True or Lies?[15]

posted on 07 Jul 2008 18:40 by kyokoong in TrueorLies

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

15.Appearance

“สวัสดีครับ แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่งานจตุรมิตรครั้งที่ 22 ประจำปีนี้ วันนี้ผมชิม ชางมินจะมารับหน้าที่เป็นพิธีกรเปิดพิธีในเช้านี้นะครับ”

เสียงปรบมือดังขึ้นเกรียวกราวเพื่อเป็นการให้เกียรติ ทุกขั้นตอนดำเนินไปด้วยความหวือหวาน่าสนใจ นักเรียนตัวแทนจากอีกสามโรงเรียนจำนวนรวมราวเกือบแปดร้อยคน เข้ามาช่วยเสริมทัพให้ดูแลมีนักเรียนเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

“นี่ทงแฮ นายว่าเราจะชนะบอลได้หรือเปล่า” เด็กหนุ่มน่ารักที่ดูติดออกจะซ่าๆ ถามเพื่อนหน้าหวานด้วยสีหน้าเชิงทีเล่นทีจริง

“มันแน่อยู่แล้วน่า ฮยอกแจ มีชั้นอยู่ซะอย่าง”

“เออๆ ครับๆ ไอ้คุณกับตันทีม เดี๋ยวแพ้มาจะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ”

“อะไรของนาย เพิ่งมาป๊อดอะไรตอนนี้”

“ก็ชั้นได้ข่าวมาว่าทีมฝั่งรินไคน่ะมีเด็กใหม่อยู่ปี 1 เพิ่งสมัครเข้าชมรมแต่กลับได้เป็นตัวจริงแล้วยังได้การยอมรับให้ลงเล่นภายในเวลาไม่ถึงสองอาทิตย์เชียวนะ”

“ตัวฝั่งนั้นขาดหรือเปล่า”

“เหอะใช่ที่ไหน รินไคน่ะขึ้นชื่อเรื่องผู้เล่นฝั่งปีกนายก็รู้ แต่ไอ้หมอนั่นน่ะกลับได้สิทธิ์ลงตำแหน่งนี้แทนพวกรุ่นพี่ ได้ข่าวว่าเล่นเอาหน้าเสียไปซะทุกคนตอนประกาศชื่อตัวจริงน่ะ”

“แล้วนายไปรู้มาได้ไง”

“แหม...นายก็รู้นี่ว่าเพื่อนเก่าฉันก็อยู่โรงเรียนนี้”

“หืม? นายหมายถึงจุนซูเหรอ??”

“ใช่ ถ้าวันนี้ฉันได้เจอหมอนั่นก็คงจะดี”

“เฮ้ยยย จุนซูที่นายเล่าให้ฉันฟังมาตลอดอยู่โรงเรียนนี้เรอะ ทำไมไม่บอกกันมั่งเนี่ย ฉันก็อยากเจอนะ เออ..แต่นายอย่าคิดจะออมมือนะเว้ย”

“ไม่หรอก หมอนั่นไม่ได้ลงทีมฟุตบอลของโรงเรียน”

“อ้าว นายเคยบอกฉันว่าเขาชอบฟุตบอลมากขนาดจะเอาเป็นเมียเลยไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่...แต่..เอาเป็นว่า นายรู้แค่ว่าฉันเล่นฟุตบอลก็เพื่อหมอนั่นเท่านั้นก็พอ”

“เล่นเพื่อ..จุนซู?” เด็กหนุ่มหน้าหวานทวนคำอย่างสงสัย ก่อนจะรู้สึกว่าเพื่อนรักของตัวเองดูซึมลงอย่างไงพิกล ไม่ทันจะได้ถามอีกเสียงก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

“ทงแฮ!!” สิ้นเสียงนั้นก็ปรากฏให้เห็นผู้มาใหม่หน้าตาจิ้มลิ้มในชุดกระต่ายน้อยสีชมพูแปร๋นอยู่ตรงหน้า ใบหน้าน่ารักที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหอบแฮ่กๆ ด้วยความเหนื่อยก่อนยกมือขึ้นโบกๆ แก้หอบ

“อ้าวซองมิน นายต้องขึ้นไปแนะนำร้านไม่ใช่เหรอ ไม่ขึ้นไปรอบนเวทีล่ะ”

“ก็กำลังจะไปแล้ว แต่ว่าประธานฝากให้ชั้นมาเรียกนายไปพบน่ะ”

“คุณซองฮยอนน่ะเหรอ? อืม ก็ไปสิ”

“ต่อไป จะเป็นการแนะนำตัวผู้ที่จะลงแข่งขันในหัวข้อร้านคุณหนูขนมหวาน เพื่อชิงชัยตำแหน่ง Lollipop Princess ขอเชิญตัวแทนจากสี่โรงเรียนขึ้นมาแนะนำร้านได้เลยครับ..ลำดับที่หนึ่ง..ตัวแทนจากโรงเรียนหญิงล้วนเซนต์มาเรีย ลี มีอา ในคอนเซปต์สาวเมดผู้ใสซื่อ เชิญครับ”

