l|H O P E to the E N D|l

[SF] SECRET

TVXQ Fan Fiction

Title: SECRET

By: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: AU / One-shot / Romance
Rating: NC-17



“แม่ฮะ! อย่าทำกับผมแบบนี้!!!” เด็กหนุ่มตะโกนลั่นพลางพร่ำคำราวจะขาดใจ น้ำใสๆ ไหลหยดเป็นทางเปรอะเปื้อนใบหน้างามจนนัยน์ตากลมโตแดงก่ำ สองมือพยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการของชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำสองมือที่กำลังล็อคตัวเขาไว้แน่น แต่ก็ไร้ซึ่งประโยชน์แรงอันน้อยนิดของคนตัวเล็กอย่างเขาไม่แม้แต่จะกระทบกระเทือน ให้รอดพ้นจากมือหนานั่นได้เลยแม้แต่น้อย

“..สะ สรุปว่า ถ...ถ้า ถ้าดิฉันยอม หะให้ ให้ตัวเด็กนั่นกั..บ ทะ ท่าน ท่านก็จะยอมยกหนี้ทั้งหมดให้ดิฉัน ได้ ละ เลย..ใช่ไหมคะ?” หญิงสาวร่างกายผอมซูบซีดราวกับโครงกระดูกนั่งลงทรุดแทบรองเท้าบู๊ทหนาสีดำมันเงาอย่าง
น่าสมเพช น้ำเสียงตะกุกตะกักราวกับคนไร้ซึ่งสตินั้นยิ่งทำให้เจ้าของใบหน้าหวานกรีดร้องเสียงดัง
ลั่นกว่าเดิม

“แม่!!!!!”

“ใช่ หนี้ทั้งหมดของคุณนายคิม รวมถึงของที่จำนองไว้ที่ดิน ทองคำ เครื่องประดับ แหวนเพชร ผมจะคืนให้ทั้งหมด โดยไม่มีข้อแม้ใดๆ..” ใบหน้าคมคายเอ่ยเสียงเรียบ ไม่มีความรู้สึกใดๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ดวงตาเรียวเล็กที่คมกริบกลับจ้องมองคนหน้าหวานที่ดิ้นรนร้องไห้อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“งะ งั้น..” เสียงหญิงสาวที่อ่อนระโหยโรยแรงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันใด สายตาที่เต็มไปด้วยกิเลส ความละโมบนั่นเรียกความรังเกียจจากชายหนุ่มได้ไม่น้อย ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยตัดบทอย่างไร้เยื่อใย

“ถ้าไม่มีอะไรอีกก็เชิญคุณออกไปเถอะ”

“ไม่นะ!! แม่! อย่าทิ้งผมไปนะ ฮือๆ! แม่ฮะ!! ผมรักแม่นะ แม่อย่าทำแบบนี้..” ในขณะที่ชายชุดดำทั้งสองเผลอคลายแรงนั้นเอง ร่างเล็กๆ ที่หยุดอาละวาดไปชั่วครู่ก็แผลงฤทธิ์อีกครั้ง แขนเล็กสะบัดข้อมือที่ถูกเกาะกุมอยู่ออก ก่อนจะปรี่เข้าไปกอดขาแม่บังเกิดเกล้าที่กำลังจะเดินจากไป เสียงใสร้องสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร ชายในชุดสูทสีนิลทำท่าจะไปจับตัวคนหน้าหวานอีกครั้ง แต่กลับต้องหยุดการกระทำทุกอย่างอยู่กับที่เมื่อผู้เป็นนายยกมือขึ้นส่ายไปมาราวกับจะบอกว่าไม่ต้อง

“ปล่อยฉันนะไอ้เด็กบ้า!” แม้จะพยายามบอกรัก..แม้จะพยายามเหนี่ยวรั้ง สิ่งที่ได้รับกลับมากลับมีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์ราวกับไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน เสียงแหลมสากระคายหูนั่นกรีดร้องถ้อยคำร้ายกาจที่ปั่นใยรักจากหัวใจคนตัวเล็กจนขาดสะบั้น

“ฉันขายแกไปแล้วแจจุง..ฉันขายแกให้คุณยุนโฮไปแล้ว! จากนี้แกกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกเข้าใจมั้ย!”

