l|H O P E to the E N D|l

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

 

 

24.You know

 

 

“กลับก่อนนะยุนโฮ”

“อื้ม บาย”

เสียงทุ้มขานรับเช่นเคยเมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับ ยุนโฮหมุนลูกบาสที่อยู่ในมือพลางพลางฉวยกระเป๋าเรียนใบเก่งขึ้นมา ตาเรียวคมมองไปยังนาฬิกายักษ์ตรงหัวตึกที่บ่งบอกเวลา 16:35 นาทีแล้ว คงถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับซักทีสินะ

เป็นเรื่องปกติไปแล้วที่ยุนโฮมักจะมาซ้อมบาสให้เพื่อนๆ ในชมรมทุกๆ วันทั้งๆ ที่ตัวเขาเองไม่ได้อยู่ชมรมนี้ แต่เพราะเขามีพรสวรรค์ในทุกๆ ด้านจึงไม่แปลกที่จะเป็นที่รักและเป็นที่รู้จักของเพื่อนในชั้นหลายๆ คน ร่างสูงยืนนิ่งเดียวดายไร้เพื่อนซี้เคียงข้าง แต่ริมฝีปากกระจับก็ยังยิ้มบางอย่างไม่ทุกข์ร้อน

วันนี้ยูชอนขอกลับเอง..เห็นหมอนั่นบอกว่าจะไปซื้ออะไรให้จุนซู ฮะๆ คงเขินน่าดูล่ะสิไอ้หนูผีบ้า..

ยุนโฮคิดพร้อมกับยิ้มให้ตัวเอง

มันคงถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องรู้จักสิ่งที่เรียกว่าความรักจริงๆ สักที..

แม้จะหวั่นกลัว..แต่ก็อยากครอบครอง

ขาเรียวพาเจ้าของเดินก้าวผ่านจุดศูนย์กลางเมืองที่มีคนพลุกพล่านเข้าไปอย่างช้าๆ ยุนโฮครุ่นคิดและเฝ้าค้นหาคำตอบสุดท้ายที่เขาจะได้รับจากความทรงจำของแจจุง แต่ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ เขาก็ไม่อาจหาคำตอบให้กับตัวเองได้สักที ว่าจริงๆ แล้วเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับร่างบาง เป็นความจริงหรือเรื่องโกหกกันแน่

ในยามที่เขาได้พบกับแจจุงกลางสายฝนในวันนั้น

มันเป็นเหมือนความจริงที่แสนหวานราวกับความฝัน..

แต่พริบตาที่รู้ว่ายังมีใครอีกคนโอบอุ้มหัวใจดวงนั้นไว้ตั้งแต่แรก..

มันกลับตอกย้ำให้สิ่งที่ผ่านมากลายเป็นแค่เรื่องโกหก..

แจจุงบอกรักเขาโดยที่ไม่มีความทรงจำ ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองเคยรักใครมาก่อน ต่างจากเขาที่รักแจจุงจนหมดหัวใจ ไม่มีเงื่อนไขใดๆ ที่จะทำให้เขาตัดใจจากแจจุงได้

ความรักที่ดูแข็งแกร่งแต่เปลือกทั้งๆ ที่ภายในแหลกเหลวไร้ความมั่นคงเช่นนี้

มันค่อยๆ กรีดหัวใจของเขาให้มีเลือดซิบออกมาทีละน้อย..

ร่างสูงไหวไหล่ราวกับให้กำลังใจตนเอง หากแต่แท้จริงแล้วหัวใจดวงนี้กำลังสั่นระริกราวกับเฝ้ารอวันที่เรื่องทุกอย่างจะเปิดเผย ก่อนสัมผัสที่ไหล่หนาจะทำให้ยุนโฮต้องหันกลับไปเจอบุคคลที่ไม่อยากพบหน้ามากที่สุด

“คุณ...”

“เราคงมีเรื่องต้องคุยกัน พอจะมีเวลาให้ผมสักหน่อยได้ไหม?”

เคยมีใครบอกไหม? เวลาที่เจอเรื่องแย่ๆ เรื่องหนึ่ง..สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าก็จะตามมาทับถมกันให้เต็มไปหมดในคราวเดียว

ตอนนี้ยุนโฮเชื่อคำพูดนั้นสุดจิตใจ

.

