God bless you : TVXQ

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

 

22.Holy Night

 

“กลับมาแล้ว”

“อึ๊ อื๊อ ปล่อยสิยุนโฮ!”

“ปัง! ตุ๊บ”

เสียงประหลาดๆ ที่ดังมาจากน่าประตู ทำเอาสามหน่อที่นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ในห้องของคนอื่นหันหน้าไปมองอย่างพร้อมเพรียง ก่อนใครอีกคนจะวิ่งบุกเข้ามาในตัวห้องอย่างรวดเร็วพลางตะโกนลั่น

“ทุกคน!! ฉันมีเรื่องจะบอก!” หน้าหล่อๆ ยิ้มแป้นแต่กระนั้นคนที่วิ่งตามมาทีหลังกลับตะโกนลั่นยิ่งกว่า

“อย่านะยุนโฮ!!!!”

“......”

“ฉันกับแจจุงเป็นแฟนกันแล้วนะ!!!!”

“...................................................................”

 

พริบตาที่เสียงหล่อๆ หยุดลง ก็บังเกิดความเงียบงันขึ้นในห้องเล็กๆ นั้นทันที ยูชอนที่กำลังคุ้ยเขี่ยชามมาม่าเพื่อหวังจะซดให้หมดคราบยกชามขึ้นพลางอ้าปากค้าง ปล่อยให้เส้นมาม่าที่เพิ่งเข้าปากไปหมาดๆ ไหลลงมาตามคาง จุนซูที่เล่นสตรีทไฟท์เตอร์ภาคล่าสุดที่กำลังปล่อยท่าไม้ตายใส่คู่ต่อสู้นั้นก็ถูกโจมตีกลับจนเกมโอเวอร์ และสุดท้าย..ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เสียงลื่นล้มดังพลั่กกับน้ำที่เปิดแช่ในห้องน้ำก็พอจะทำให้ทุกคนรู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น..

 

ได้ข่าวว่าชางมินเพิ่งเดินเข้าไปอาบน้ำตะกี้ซะด้วยสิ..

.

.

“แกว่ายังไงนะ???????!!!!”

.

.

 

ใบหน้าใสที่ก้มงุดไม่เลิกตั้งแต่กลับมาที่บ้านดูน่ารักขึ้นผิดหูผิดตาในสายตาเพื่อนร่วมห้อง หลังจากที่ยุนโฮพูดแบบนั้นออกไปทุกคนก็ได้แต่อึ้ง อึ้ง และอึ้ง แต่ที่น่าชื้นใจขึ้นมาหน่อยคือ ทั้งชางมิน จุนซู และยูชอนไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ อีกทั้งยังจะช่วยยินดีกับพวกเขาด้วยซ้ำไปนี่สิ..

“นี่ฉันว่าเราน่าจะมาจัดงานปาร์ตี้ให้แจจุงกับยุนโฮกันดีกว่านะ” เสียงใสของคนตัวเล็กดังขึ้น พาเอาอีกสามหน่อหัวเราะครืน

“ฉลองงานแต่งหรืองานหมั้นล่ะ?”

“จะบ้าหรอทุกคน..ใจร้ายที่สุดเลย ว่ามั้ยยุนโฮ?” เสียงหวานหันไปขอความช่วยเหลือจากผู้ร่วมเคราะห์ร้าย แต่อีกฝ่ายกลับโบกมือพัลวัน

“ฉันว่าแบบนั้นก็ดีนะแจจุง”

“บ้าหรอ! เจ้าหมีนี่..” แจจุงว่าหน้าแดง ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ว่าแต่..ใครชนะเหรอ งานโรงเรียนน่ะ” คำถามของคนสวยทำเอายูชอนตบมือดังปัง

“สำเร็จ! ฉันกะแล้วว่านายต้องถาม เอ้าจุนซู ชางมิน เอามาให้ฉันคนละ 500 ซะดีๆ”

หนูจอมเจ้าเล่ห์ยิ้มแป้น มือหนายื่นแบไปตรงหน้าเพื่อนรักทั้งสองที่ทำหน้ายู่ยี่พลางกระดิกนิ้วอย่างได้อารมณ์ จนเจ้าน้องเล็กขี้หมั่นไส้สบถใหญ่