“แม่...ผมระ..รักแม่นะฮะ..” หยดน้ำใสๆ พรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก เสียงหวานเอ่ยเลื่อนลอย หวังเพียงลึกๆ ว่าผู้หญิงที่เค้ารักที่สุดในโลกคนนี้จะเปลี่ยนใจ แขนเล็กรั้งอ้อมกอดที่ต้นขาโครงกระดูกแน่น ก่อนจะถูกสะบัดออกจนร่างกายที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับทะเลน้ำตา

“แต่ฉันไม่เคยรักแกแจจุง” เสียงแหลมแหบนั่นว่า “แกมันก็แค่ของแลกเปลี่ยน..”

“แม่...แม่ ฮือ...ฮือ...แม่..” ใบหน้าหวานครวญคร่ำ มือเล็กฝืนแรงอันน้อยนิดนั่นกอดเข้าที่ปลายเท้าคนใจร้ายอีกครั้ง

“อย่าทิ้งผม..อย่าทิ้งผม ได้โปรด.....”

“เพี๊ยะ!!” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กชักจะพูดไม่รู้เรื่อง มือเหี่ยวแห้งนั่นก็ยกกระชากใบหน้างามขึ้นมาใกล้ก่อนจะยกขึ้นตบฉาดใหญ่ รอยแดงช้ำปรากฏขึ้นทันที พร้อมๆ กับสีหน้าปวดร้าวราวกับจะขาดใจของเด็กน้อย..

“แม่ตีผมทำไม ฮือ ฮึก..ฮึก”

สิ้นเสียงสะอึก ร่างบางก็ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นท่ามกลางสีหน้าตื่นตกใจของเหล่าบอดี้การ์ด แต่หญิงชราใจร้ายกลับหันมายิ้มให้กลับชายหนุ่มใบหน้าคมคายอีกคนที่ตนยินดีขายแม้แต่กระทั่งเลือดเนื้อแลก กับทุกสิ่งให้คืนมา

“ขอโทษนะคะ คุณยุนโฮ ยังไงมัน..”

เสียงแหบแห้งไม่ทันพูดจบ ร่างสูงที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่เมื่อครู่ก็สาวเท้าเข้ามายังร่างเล็กที่สลบไสลอยู่พลาง
ช้อนตัวอุ้มขึ้นแนบอก เสียงทุ้มเอ่ยเรียบก่อนจะเปลี่ยนเป็นตะโกนลั่นราวกับเก็บอารมณ์โทสะไว้ไม่ไหวอีกต่อไป


“ผมบอกให้คุณออกไปจากบ้านของผมนานแล้ว..และถ้าคุณยังทำร้ายคนของผมต่อหน้าผมอีก
รั้งล่ะก็.. คนที่น่าสมเพชอย่างคุณไม่ได้ตายดีแน่!”

ราวกับถูกตบจนหน้าชา มาดนิ่งสุภาพที่คล้ายกับเป็นหน้ากากเจ้าชายแสนสเน่ห์เมื่อครู่ถูกถอดออกอย่างไม่ใยดี คำพูดหยาบโลนกับใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวสะกดหญิงใจร้ายจนร่างกายขยับหยุดนิ่งไม่ไหวติง ก่อนจะต้องเร่งฝีเท้าหนีออกไปโดยไวเพราะสายตาคมกริบที่จ้องมองมานั้น ดูน่ากลัวราวกับจะเอามีดมาปาดคอหล่อนเสียให้ขาดสะบั้น

..ทิ้งไว้แต่หัวใจบอบบางบริสุทธิ์ที่ถูกทิ่มแทงจนเป็นแผลเหวอะ..

หัวใจบอบบางของคนที่ได้รับการยอมรับจากเขาว่าเป็นองค์ประทับของนางฟ้า....

.

.

แสงไฟสีนวลส้มที่ส่งประกายอยู่หัวเตียงค่อยๆ สะกดเปลือกตาบางให้เปิดกว้าง ดวงตาเรียวเล็กที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักกะพริบถี่ๆ อย่างมึนงง ก่อนจะต้องกระชับอ้อมกอดหนาวเหน็บแน่น เมื่อสติเริ่มรับรู้ความเป็นจริงที่โหดร้ายอีกครั้ง

ไม่มีแม่ ไม่มีครอบครัวอีกแล้ว

เขามันก็แค่โสเภณีที่ถูกขาย..

