l|H O P E to the E N D|l

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

19.You and me

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆ เหตุการณ์ตอนนี้ทำให้ยูชอนรู้สึกว่าโลกของเขากำลังหยุดหมุน..

เบื้องหลังแผ่นหลังที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น มือที่อบอุ่นและคอยปกป้องจุนซูมาตลอดของเขา บัดนี้กับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาก็ยังไม่อาจเข้าใจ..

ฉันอยากจะปกป้องนายเหลือเกิน..

แต่ไม่รู้ว่ามือคู่นี้ของฉันจะยังสมควรกับหน้าที่นั้นอีกไหม..

ฉันก็ได้แต่สวดภาวนาสิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้

ได้โปรดอย่าร้องไห้เลยนะ

จุนซู..

..

.

..

 
“ฮยอคแจ..” ดวงตาใสๆ ที่บัดนี้รื้นไปด้วยน้ำตากำลังจ้องมองคนคุ้นเคยตรงหน้าด้วยแววตาเจ็บปวด..ฮยอคแจ..ทำ
ไมฮยอคแจมาอยู่ที่นี่ล่ะ..

“จุนซู..” คนถูกจ้องได้แต่มองร่างบางที่ได้ชื่อว่าเคยเป็น ’เพื่อนรัก’ ด้วยสายตาหลากหลาย แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ขาเล็กๆ กลับก้าวหนีออกไปเร็วขึ้นจนแทบจะเรียกได้ว่าวิ่ง ตาเรียวตกใจจนขาสั่นก่อนจะร้องตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง

“จะ จุนซู!!! เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน!!” ขายาวไม่รอช้า ลากเจ้าของตามร่างบางนั้นออกไปทันที




..เหลือเพียงใครอีกคน..และอีกคน ที่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกคนละแบบ

..นั่นใคร ทำไมจุนซูต้องร้องไห้ ทำไมจุนซูต้องวิ่งหนีไป จริงอยู่ที่ยูชอนอาจจะไม่รู้เรื่องอะไรระหว่างสองคนนั้นเลย แต่เขาคงจะวิ่งตามจุนซูไปแน่เมื่อคนตัวเล็กออกอาการตื่นตระหนกแบบนั้นถ้าไม่ใช่เพราะ..

สายตาที่สื่อความหมายของทั้งสองคนที่สะกดให้คนอย่างเขารู้ตัวในทันทีที่ได้เห็นว่าตัว
เองคือ ‘คนนอก’…



“ทำไมไม่ตามไปล่ะ”

เสียงทุ้มติดจะหวานอยู่ในทีดังมาจากผู้ชายหน้าตี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายแปลกหน้าที่วิ่งตามจุนซูไปเมื่อครู่ ผิวขาวบางภายใต้เสื้อวอร์มนักกีฬาติดเข็มรูปอินทรีย์บ่งบอกให้ยูชอนรู้ในทันทีว่านาย
คนนี้มาจากโรงเรียนอะไร ตาเรียวลอบมองหนุ่มนักกีฬาอย่างจับผิด ก่อนสบถในใจ




..แล้วเรื่องอะไรฉันจะต้องบอกแกด้วยล่ะวะไอ้หน้าตี๋..




“....” เมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่ตอบ แต่กลับจ้องเขาซะไฟจะลุกติดเสื้อแบบนั้น ‘ลีทงแฮ’ ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“ไม่บอกก็ช่างเหอะ.. แต่ยังไงฉันกับนายก็ต้องรอเพื่อนตัวเองเหมือนกันทั้งคู่ จะไปหาอะไรกินกันก่อนมั้ยล่ะ?”

“.....” เงียบเหมือนเดิม จนทงแฮชักจะหวาดๆ ..มันพูดได้รึเปล่าวะ

“เอ้า ยอมละๆ ฉันลีทงแฮ พอใจยัง”

“....”

“......”

“ฉัน....ปาร์คยูชอน”

.

.

.

.


“ฉันก็ไม่รู้หรอก เรื่องระหว่างเขาสองคนน่ะ”

เสียงตอบจากเพื่อนใหม่ที่ใช่ว่าคนอย่างเขาอยากจะเสวนาด้วยนักทำเอายูชอนปวดตุ้บที่ขมับ
..บ๊าเอ๊ย ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย

“....ชิ”

“สบถดังๆ ก็ได้ ฉันชินแล้วเวลาที่มีคนหาว่ากวนส้นพระบาทน่ะ” เออ แม่งก็รู้ตัวนี่หว่า

“ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร”

“อีฮยอคแจ ปี2 โรงเรียนนันไค ชมรมฟุตบอล ส่วนสูง 177 เลือดกรุ๊ป โอ พ่อชื่อ...”