“แจจุงแค่เปลี่ยนเรื่อง ที่จริงไม่ได้อยากรู้ซะหน่อย”

“ไม่เกี่ยวนี่” ยูชอนยักคิ้ว “ยังไงแจจุงก็พูดออกมาแล้ว”

“โธ่!” เสียงโลมากับเป็ดทำเอาคนสวยงง

“ฉันพูดอะไรเหรอทุกคน” และเมื่อคนสวยงงโลมาก็จะบอกให้

“ก็ฉัน ยูชอนกับชางมินพนันกันว่า ถ้านายกลับมาแล้ว จะพูดถึงผลการแข่งขันไหม ฉันกับชางมินว่านายต้องไม่พูดเพราะนายเป็นคนขี้อาย แต่เจ้ามิกกี้บอกว่านายต้องอยากรู้เพราะวันนี้นายสวย”

“แล้วแจจุงก็พูดออกมา?” เจ้าหมีหล่อกลั้นหัวเราะ “เสียกันไปคนละเท่าไหร่ล่ะ ฮ่าๆ”

น้องเล็กสองคนในวงสนทนาทำหน้ายู่ยี่ ก่อนจำใจควักเหรียญห้าร้อยวอนออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนไปที่หนูผีจอมเจ้าเล่ห์ที่ยิ้มแป้นแบมือรอรับอยู่แล้ว หน้ายูชอนที่ทะลึ่งทะเล้นลอยหน้าลอยตาแบบนี้ทำเอาโลมากับเป็ดเคืองสุดๆ

 

..อย่าให้เผลอแล้วกัน

พ่อจะฟาดด้วยครีบ/ปีกเลยคอยดู!!

 

ใบหน้ายิ้มแป้นของฝ่ายเมะ กับสีหน้าโหดราวองคุลีมาลมานิมิตของโลมากับเป็ดนั้นทำเอาแจจุงกลืนน้ำลายดังอึก พลางมองหน้าทั้งสามด้วยสายตาตะลึงๆ

งกได้อีกนะพวกนายเนี่ย..

 

“อะ เอ่อ” แจจุงอึกอัก จะให้ว่ายังไงดีล่ะ ตะกี้เขาก็แค่เปลี่ยนเรื่องแก้เขินจริงๆ นั่นแหละ

“เอาเถอะ แต่ถ้าแจจุงอยากรู้ผมก็จะบอกให้ วันนี้คนที่ได้รางวัลชนะเลิศของก็ร้านแข่งประกวดร้านก็คือ...”

“คือ...” สี่หน่อนั่งลุ้น เพราะใช่ว่าจุนซูกับยูชอนเองจะรู้ ก็เล่นโดดงานไปนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินกันแบบนั้น ถ้ารู้เรื่องได้ก็คงมีหูตาทิพย์แล้ว

“ลี มีอา ตัวแทนจากจากเซนต์มาเรีย” สิ้นเสียงจากปากเป็ดของเจ้าน้องเล็ก อีกสามคนก็ได้แต่โห่ดังลั่น

“อะไรว้า แจจุงสวยขนาดนั้นนี่นะ”

“นั่นสิ แถมขนมก็ยังอร่อยจะปานนั้น” ชางมินทำหน้าเผลอฝัน

“มิน่าทำไมถึงได้ที่หนึ่ง..” เสียงว่าของน้องเล็กทำเอาพี่ๆ งงอีกระลอก “ตกลงใครจะที่หนึ่งกันแน่วะ”

“ที่หนึ่งน่ะแจจุง..แต่คนได้รางวัลน่ะลี มีอา” คำเฉลยซ่อนปมของคนอัจฉริยะยิ่งทำเอาคู่หูคู่ฮางงหนัก แต่จำเลยผู้กระทำความผิดอย่างยุนโฮเริ่มจะเก็ทขึ้นมาลางๆ ยิ้มแห้งกระตุกเหนือริมฝีปาก ก่อนเกาหัวเบาๆ เมื่อถูกน้องเล็กจ้องตาเขม็ง

“ที่จริงแจจุงก็น่าจะได้ที่หนึ่งอยู่หรอกนะ แต่...”

“แต่..?”

