอันจิ๋วในมือหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมา
“ขอบคุณครับ”
.
.
.
แจจุงก้าวขาลงจากรถแท็กซี่ก่อนจะเริ่มออกเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่ดูเงียบสงบ เป็นเวลาดึกมากแล้ว แสงไฟสีส้มที่ส่องแสงสว่างอยู่ข้างทางยิ่งทำให้หมู่บ้านของเขาในเวลานี้ยิ่งดูวังเวงมากขึ้นไปอีก มือขาวคว้ากุญแจขึ้นมาไขจนเกิดเสียงกุกกักตรงประตู ล็อคถูกปลดออกพร้อมๆ กับร่างของนักร้องหนุ่มที่เพิ่งกลับมาจากคอนเสิร์ตเสียดึกดื่น ขาเรียวค่อยๆ ก้าวเข้าไปในบ้านหลังเล็กอย่างสบายใจ
บ้านเดี่ยวธรรมดาที่อยู่ห่างไกลจากบ้านหลังอื่นพอตัวทำให้แจจุงรู้สึกสงบ เขาคิดถูกแล้วที่มาหาเช่าบ้านในซอยลึกๆ ดูเงียบๆ แบบนี้ มือขาวยกขึ้นเปิดไฟที่ถูกปิดสนิทก่อนจะทิ้งน้ำหนักปล่อยให้ร่างบอบบางของตัวเองล้มลงไปนอนแผ่หราอยู่บนเตียงอย่าง เหนื่อยอ่อน เขาอยู่คนเดียวมาแต่ไหนแต่ไรหากแต่ก็ไม่เคยเหงา อาจเป็นเพราะแจจุงมีแฟนคลับที่น่ารักคอยให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลาก็เป็นได้
“เฮ้อ..” เสียงใสเอ่ยทอดถอนลมหายใจเสียงดังให้กับวันที่แสนเหนื่อยล้า ก่อนสายตากลมจะไปสะดุดเข้ากับของขวัญน่ารักๆ ที่ปลายเตียง มือขาวหยิบใบหน้าสวยยกยิ้มบางอย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงสิ่งของที่น่าจะอยู่ข้างใน
ช่วงหลายอาทิตย์มานี้ มักจะมีใครบางคนชอบส่งของมาให้เขาอยู่บ่อยๆ เรียกได้ว่าถี่เลยด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่ปกติแจจุงก็ได้ของขวัญแบบนี้ประจำอยู่แล้วแต่ว่าเล่นได้ทุกวันซ้ำๆ จากคนๆ เดิมก็ย่อมทำให้คนร่างบางปลื้มใจเป็นธรรมดาที่มีคนชอบเขาถึงขนาดนี้ ปากบางยิ้มแย้ม พลางรีบแกะริบบิ้นออกด้วยความเร็ว..
“ว้าว..วันนี้เป็นช็อคโกแลตอย่างนั้นเหรอ ทำเองจริงหรือเปล่าน้า..เอามาให้แจจุงชิมอีกแล้วสินะ” ดวงตากลมโตยิ้มสดใส ก่อนจะส่งขนมในมือเข้าปากไป ฟันขาวเคี้ยวกรุบกริบอย่างเอร็ดอร่อยพลางหยิบจดหมายใบเล็กที่แนบมาด้วยขึ้นมาอ่าน
‘สวัสดี ช็อคโกแลตวันนี้อร่อยไหมแจจุง’
แค่ประโยคแรกก็ทำใบหน้าใสยิ้มบาง เสียงใสเอ่ยกับตัวเองพลางยิ้มขำอยู่คนเดียว “ถามเหมือนเดิมเลยน้า อร่อยสิ..อร่อยมากเลย”
‘วันนี้ผมไปดูคุณแสดงมาอีกแล้วล่ะ คุณสวยมากๆ เลย เอ ว่าแต่..คุณจำชื่อผมได้รึยังนะ’
..จำได้สิ ยุนโฮไง..แค่นี้ทำไมจะจำไม่ได้..