.

ภายในร้านกาแฟเล็กๆ ที่ดูเรียบๆ และเงียบสงบ ไม่อาจข่มจิตใจที่ร้อนรุ่มของชายสองคนที่นั่งประจันหน้ากันอยู่ในเวลานี้ได้แม้เพียงสักนิด กลับกันแสงเทียนเบาบางยิ่งทำให้บรรยากาศ ณ เวลานี้ดูอึดอัดจนน่าคลื่นไส้

“ผม ลีซองฮยอน สวัสดีครับ คุณ..?” ตาคมเหมือนเหยี่ยวจ้องมองยุนโฮอย่างพิจารณาจนร่างสูงอึดอัด

“ผม..ชองยุนโฮ” ยุนโฮพยายามข่มใจให้นิ่ง การที่เขาเดินทางผ่านจัตุรัสกลางเมืองกลับบ้านในวันนี้ นับว่าเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง

ยิ่งพยายามหลีกหนี..

สิ่งที่เรียกว่า’ความเป็นจริง’ยิ่งตามหลอกหลอน

ชองยุนโฮที่ใช้ชีวิตอยู่บนความจริงที่สวยงามมาตลอด ไม่เคยต้องหวั่นกลัวต่ออะไรเลยแม้เพียงครั้ง

แต่บัดนี้ เขากลับรู้สึกหวาดกลัว ’ความจริง’ จับใจ

“เข้าประเด็นเลยดีกว่า ตอนนี้แจจุงอยู่กับคุณใช่ไหม?” ตาคมพยายามค้นหาความจริงจากตาเรียวได้รูปของยุนโฮ แต่สิ่งที่ได้ตอบรับกลับมากลับมีเพียงความเงียบสงบราวสายน้ำเย็นยะเยือก

เจ้าชายน้ำแข็งกลับมาแล้วหรืออย่างไร

ยุนโฮข่มใจนิ่งไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ให้อีกฝ่ายจับได้แม้เพียงนิด สงครามประสาทครั้งนี้จำเป็นด้วยหรือว่าเขาจะต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้?

หากต้องกลายเป็นผู้แพ้ตลอด นั่นก็ไม่ใช่ชองยุนโฮแล้ว..
 

“แจจุง เด็กหนุ่มหน้าหวานนั่นน่ะหรือ” ยุนโฮเอ่ยเสียงเรียบ ทำเอาซองฮยอนชะงักในสรรพนามที่ร่างสูงใช้เรียกแจจุง นี่เขาเข้าใจผิดหรือว่า..หึ อย่าทำปากแข็งหน่อยเลย

“อย่าทำเป็นไก๋เลย วันนั้นผมเห็นกับตาว่าคุณพาแจจุงวิ่งหนีไป กลางงานประจำปีโรงเรียนรินไค หรือจะให้ผมอธิบายรายละเอียดมั้ย” ซองฮยอนว่ายาว ยุนโฮดูจะแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายโจมตีเขาด้วยคำพูดไม่ยั้งเลยแบบนี้ ทั้งๆ ที่ดูภายนอกก็เป็นคนสุขุมนะ แล้วก็ท่าทางจะฉลาดเป็นกรด..นี่กะจะทำให้เขาสับสนไปถึงไหน

“คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นผม”

“ตกลงว่าคุณจะไม่ยอมรับว่างั้นสิ” ซองฮยอนสวนทันควัน เวลาของเขาลดน้อยลงทุกที..

“ใช่ ตอนนี้แจจุงอยู่กับผมเอง” ยุนโฮเผยความจริงง่ายๆ โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะมีลูกไม้อะไรอีก เขาก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าชายคนนี้เป็นใครกันแน่

“ช่วยบอกได้ไหม ว่าทำไมเด็กคนนั้นถึงไปอยู่กับคุณได้”

“มีความจำเป็นอะไรที่ผมต้องบอกคุณ” ยุนโฮว่าท้าทาย ผิดมากไหมที่ทำแบบนี้? ในเมื่อเขาเองก็อยากอยู่กับแจจุง

และถ้าเขาไม่สู้ เขาก็อาจต้องเสียหัวใจทั้งดวงไปพร้อมกับสิ่งที่เรียกว่าความพ่ายแพ้

ยุนโฮเกลียดความพ่ายแพ้ แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะอยากเอาชนะ แต่เป็นเพราะว่าเขาจะแพ้ไม่ได้ต่างหาก

ถ้าไม่อยากเจ็บจนตาย เขาจะแพ้ไม่ได้จริงๆ ...