“มีหมีที่ไหนไม่รู้มาฉุดคนสวยในชุดยูคาตะบนเวทีออกไปกลางงานได้หน้าตาเฉย แถมพอกลับมายังมีหน้ามาบอกว่าเป็นแฟนกันแล้วอีกต่างหาก”

“หา ไอ้ยุนอ่ะนะ!” ยูชอนร้องลั่น “ของเค้าแรงจริงๆ ครับพี่น้อง” เสียงล้อเลียนของมิกกี้เม้าส์จอมซน ทำเอาหมีตัวโตขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่อย่างที่แกคิดสักหน่อย”

“..............” รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน ทำไมมีแต่จุนซูที่รู้ตัวนะ

“ยุนโฮ แต่ฉันว่าตอนนี้นายรีบแกตัวเหอะ” คนตัวเล็กที่ไร้บทเสียนานเอ่ยเสียงหวาดๆ ก่อนเหลือบมองไปทางชางมินที่สายตาบ่งบอกทันทีว่าไม่พอใจสุดๆ

“ไม่งั้นไอ้เจ้าเป็ดนี่ฆ่านายตายแน่”

.

.

.

.

วันอันแสนเหนื่อยล้ากำลังจะผ่านพ้นไป..แต่ความเหนื่อยของยุนโฮยังไม่สิ้นสุดลงเพียงคืนนี้..

 

จันทราสุกสว่างค่อยๆ เคลื่อนตัวโผ่ลพ้นกลุ่มเมฆสีเทาออกมาทีละน้อย ปล่องแสงสีนวลให้ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง คนตัวเล็กที่เตียงชั้นบนพลิกตัวไปมา ไม่ต่างจากคนชั้นล่างที่กระชับผ้านวมให้ถึงขอบไหล่อย่างที่เจ้าตัวไม่เคยทำ

แจจุงนอนไม่หลับ

และยุนโฮก็คงจะเหมือนกัน..

 

“ยุ..ยุนโฮ” เสียงหวานที่เอ่ยกระซิบเบาบางจากชั้นบนเรียกให้อีกคนขานรับ

“อะไรหรอ แจจุง” เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาทำเอาแจจุงสะดุ้งเพราะคิดว่าอีกฝ่ายหลับแล้ว

“ปละ เปล่า..ไม่มีอะไร ฉันนึกว่านายหลับแล้ว”

“แล้วนายล่ะ? นอนไม่หลับหรือ” ยุนโฮถามเสียงนุ่ม แจจุงก็คงจะกังวลเรื่องเดียวกัน..

“อะ..อืม ก็นิดหน่อยน่ะ..”

 

เมื่อตอนเย็นยุนโฮเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกชางมินฟัง ทำให้ทุกคนเป็นกังวลกันไปหมด แต่มีอยู่เรื่องที่ยุนโฮไม่ได้บอกใคร และก็เป็นความจริงที่เขาไม่อยากรับรู้ซะเหลือเกิน..

ว่าชายที่ตามแจจุงคนนั้น..กับชื่อ’ซองฮยอน’ ที่แจจุงเรียก..

คือคนๆ เดียวกัน..

เขาเป็นอะไรกับนายหรือแจจุง..

แล้วถ้านายจำเขาได้..

นายจะยังเป็นเหมือนเดิมไหม..?

 

สายตาที่ยุนโฮมองแจจุงในยามนี้เต็มไปด้วยคำถาม แต่พอคนตัวเล็กบนชั้นบนนั่นชะโงกหน้าลงมา ยุนโฮก็ได้แต่บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร..

และรอยยิ้มที่แจจุงได้เห็นก็ยังเป็นเหมือนเช่นวันวาน..

 

“นอนไม่หลับหรือแจจุง” สีหน้ากังวลแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเมื่อเห็นดวงตากลมโตชะโงกมองมา

“ลงมานอนกับฉันมั้ยล่ะ” รอยยิ้มอบอุ่นทำให้แจจุงรู้สึกดีเหมือนทุกครั้ง ริมฝีปากบางยิ้มให้ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

สองขาปีนป่ายลงมาอย่างระมัดระวัง ก่อนซุกตัวเข้าไปนอนข้างๆ ที่ที่ยุนโฮเว้นไว้ให้ เตียงชั้นล่างนี่อุ่นกว่าข้างบนตั้งเยอะแยะ ทำไมแจจุงไม่เคยสังเกตนะ?