สายตากลมค่อยๆ อ่านเนื้อความในจดหมายน้อยไปเรื่อย ใบหน้าขาวเผยยิ้มสดใส ก่อนจะต้องหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อเห็นประโยคสุดท้ายที่ล่างกระดาษ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างเซ็งๆ
‘แต่ว่าของขวัญชิ้นนี้คงจะเป็นชิ้นสุดท้ายแล้วล่ะที่ผมจะส่งมาให้คุณ
ขอโทษนะ จาก ชองยุนโฮ’
“มีธุระหรือไงนะ..ว้า เซ็งเลย” เสียงหวานเอ่ยกระปอดกระแปด ก่อนจะเหลือบไปเห็นข้อความที่หลังกระดาษดวงตากลมโตจ้องมองมันอย่างสนใจ
‘ผมมีของขวัญพิเศษจะให้คุณด้วยนะ ลองแกะกระดาษสีเหลืองที่อยู่ใต้กล่องขึ้นมาสิ’
จดหมายจบลงเพียงแค่นั้น แต่ก็สร้างความตื่นเต้นให้กับร่างบางได้อีกไม่น้อย มือขาวรีบแกะสก็อตเทปที่แปะกระดาษสีเหลืองที่ติดอยู่ก้นกล่องออกมาคลี่ดู ก็พบจดหมายอีกฉบับกับซองใส่ยาสีขาวอันเล็กๆ หนึ่งซอง แจจุงหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความงง ก่อนจะเปลี่ยนเป้าสายตาไปยังจดหมายอันใหม่
เนื้อกระดาษที่ถูกขูดขีดจนเป็นรอยน่ากลัวปรากฏแก่สายตากลม ถ้อยคำมากมายที่ถูกร้อยเรียงใส่ลงไปในกระดาษทำเอาดวงตากลมโตเบิกขึ้นอย่างหวาดกลัว
....
..
ผมรักคุณ..ผมคิดถึงคุณ..
ผมอยากสัมผัสผิวขาวนวล..เนียนละเอียด..ยิ่งกว่าหิมะของคุณ
ผมอยากกอด..อยากจะทำลาย ร่างกายของคุณให้แหลกสลายกลายเป็นปุยนุ่น..
ผมอยากฟังเสียงหวานๆ ของคุณ..กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งที่ข้างหู..
ผม ‘อยาก’ ครอบครองทุกอย่างที่เป็นของคุณ..
ผมมองคุณอยู่ตลอดเวลา..ผมเกลียดที่จะต้องมองคุณอยู่ห่างๆ..
ผมเกลียดที่คุณยิ้มให้ใครต่อใคร..ผมเกลียดคุณที่ปล่อยให้ใครมาสัมผัสต้องตัว
คุณเป็นของผมเพียงคนเดียว..
จดหมายฉบับนี้เป็นฉบับสุดท้ายที่ผมจะส่งมา
เพราะผมกำลังจะไปหาคุณด้วยตัวของผมเอง
จำชื่อของผมเอาไว้ให้ดี..
ชองยุนโฮ....
..
.
มือขาวเนียนสั่นระริก เมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกคุกคามจากใครคนหนึ่งที่เขาเคยไว้ใจ มือขาวรีบยกซองเล็กๆ สีขาวที่หล่นออกมาพร้อมกับจดหมาย ก่อนกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ติดอยู่ที่ข้างซองจะแสดงชื่อของของสิ่งนั้นให้เห็นราวกับจงใจให้ร่างบางรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะต้องพบกับอะไร
ผมคิดว่าคุณคงไม่รู้..แต่ว่าซองนี้น่ะ มันคือยาปลุกเซ็กส์นะ
รักษามันเอาไว้จนกว่าผมจะไปหาคุณนะ..
“นะ นี่มันอะไรกัน..” แจจุงปาซองยาลงถังขยะไปทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไร ตัวบางๆ สั่นอย่างหวาดกลัว เขากำลังถูกจ้องมอง ถูกใครบางคนคุกคามอยู่จากที่ไหนซักแห่ง แจจุงครุ่นคิดอย่างขวัญเสีย ก่อนเสียงเคาะประตูดังลั่นจะทำเอาคนที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงต้องสะดุ้ง
“ปังๆๆ!!!!”