“พอๆๆๆ นายนี่จะกวนไปถึงไหนกันวะ”

“ฮึ..รักเค้าล่ะสิ”

“อะไร”

“หนูน้อยหน้าหวานนั่นน่ะ ชอบเค้าล่ะสิ”




..อึ้ง...




ตามันเป็นเหยี่ยวรึไงวะ มองปรู๊ดพูดปั๊บเป็นปรินเตอร์รุ่นไฮเปอร์เทคแอนด์ยูสซิ่งขนาดนี้..







“จะชอบไม่ชอบแล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกวะ”

“เกี่ยวดิ ก็ไอ้หมอนั่นเพื่อนฉัน”

“...??”

“ไอ้ฮยอคก็ชอบจุนซูเหมือนกัน”

“เฮ้ย!” ปาร์คยูชอนว้ากลั่น ได้เรื่องแล้วไง

“ฉันเลยแนะนำให้นายตามไปไง เดี๋ยวถ่านไฟเก่าคุกรุ่นแล้วจะซวยนะเออ”

“..ช่างเหอะ!” แต่ขาเรียวกลับไม่ช่างตามเจ้าของ ยูชอนลุกพรึ่บจนเก้าอี้ครูดพื้นเสียงดัง ก่อนจะก้าวเท้าออกตามหาเพื่อนตัวเล็กที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน




ฉันจะปกป้องนายให้ได้..

เชื่อฉันสิ..จุนซู




ทางเบื้องหลังทงแฮมองคนตัวสูงที่รีบวิ่งเหมือนกลัวญาติจะเสียด้วยแววตาขบขัน เสียงใสหัวเราะร่วนในความตื่นตูมของยูชอน



..นี่เค้าจะได้เจอแต่พวกความรู้สึกช้าเท่านั้นหรือไงวะชีวิตนี้?

ไม่อาจคาดเดาได้จริงๆ..



ร่างบางที่เอาแต่ขำไม่ได้สังเกตเลยว่าด้านหลังมีเด็กหนุ่มหน้าใสอีกคนที่ยืนถือถาดอาหารอันใหญ่มาด้วยความทุลักทุเล แต่เมื่อมาถึงใกล้ๆ กันนั้นความโชคร้ายที่ทงแฮลุกจากเก้าอี้ขึ้นมาพอดี ก็ทำให้ทั้งน้ำทั้งอาหารหกรดเสื้อของเขาจนดูแทบไม่ได้

“โอ๊ย ร้อน!!! อ๊าคค แกทำอะไรของแกวะ”

“ขะ ขอโทษครับ..” เสียงที่เหมือนเด็กแตกวัยหนุ่มนั้นทำเอาคนห่วงร้อนต้องหันไปมองด้วยความตะหงิดใจ ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเด็กผู้ชายหน้าใสตรงหน้าที่ดูละม้ายคล้ายปีกทองของรินไค ที่ไอ้ฮยอคมันว่าว่าเก่งนักเก่งหนา

‘นี่ละเว้ย ปีกทองคิมคิบอมปีหนึ่งของริวไคที่ฉันว่า หล่อแถมเก่งด้วยใช่มั้ยล่ะ..’

เสียงเพื่อนรักดังเข้ามาในหูทงแฮราวกับเทปที่เล่นซ้ำ เป้าหมายตัวสำคัญที่ตาของเขาจ้องไม่กะพริบตั้งแต่ได้เห็นหน้าครั้งแรกในรูปแอบถ่ายใบ
นั้น ใบหน้าหล่อๆ กับตาเรียวที่อยู่ใต้กรอบแว่น ไหนจะแก้มที่ป่องจนดูน่ารักผิดวิสัยนั่นอีก คนที่ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นน้องแต่ตัวสูงกว่าเขาเกือบห้าเซน แต่การกระทำอันจาบจ้วงที่ถือวิสาสะเอามือปลดสาบเสื้อของเขาแล้วเอาผ้าเช็ดหน้าซับรอย
ปื้อนนั่นให้ต่างหากที่ทำเอาทงแฮต้องอ้าปากค้าง..