 

เป็นเพราะชั้นบนหนาว..หรือไออุ่นจากยุนโฮกันแน่ล่ะ?

 

คนหน้าหวานทำจมูกฟุดฟิด ตรงนี้มีแต่กลิ่นของยุนโฮเต็มไปหมด และไออุ่นจากตัวยุนโฮก็วนเวียนไปรอบตัวเขา แจจุงยอมรับจริงๆ ว่าเค้าชอบที่จะนอนแบบนี้กว่านอนคนเดียวบนที่กว้างๆ เป็นไหนๆ

“.....” แจจุงดึงผ้าห่มขึ้นมาสุดตัวก่อนขยับตัวลงไปให้ลึกกว่าเดิม ยุนโฮยิ้มกับปฏิกิริยาน่ารักนั่น

“อุ่นกว่าไหมแจจุง”

“อือ อุ่น..อุ่นมากเลย” ปากอิ่มเอ่ยเสียงเบา ดวงตากลมโตหันไปมองคนข้างตัวก่อนจะสบกับตาเรียวที่มีความหมายลึกซึ้ง ใบหน้าหวานก้มลงอย่างเขินอาย ก่อนซุกตัวลงไปใต้ผ้าห่มจนเกือบคลุมโปง

“ยุนอ่า อย่าจ้องสิ”

“ไม่ให้จ้องแล้วจะให้ทำอะไรละ หืม?” ยุนโฮเอ่ยเสียงนุ่ม มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆ ก่อนพลิกตัวไปด้านข้าง แล้วขยับรับคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด

“อื้อ...ยุนอ่ะ”

“ขอกอดหน่อยนะ กอดแจจุงแล้วอุ่นดี” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มให้ แจจุงยิ้มตอบก่อนกระชับมือเล็กกอดตอบกลับไป

“จริงเหรอ ยุนกอดแจแล้วอุ่นจริงๆ เหรอ”

สายตากลมโตส่อแววประดับรอยยิ้ม ยิ้มเล็กน่ารักนั่นทำเอายุนโฮหน้าแดง “นะ นอนดีกว่า..พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีก น่าเบื่อจัง..”

เห็นคนตัวสูงกว่าทำหน้ากระดากอายแบบนั้น คนน่ารักก็ยิ้มแป้นก่อนขยับตัวซุกเข้าไปที่อกหมีๆ อย่างคลอเคลียพลางเอ่ยเสียงอู้อี้

“ฉันรักยุนโฮนะ ..รักที่สุดเลย”

ยุนโฮอึ้งนิดหน่อยหลังจากได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่อก แต่มันกลับดังชัดเจนอยู่ในหัวใจของเขา

“ฉันก็รักนาย รักมากที่สุดจริงๆ แจจุง..”

.

.

.

 

**“돌아보지말고 떠나가라 또 나를 찾지말고 살아가라..”
(อย่ามองกลับมาแล้วจากฉันไป อย่าค้นหาฉันแล้วดำเนินชีวิตต่อ..)

 

 

เสียงเพลงที่ดังขึ้นซ้ำๆ ที่ข้างหูทำเอายูชอนสะดุ้งตื่นขึ้นมา สายตาเรียวเล็กมองไปนอกหน้าต่าง เมื่อเห็นแต่ก้อนเมฆสีเทากับบรรยากาศเช้ามืดก็ชวนให้ปวดหัวยิ่งนัก มือเรียวควานหาบ่อเกิดของเสียงอย่างหงุดหงิด โทรศัพท์รุ่นใหม่มันเงาอันเล็กที่สั่นไปมาไม่หยุดทำเอาคนขี้เซาขมวดคิ้ว ก่อนจะยกขึ้นมารับทันทีโดยไม่ได้ดูว่าเป็นใครเพราะความขี้เกียจอย่างล้นเหลือ

ใครวะ โทรมาแต่เช้ามืด เซ็งจริงๆ ให้ตายเหอะ..

 

“ฮัลโหล” เสียงทุ้มฉายแววงัวเงียอย่างเห็นได้ชัด แต่ปลายสายที่โทรมาดูจะหงุดหงิดมากกว่าที่ได้ยินปฏิกิริยาตอบรับที่ไม่พึงประสงค์นั่น ก่อนยูชอนจะได้ยินเสียงแหบอย่างคนสูงอายุตอบกลับมาชัดเจน

“ไอ้ลูกไม่รักดี..คิดจะหายหัวไปทั้งชาติเลยใช่มั้ยเนี่ย!?”