“มีมากเลยล่ะ เพราะผมเป็นคนรักของเขา” คำเฉลยของคิมซองฮยอนทำหัวใจแข็งแกร่งของยุนโฮชาวาบ เสียงทุ้มที่อยากจะเอ่ยกลับมีเพียงเสียงลมฝืดๆ ผ่านพ้นลำคอที่แห้งผากเท่านั้น

“.............”

“ผมรักแจจุง และแจจุงก็รักผม เรารักกัน เราสัญญาว่าจะแต่งงานด้วยกัน มีครอบครัวด้วยกัน ถ้าคุณยังไม่พอใจล่ะก็ ผมก็จะเล่าให้ฟังทั้งหมด”

“.............” ยุนโฮเงียบ เหมือนกับว่าเขาขยับตัวไม่ได้

“แจจุงเป็นลูกของคุณคิมแจฮี ประธานบริษัทในเครือเคจีกรุ๊ป ผมเป็นบอดี้การ์ดให้คุณหนูแจจุงมาตั้งแต่เด็ก ผมเป็นเพื่อนกับเขามาตั้งแต่เขาจำความครั้งแรกได้”

“.............”

“ผมกับแจจุงรักกันเมื่อตอนไปอยู่ที่ปารีสด้วยกันตอนอายุ 15 เราสองคนอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเพราะคุณหนูเป็นทายาทคนสำคัญที่จะได้รับมรดกของเคจีกรุ๊ปต่อจากคุณท่าน คุณท่านมีลูกชายเพียงคนเดียว และคุณหญิงก็เสียชีวิตไปนานแล้ว ดังนั้นคุณแจจุงจึงมีความสำคัญมากต่อเขา”

“.............”

“คุณหนูแจจุงเป็นคนอ่อนแอมาตั้งแต่เล็ก ถูกลักพาตัวและปองร้ายอยู่หลายครั้งตั้งแต่เด็ก เพราะพวกญาติๆ ของคุณท่านที่หวังจะเอาสมบัติ ผมปกป้องแจจุงมาตลอด แจจุงไม่เคยกลัวว่าจะโดนทำร้ายสักครั้ง นั่นก็เป็นเพราะมีผมอยู่ด้วย”

“............”

“วันนั้นเป็นวันฝนตก คุณหนูทะเลาะกับคุณท่านอย่างรุนแรงเรื่องของเรา คุณท่านโมโหมากเมื่อรู้ว่าผมเป็นแฟนกับแจจุง เรื่องของเราสองคนมันเป็นความลับมาตลอด..และผมก็ไม่คิดว่าคุณท่านจะรู้จากการได้เห็นรูปบางรูปในอัลบั้มของแจจุง”

“.............”

“แจจุงร้องไห้เสียใจ ผมพยายามดึงเขาเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน คุณหนูหนีออกจากบ้านไปในวันนั้น แต่เพราะทิฐิของคุณท่าน จึงไม่ยอมสั่งให้คนออกตามหา ผมถูกขังอยู่ในห้องสำนึกตนอยู่หลายวัน จนวันที่สามมีลูกน้องแตกตื่นวิ่งมาปล่อยผมและบอกให้เข้าไปหาคุณท่านโดยด่วน”

“.............”

“คุณหนูแจจุงหายไป หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่วันนั้น”

“............”

“คุณท่านยกโทษให้ผม เขาบอกว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ได้จโกรธและเกลียดแจจุงที่เป็นแบบนี้ เพียงแต่ท่านยังหวงแจจุง และไม่อยากให้ลูกชายรักใครมากกว่าตัวท่านก็เท่านั้นเอง”

“............”

“ทีนี้ คุณพอจะส่งแจจุงกลับคืนมาให้ผมได้ไหม?”

ร่างสูงที่นั่งนิ่งไปนานสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายถาม ยุนโฮเอ่ยสั้นแต่กลับถูกดักคอไว้ก่อน

“แล้วถ้าผมไม่..”