คิดแล้วน้ำตาก็พานจะไหลอีกครั้ง ร่างบางค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกร้อนรุ่มและกดประสาทที่บริเวณศีรษะทำให้ร่างบางรู้สึกเหนื่อย ความรู้สึกอันเลือนรางของพิษไข้กับความเจ็บปวดที่ถูกแม่บังเกิดเกล้าทอดทิ้ง ทำให้ร่างบางตัดสินใจกระทำการอันแสนเศร้ากับร่างกายงดงามดุจดังนางฟ้าที่ตัวเองเกลียดชังยิ่งนัก..

ถ้าผิวนี้ไม่นุ่มนวลดั่งหิมะแรก..

ถ้าใบหน้านี้ไม่งดงามดั่งช่อบุปผา..

ถ้าร่างกายนี้ไม่สวยสง่ายิ่งกว่านางฟ้า..

แม่ก็คงไม่ทิ้งเขาไปแบบนี้ใช่ไหม..?

ใบหน้าหวานที่บัดนี้ซีดไร้ซึ่งสีเลือดขยับเลื่อนลิ้นชักตัวพอเหมาะที่ข้างเตียงออกที
ละชั้นๆ ด้วยน้ำมือที่สั่นเทา ปากกระจับหวานได้รูปนั้นพร่ำเพ้อถึงหญิงอันเป็นที่รักด้วยหัวใจที่แหลกละเอียด ก่อนสายตาเรียวจะปราดไปพบสิ่งที่ต้องการ มือขาวบางรีบคว้ามันขึ้นมากำแน่นก่อนเลื่อนเหล็กปลายแหลมคมออกมาเผยความมันเงาท้าสาย
ตากลมโตที่บัดนี้เประเปื้อนไปด้วยน้ำตา


..ถ้า’มัน’คือสิ่งที่พรากแม่อันเป็นที่รักไปจากเขา

เขาก็จะทำลายมันซะ..


มือขาวบางกำวัตถุแหลมคมนั่นไว้แน่น ก่อนกดปลายมันเงาสีเงินลงไปที่ข้อมือซ้ายอย่างเชื่องช้า กรีดลากลงลึกจนน้ำสีแดงฉานไหลทะลัก หากแต่ไร้ซึ่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด กลับกัน ดวงตากลมโตนั่นจ้องมองเลือดสีแดงสดที่ทะลักออกมาจากเนื้อขาวเนียนที่ปริแตกอย่างไร้ความรู้สึก..

.

.

.

“ออกไป!”

เสียงกรีดร้องขับไล่หัวหน้าแม่บ้านให้กรูกันออกมาด้วยความหวาดหวั่น เจ้าหล่อนร่างท้วมมองเขม่นไปยังประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนกระแทกเท้าเดินไปหาเจ้านายใหญ่ที่ห้องโถง

“คุณชายชองคะ” ปากกว้างๆ อ้าจะรายงานต่อแต่กลับถูกหยุดด้วยเสียงทุ้มนุ่มเป็นเอกลักษณ์ที่เจ้าตัวเพิ่งจะเอ่ยหลัง จากเคลียร์เอกสารรุงรังเต็มโต๊ะทำงานไปหมดมาทั้งคืน


เพลียจะแย่..


“เค้าไม่ยอมกินอะไรอีกแล้วใช่มั้ย” คนหน้าคมพูดเหมือนรู้ล่วงหน้า แม่บ้านพยักหน้าให้ก่อนว่า

“ถ้าไม่ใช่คุณชายชอง เด็กนั่นก็อาละวาดตลอดเลยล่ะค่ะ”

ชายหนุ่มยกยิ้มบางก่อนรับถาดอาหารมาจากแม่บ้าน “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้เขาเอง”