“อ้าว พ่อเหรอ โห่ โทรมาแต่เช้ามืดเลยเหรอ มีเรื่องไรเปล่าเนี่ย แล้วอะไร ผมไม่ได้หายหัวไปไหนซะหน่อย ก็นั่ง กิน นอน อยู่ที่โรงเรียนกับบ้านตลอด” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างงุนงง เจ้าของร่างสูงค่อยๆ ขยับตัวลุกออกจากเตียงอย่างแผ่วเบา พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเพื่อนตัวเล็ก จุนซูขยับรับผ้าห่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ท่าทางน่ารักนั่นทำเอายูชอนอมยิ้ม ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาจากห้องด้วยกลัวว่าเสียงโทรศัพท์จะทำให้เพื่อนอีกสองคนตื่นไปด้วย

“ฮ้าว...แล้วนี่มีอะไรอ่ะ พ่อ” มือเรียวยกขึ้นขยี้ตาก่อนบิดขี้เกียจไปมา

“ก็แกน่ะสิยูชอน นี่ไม่ติดต่อที่บ้านมาเกือบเดือนแล้ว ไอ้เราโทรไปก็ไม่ค่อยจะติด คิดว่ามีเรื่อง ที่แท้หลับอุตุแต่เช้านี่เอง”

“โธ่ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงน่า..” ยูชอนยิ้มขันพลางเล่นมุข

“ถ้าเงินในบัญชีผมยังถูกตัดเป็นประจำงี้ละก็ รับรองว่าผมปลอดภัยดีชัวร์ๆ “

“แม่แกต่างหากที่เป็นห่วงแกไม่ใช่ฉัน..” เสียงทุ้มแหบหยุดไปราวกับต้องการหายใจ ก่อนเสียงที่ตอบกลับมาจะยิ่งดังกว่าเดิมจนยูชอนยกมืออุดหูแทบไม่ทัน

“แล้วที่แกเป็นตอนนี้มันปลอดภัยซะที่ไหนล่ะวะ รู้เรื่องบ้างมั้ยเนี่ย! ”

“อะไรอ่ะ มีอะไรงั้นเหรอ” คำถามของลูกรักยิ่งทำเอาปาร์คฮุนจีอยากจะตบกะบาลตัวเองเสียให้ดังๆ เสียงตอบอย่างเพลย์บอยชนิดแกะแบบกันออกมาราวแกะดอลลี่ของพ่อลูกคู่นี้ยังเหลวไหลไม่เคยเปลี่ยน

“แกจะแย่อยู่ รู้ตัวรึเปล่า ไอ้ยูชอน”

“ก็แล้วมีเรื่องอะไรล่ะ” เมื่อเห็นว่าพระบิดาคนเก่งท่ามากเกินกว่าเหตุ ยูชอนก็ถึงกับแหวให้ด้วยความหมั่นไส้

“แม่แกจะจับแกหมั้น! เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล่ะไอ้คุณลูกชาย!?”

“หมั้น???? ว่าไงนะพ่อ!!”

.

.

 

 

to be continued...

 

----------------

ชื่อตอนแอบทะแม่ง =[]= คิดไม่ค่อยออก อ๊า~ จะได้ลายเซ็นต์จุนนแล้วอ่า ดีใจๆ

ริงโทรของมิกกี้ตรง ** คือ Haru Haru - Bigbang นะจ๊ะ ( โท รา โบ จี มัล โก ตอ นา กา รา.. นั่นแหละ อิอิ)

เชื่อเค้าเลย ความจริงตอนแรกเราใส่เป็นเพลง Forever love - Tohoshinki นะ เนี่ยแต่ว่าเราเกิดอาการเมาฮิพฮอพกะทันหันอ่า ตอนนี้ฮารูๆ ได้ใจจริงๆ ค่อนข้างตรงกับตัวมิกกี้กว่าด้วย ฮิฮิ >_<

อาทิตย์หน้าไปงาน KFC ใครจองบัตรได้ติดต่อมาที่เมลล์ min-iii-ria@hotmail.com หน่อยนะคะ