..คะ ใครกัน คนแถวนี้ไม่น่าจะรู้จักเรานี่..
แล้วเราก็.. อยู่..คนเดียว
แจจุงสังหรณ์ใจถึงลางร้ายที่โชยแว่วมาในความรู้สึก แต่กระนั้นร่างบางก็พยายามฝืนใจให้คิดในแง่ดีเข้าไว้ ขาเรียวลากย่องเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูแง้มออก..
ผู้มาใหม่ที่อยู่ตรงหน้าแจจุงในยามนี้เป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่แต่งกายดูดีและน่าคบหา ดวงตาเรียวเล็กหยีลงเป็นประกาย ใบหน้าที่เรียกได้ว่าหล่ออย่างร้ายกาจกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างอบอุ่น หากแต่ประโยคแรกที่พูดออกมากลับดึงสติสัมปชัญญะร่างบางให้แตกได้ในพริบตา
“สวัสดีครับ ผมชองยุนโฮ..”
“ออกไปนะ!!!” มือขาวรีบผลักประตูปิดเข้ามาอย่างแรง หากแต่ร่างสูงที่มีกำลังมากกว่ากลับเอามือข้างหนึ่งยันมือขาวนั้นเอาไว้ได้ รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งกลับมาให้แจจุงอีกครั้ง หากแต่คราวนี้ร่างบางกลับคิดว่ามันร้ายกาจซะจนแทบจะฆ่าเขาให้แหลกตายคามือได้
“จำผมไม่ได้หรือครับ” มือหนากำรอบข้อมือขาวแน่นจนเกิดรอยแดงจ้ำ แจจุงร้องเบาๆ เมื่อร่างสูงกระชากตัวเขาเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูลงกลอนแน่น เสียงทุ้มเอ่ยสำทับอย่างเยือกเย็น
“ผมบอกแล้วไงครับว่าจะมาหาแจจุง..คุณจำไม่ได้เหรอ!?”
“ปล่อยฉันนะไอ้โรคจิต ฉันไม่รู้จักแก! ฉันไม่รู้จัก..”
“เพี๊ยะ!!!!!”
....................
Rule ::
ฟิคชั่นเรื่องนี้มีฉากไม่เหมาะสมที่ จะลงในที่สาธารณะ เพื่อรักษาภาพพจน์ของทงบังชินกิ ใครที่ทนอ่าน Rate NC : Yaoi ไม่ได้ และไม่ได้ชอบยุนแจ ขอความกรุณาอย่าอ่าน ดังนั้นผู้แต่งจึงขอสงวนสิทธิ์สำหรับคนที่อยากอ่านจริงๆ ให้ทำตามกติกาดังนี้ค่ะ
1.ดาวน์โหลดไฟล์ของ Aphrodisiacแ บบเต็ม >>
http://www.upload-thai.com/download.php?id=2140f664087b60d41b8cf628c4093d76
2. กดปุ่ม Comment ด้านล่างแล้วแปะอีเมล์ของคุณเอาไว้ ^^
3. ไรท์เตอร์จะส่งพาสเวิร์ดสำหรับเปิดไฟล์ให้ค่ะ
*4.อ่านเสร็จแล้ว อย่าลืมกลับมาคอมเม้นท์ให้เราด้วยนะ ^^*
ปล. มีข้อสงสัยหรือไฟล์มีปัญหา คอมเม้นท์แจ้งไว้ได้ค่ะ
-----------------------
อัพเดท
280809 : 13.49 ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 53 แล้วค่ะ
250909 : 17.22 ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 56 แล้วค่ะ
021009 : 9.19 ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 64 แล้วค่ะ
271009 : 6.57 ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 68 แล้วค่ะ
#1 By DrEaM (124.120.246.213) on 2008-09-21 19:29