ขาเรียวก้าวเดินไปตามทางปูพรมหรูหราของคฤหาสน์ชองอย่างเชื่องช้า หลังจากล้างหน้าล้างตา ลบความอ่อนเพลียที่มีอยู่บนใบหน้าออกไปได้หมดแล้ว เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็หยิบถาดอาหารที่วางค้างไว้นานตั้งแต่เช้าแล้วไปอุ่นใหม่ที่ละอย่างๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องริมสุดทางเดิน ห้องของคนต้นเหตุที่อาละวาดไม่ยอมกินข้าวเมื่อเช้านี้

“ก๊อกๆ” ยุนโฮยกมือเคาะประตู แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ

“ยุนโฮเองนะ แจจุง” เสียงทุ้มเอ่ยบอกชื่อ เพียงเท่านั้นประตูสีครีมที่เงียบสนิทก็ค่อยๆ เปิดออก

“ยุนโฮ...” ใบหน้าน่ารักที่ค่อยๆ โผล่ออกมาหลังประตูฉายแววดีใจ มือเล็กขาวพาดไปกอดแขนร่างสูงแน่น พลางเพ้อเบาๆ

“ยุนโฮมาแล้ว ยุนโฮมาแล้ว..”

คนหน้าคมยิ้มให้ร่างเล็กที่บอบบางนั่น ก่อนพยุงกันเข้ามาในห้อง ยุนโฮวางถาดอาหารไว้ตรงโต๊ะพลางว่า

“แจจุง มากินข้าวกันเถอะ”

“ไม่เอา..” เสียงเล็กปฏิเสธเบา “แจจุงไม่อยากกิน” คนหน้าหวานยกมือเล็กขึ้นกัดปากจิ๊จ๊ะ ทำเอาคนใบหน้าคมอมยิ้ม ..ที่จริงก็อยากกินล่ะสิ

“แต่ฉันก็ยังไม่ได้กินเลยนะ แจจุงจะไม่มากินเป็นเพื่อนฉันหน่อยหรือ” ยุนโฮยื่นข้อเสนอ และมันก็ทำให้ร่างเล็กตกลงแทบจะทันที

“เอางั้นก็ได้ ถ้าแจจุงกินด้วยยุนโฮจะไม่เหงาใช่ไหม?”

รอยยิ้มหวานถูกส่งมาให้คนใจดีที่กำลังแบ่งข้าวออกเป็นสองส่วน แจจุงยกช้อนขึ้นตักกับข้าวใส่ปากพลางเคี้ยวหงุบหงับอย่างน่ารัก ยุนโฮมองภาพนั้นพลางยิ้มเศร้า เขาคงจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้าแววตาของแจจุง

ไม่ดูเหมือนจะไร้ความรู้สึกตลอดเวลาเช่นนี้..

.

.

.

Rule ::

 ฟิคชั่นเรื่องนี้มีฉากไม่เหมาะสมที่ จะลงในที่สาธารณะ เพื่อรักษาภาพพจน์ของทงบังชินกิ ใครที่ทนอ่าน Rate NC : Yaoi ไม่ได้ และไม่ได้ชอบยุนแจ ขอความกรุณาอย่าอ่าน ดังนั้นผู้แต่งจึงขอสงวนสิทธิ์สำหรับคนที่อยากอ่านจริงๆ ให้ทำตามกติกาดังนี้ค่ะ

1.ดาวน์โหลดไฟล์ของ SECRET แบบเต็ม >> http://www.upload-thai.com/download.php?id=fbb49b3376af2e36e5e31374541a0139
2. กดปุ่ม Comment ด้านล่างแล้วแปะอีเมล์ของคุณเอาไว้ ^^
3. ไรท์เตอร์จะส่งพาสเวิร์ดสำหรับเปิดไฟล์ให้ค่ะ

*4.อ่านเสร็จแล้ว อย่าลืมกลับมาคอมเม้นท์ให้เราด้วยนะ ^^*

ปล. มีข้อสงสัยหรือไฟล์มีปัญหา คอมเม้นท์แจ้งไว้ได้ค่ะ

 ------------------------

Edit :: 290809 : 13.46

ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 63 แล้วค่ะ

Edit :: 250909 : 17.28

ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 66 แล้วค่ะ

Edit :: 111009 : 12.48

ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 73 แล้วค่ะ

Edit :: 271009 : 6.48

ส่งพาสเวิร์ดถึงคอมเม้นท์ที่ 76 แล้วค่ะ