“ตอนนี้พวกคุณคิมจุนยอง พี่ชายของคุณแจฮีกำลังตามล่าคุณหนูอยู่ ผมไม่รู้ว่าคุณรู้หรือยัง แต่ตอนนี้แจจุงกำลังตกอยู่ในอันตราย คุณคิดจะปล่อยให้เขาเสี่ยงอยู่แบบนี้เหรอ?”

ยุนโฮชะงัก

แจจุง..

กำลังตกอยู่ในอันตราย..?

 

“ผม....ผม....โธ่เว้ย ผมขอตัวกลับก่อนล่ะ ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก”

ร่างสูงกระแทกโต๊ะดังปัง ก่อนผลุนผลันลุกออกมาจากที่ที่น่าอึดอัดนั้นทันที แต่มือหนาที่ไวกว่ากลับฉวยข้อมือของยุนโฮไว้ได้ทัน ซองฮยอนยัดบางอย่างใส่มือยุนโฮพลางเอ่ยเสียงนิ่ง

“เราต้องได้เจอกันอีกแน่ ชองยุนโฮ นี่นามบัตรผม เก็บเอาไว้ให้ดีล่ะ”

ยุนโฮสบถเบาพลางยัดนามบัตรสีขาวเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มือหนายกขึ้นปัดผมที่ตกลงปรกหน้าก่อนจะวิ่งหนีออกจากร้านกาแฟเล็กๆ ที่น่าคลื่นเหียนให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ร่างโปร่งวิ่งฝ่าฝูงชนชนผู้คนมากมายคนแล้วคนเล่าอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ใบหน้าคมคายหลับตาสนิท ข่มจิตใจไหววุ่นที่กรีดร้องเสียงดังให้สงบ มือหนาที่สั่นระริกกำมือแน่นก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่ข้างแม่น้ำสายน้ำสายยาวที่ดูจะไร้ผู้คนเนื่องจากจากเป็นเวลาเย็นมากแล้ว

19.35 น.

กว้างไกล ยิ่งใหญ่ เกินเอื้อมถึง..

ที่เขาได้ครอบครองมีเพียงเปลือกหัวใจ

นี่ไม่ใช่เหรอที่อยากรู้? นี่ไม่ใช่เหรอที่พยายามค้นหามาตลอด

อดีตของแจจุง..

แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้อยากจะร้องไห้นักนะ..

เสียงมือถือเครื่องเล็กที่สั่นไหวเรียกร่างสูงที่จมปลักอยู่ในห้วงคำนึงให้กลับมาสู้โลกแห่งความเป็นจริงได้ครู่หนึ่ง ยุนโฮล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไว้ในมือก่อนจะกดรับสาย ก่อนเสียงจากปลายสายจะส่งผลทำให้เข่าแข็งแกร่งแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

“สวัสดีครับ ชองยุนโฮครับ”

(ยุนโฮเหรอ นี่แจจุงเองนะ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ แจทำกับข้าวเสร็จแล้ว จุนซู กับชางมินรอกินอยู่นะ)

..หวาน..ใส..เต็มไปด้วยความห่วงใย

“อืม..จะกลับแล้วล่ะ”

(แล้วนี่อยู่กับยูชอนรึเปล่า หายไปไหนทั้งสองคนเลยนะ ทุ่มกว่าแล้วยังไม่กลับอีก)

..ช่วงชิงหัวใจ..ของเขาไปจนหมดสิ้น

“ยูชอนอาจจะกลับดึกหน่อยน่ะ เดี๋ยวฉันรีบกลับละกันนะ พอดีติดธุระนิดหน่อย”

(อื้ม..กลับมาเร็วๆ นะ เอ่อ..คิดถึง..น่ะ)

เสียงหวานที่เอ่ยเบาๆ ในตอนหลังดังชัดเจนอยู่ในหูของยุนโฮ ร่างสูงก้มหน้าลงกับพื้นพลางกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาเรียวคมในยามนี้ดูเจ็บปวดเกินกว่าที่จะสบตามองกลับ

“ฉันก็คิดถึงนาย..”

ก็ในเมื่อนายทำให้ฉันรักขนาดนี้..

แล้วจะให้ฉันทำใจเดินออกจากชีวิตนายไปง่ายๆ ได้อย่างไรกัน?

.

.