“เป็นอะไรมั้ยครับ คนสวย^^” รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์นั่นบ่งบอกให้ทงแฮรู้ทันทีว่าไอ้สิ่งที่เขาคิดน่ะมันผิดถนัด ไอ้หมอนี่ไม่ได้เรียบร้อยเป็นเด็กเนิร์ดอย่างที่แต่งตัวซักนิด..

แต่ตรงกันข้าม..วาจาที่มากด้วยคารมนั่นแสดงให้เห็นในทันทีว่าแท้จริงแล้วไอ้หมอนี่น่ะมันเพลย์บอยชัดๆ!!

.

.

.

.


“แฮ่กๆ ..จะ จุนซู” ขายาวลากเจ้าตามร่างเล็กมาจนถึงหลังอาคารสูงใหญไร้ผู้คน บรรยากาศเงียบงันระหว่างคนทั้งสองทำให้ความรู้สึกห่างเหินยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“...ฮึก ฮือ” จู่ๆ เสียงร้องไห้ของคนตัวเล็กก็ดังขึ้น พาเอาเพื่อนรักต้องใจหล่นวูบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า

“ปะ เป็นอะไรจุนซู”

“ฮึก ฮือออออ ฮยอคแจใจร้าย.. ฮือ..ทิ้งฉันไว้ตั้งห้าปีแล้วทำไมวันนี้เพิ่งจะกลับมา ฮือๆ..ฮึก ฮือ แงๆๆๆ”

“เฮ้ย อย่าร้อง แล้วนั่นทำไมต้องวิ่งหนีฉันมาด้วย อุตส่าห์กลับมาแล้วทั้งที”

“ก็ ฉะ ฉัน ตก ฮึก ตกใจ ฮือๆ” จุนซูมองหน้าเพื่อนรักด้วยดวงตาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำ ฮยอคแจขยับกายกอดคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนก่อนว่า

“เฮ้อ ไอ้ตัวเล็ก อย่าร้องไห้ดิ อย่าเอาขี้มูกเช็ดเสื้อฉันด้วย”

“ฮึก ไอ้ฮยอคบ้า ฮึ..” จุนซูคลายอ้อมกอดก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตา เสียงเล็กไม่วายตัดพ้อ

“นายมันบ้าที่สุด..นายทิ้งฉันไว้แล้วตัวเองก็ไปลัลล้าที่ต่างประเทศ! นายไปโดยที่ไม่บอกฉันซักคำ ทั้งๆ ที่เราเป็นเพื่อนกันแท้ๆ เพื่อนกันตั้งแต่ประถมด้วยซ้ำ!”

“ขอโทษ” คนหน้าลิงเกาหัวอย่างสำนึก

“ก็แม่ฉันเร่งนี่หว่า ตื่นเช้ามาฉันก็โดนหิ้วไปสนามบินแล้ว”

“ไม่ต้องมาอ้าง ถ้าอย่างนั้นทำไมไปแล้วไม่ติดต่อกลับมาล่ะ”

“ก็ฉันทำเบอร์นายหาย ฉันเพิ่งกลับมาโซลได้แค่ปีกว่าเอง..” ยิ่งได้ยินคำพูดนั่นจุนซูก็ถึงกับแหวอย่างเหลืออด

”ปีกว่า! แล้วนายก็ไม่คิดจะหาฉันเนี่ยนะ เป็นฉันล่ะก็รู้ไปนานแล้วว่านายอยู่ไหนน่ะ!”

“ก็มันไม่รู้จริงๆ นี่หว่า..”



และถึงแม้ความเป็นจริงฉันจะรู้ บางที..บางสิ่งบางอย่างมันก็มีเหตุผลในตัวของมันนะ

เพราะฉันอยากจะเจอนายให้ช้าที่สุด..อย่างน้อยๆ ก็อย่าได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมเลย

ฉันแค่อยากจะจากนายไปเงียบๆ ..ไม่ให้นายต้องร้องไห้เสียใจเพราะฉัน

นั่นเพราะนายเป็น’เพื่อน’เพียงคนเดียวในโลกที่ฉันตั้งใจกับตัวเองไว้แล้ว..

ว่าตราบใดที่ฉันมีชีวิตอยู่..นายจะไม่มีวันต้องเสียใจเด็ดขาด



“ฮึก..ไอ้ฮยอคบ้า..” จุนซูเริ่มจะเบะออกมาอีกครั้งเพราะเหตุผลที่ฮยอคแจพูดมันใช้ไม่ได้เลย จนคนทำผิดตื่นตะลึงหน้าตั้งเพราะไม่รู้จะปลอบเพื่อนตัวเล็กอย่างไรดี


“บ้าๆ เป็นผู้ชายนะเว้ย ร้องไห้อยู่ได้!”

“ยุ่งน่า..แล้วนี่นายจะมาเข้าที่โรงเรียนฉันไหม”

“ไม่ล่ะ เราคงไม่ได้เจ..เอ้ยๆ เดี๋ยวฉันจะแวะมาที่โรงเรียนนายบ่อยๆ ก็แล้วกันนะ”

“จริงเหรอ น่าเสียดายจังนะ แต่นายก็แวะมาหาฉันบ่อยๆ ก็แล้วกัน ฉันจะได้แนะนำให้เพื่อนฉันรู้จักนายด้วย เอาเบอร์มาสิ เดี๋ยวฉันจะเมมไว้” จุนซูว่าเสียงใสแต่ฮยอคแจกลับปฎิเสธ

“ขะ ขอโทษที ฉันจำเบอร์ตัวเองไม่ได้ซะด้วย โทรศัพท์อยู่ที่หอน่ะ เอาเบอร์นายมาแทนละกัน เดี๋ยวฉันโทรไป”

“ฮ่าๆ ยังเป็นจอมต๊องฮยอคแจเหมือนเดิมเลยนะ เบอร์ตัวเองก็จำไม่ได้ นี่เบอร์ฉัน 087-965-XXXX อย่าลืมโทรมาล่ะ” ตาหยียิ้มจนปิด จนไม่อาจเห็นเลยว่า สายตาของเพื่อนรักที่มองมา..มันว่างเปล่าเหลือเกิน



ขอโทษนะ...

ทั้งๆ ที่ฉันไม่ควรจะปรากฏตัวให้นายเห็นอีก..

แต่เพราะฉันอยากจะเห็นหน้านายเป็นครั้งสุดท้าย

เพื่อนรักที่สุดของฉัน..จุนซู



ความคิดมืดมนปรากฏกายขึ้นในอารมณ์ที่ว่างเปล่า แต่ร่างสูงกลับเบี่ยงบ่ายที่จะไม่สนใจมัน ในใจพึงภาวนาให้ได้ปกป้องเพื่อนรักคนนี้เป็นครั้งสุดท้าย



“นี่จุนซู นายกับไอ้หมอนั่นน่ะเป็นอะไรกันเหรอ” เสียงเรียกจากเพื่อนซี้ทำเอาจุนซูมองตาแป๋ว

“หมอไหนล่ะ”

“ก็ไอ้ที่ขาวๆ หล่อๆ ปากห้อยๆ นั่นอ่ะ” คำอธิบายทำเอาจุนซูร้องอ๋อ

“ยูชอนน่ะเหรอ”

“อื้อ ตอนฉันวิ่งตามนายมามันมองฉันซะยังกับจะควักไส้” คนคิดมากนึกภาพดวงตาแข็งกร้าวที่จดจ้องตัวเองได้ถึงตอนนี้ยังเสียววาบ ตามันดุยังกับเสือ..

“จริงเหรอ” จุนซูพูดด้วยประกายมีความหวัง ..บางทียูชอนอาจจะหึงเขา

“เค้าเป็นเพื่อนซี้ฉันเอง ฉันอยู่กับเขามาสี่ปีกว่าแล้วมั้ง สนิทกันมากๆ เค้าดีกับฉันมากๆ เหมือนนายเลย”

“เหมือนฉันเลยเหรอ..” ฮยอคแจดูมีความสุข

“เหมือนฉันจริงๆ เหรอ” ประกายความหวังส่องออกมาจากดวงตาคู่นั้น เพื่อคนๆ นั้นที่จะมาดูแลจุนซูแทนเขาคนนี้..

“แต่ก็ต่างกัน..นิดหน่อย” จุนซูขมวดคิ้วมุ่น นึกเรื่อยไปถึงความรู้สึกหัวใจเต้นตึกตักเวลาที่อยู่กับยูชอนพลางร้องกับตัวเองด้วยใบ
หน้าแดงจัด

“บ้าจริง! คิดอะไรอยู่เนี่ยเรา”

“เป็นอะไร” ฮยอคแจดูจะติดใจนิดหน่อยที่จุนซูบอกว่าต่าง หมอนั่นมีอะไรไม่ดีรึเปล่า? แต่เมื่อเห็นใบหน้าแดงแจ๋ของเพื่อนตัวเล็กก็ถึงกับหัวเราะร่าในใจ



“แกชอบเขาเหรอ..ไอ้ตัวเล็ก?”