สิ้นเสียงพิธีกรสุดหล่อที่สลัดคราบเด็กเรียนจนสิ้น สาวน้อยผิวขาวตัวเล็กก็ค่อยๆ เดินออกมาด้วยรองเท้าบัลเล่ต์สีขาวผูกริบบิ้นยาวขึ้นมาถึงต้นขา ชุดเมดฟูฟ่องโทนขาว-แดงรัดทรงกระชับ ทำให้เธอคนดูเหมือนเจ้าหญิงองค์น้อยขึ้นมาทันทีทันใด ผมที่ระยาวมาถึงเอวถูกมัดรวบขึ้นไปเป็นแกละสองข้างก่อนจะถูกดัดลอนจนม้วนตัวลงมาสวยงามดูน่ารัก ดวงตากลมโตกับปากเล็กจิ้มลิ้มหันไปทักทายกับพิธีกรสุดหล่อครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมายังผู้ชมอีกนับพันที่รอฟังการแนะนำร้านของเธอด้วยความใจจดใจจ่อ

“สวัสดีค่ะ ชั้นชื่อลี มีอา ตัวแทนจากโรงเรียนเซนต์มาเรีย”

“ฮู้ว โว้วววววว น้องมีอาจ๋า” เสียงพวกลูกลิงบางกลุ่มจากบางโรงเรียนเริ่มส่งเสียงให้กำลังใจ(หรือสร้างความน่ารำคาญ?)

“วันนี้ร้านคุณหนูขนมหวานของเราจะตั้งอยู่บริเวณหน้าสวนพฤกษศาสตร์ ในรูปแบบของร้านน้ำชา ซึ่งจะควบคุมร้านโดยฉันเอง ใครที่อยากเข้าไปเยี่ยมชม ก็โอเคตลอดเวลาเลยนะคะ ทางเรามีขนมจัดเสิร์ฟอย่างดีพร้อมน้ำชาสูตรดั้งเดิม เข้ากับบรรยากาศพฤกษาเป็นที่สุด ฉันจะทำให้เต็มที่ ยังไงก็ช่วยลงคะแนนให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

เสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อเป็นการให้กำลังใจตัวแทนคนแรก มีอาโค้งตัวให้เล็กน้อยก่อนจะเดินหมุนตัวกลับเข้าหลังเวทีไป

“เอาล่ะครับ เปิดตัวไปกันแบบหวานๆ กับตัวแทนจากโรงเรียนเซนต์มาเรียแล้วนะครับ ต่อไปเชิญพบกับ ตัวแทนจากโรงเรียนกึนซัง ชิน วายอง ในคอนเซ็ปต์เจ้าหญิงราตรี เชิญคระ...เอ้ย ขออภัยครับ”

เส้นเสียงที่ดูจะราบรื่นของพิธีกรหนุ่มหล่อเกิดติดขัดไปครั้งนึงแบบไม่ตั้งใจเมื่อปะสายตาเข้ากับผู้มาใหม่ หญิงสาวดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมีแววไหววูบแลมาทางเขาอย่างยั่วยวนก่อนโค้งให้ตามมารยาท ขาเรียวยาวขาวเนียนที่โผ่ลพ้นผืนผ้าออกมายามเจ้าหล่อนก้าวเดินทำเอาคนทั้งลานแทบสำลักเลือด ผมสีน้ำตาลไฮไลท์ทองขับกิริยาของเธอจนดูเป็นสาวแหม่ม แต่ถึงกระนั้นหน้าตาที่สะสวยอย่างเอเชียก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงได้ไม่เท่ากับชุดราตรีสีแดงสดจัดจีบข้อมือลายลูกไม้ ที่ผ่าลึกโชว์ลำคอขาวระหงส์และเนินอกเนียนใสจนแทบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหน

“อะ เอ่อ เชิญคุณชิน วะ วายองแนะนำร้านได้เลยครับ”

มือเรียวยื่นไมค์ให้อย่างเก้อเขิน ก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือที่พยายามจะปล่อยถูกรั้งไว้ด้วยมือขาวของเจ้าหล่อน ชางมินสะบัดมือออกเล็กน้อยเพื่อมิให้เป็นการเสียมารยาทจนเกินไป แต่กระนั้นวายองก็ยังไม่มีทีท่ารังเกียจแต่อย่างใด

“ขอบคุณค่ะ”

ใบหน้าสะสวยยิ้มให้อีกครั้งอย่างขอบคุณก่อนจะรับไมค์แล้วก้าวเดินออกไปหน้าเวที ร่างกายอรชรที่อยู่ภายใต้ชุดราตรีสีแดงสดมีระดับถูกรัดรึงจนมองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งไปซะหมด สายตาคมสวยจับจ้องบุคคลที่อยู่เบื้องล่างราวกับกำลังหาเป้าหมาย ก่อนจะไปสะดุดที่ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่มีผมสีน้ำตาลเข้มกับตาคมดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ทางฝั่งโรงเรียนนันไค

..นั่นน่ะหรือ? คิมซองฮยอน..

หึ..หล่อเหลาเอาการเลยนี่..

“ดิฉันชินวายอง ตัวแทนจากโรงเรียนกึนซัง”

ปากอิ่มสดกล่าวถ้อยคำไปเรื่อยๆ อย่างดูเป็นทางการและมีระดับ ก่อนจะได้ปะสายตากับเป้าหมายที่เมื่อเห็นตนก็ดูจะตกใจอยู่ไม่น้อย..ถ้าทางคงจะยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยสิ

..เพราะถ้ารู้ว่าตัวคุณหนูแจจุงแผงเข้ามาในงานนี่ด้วยละก็ ไอ้หมอนี่มันคงไม่ตกใจที่เห็นหน้าเราหรอก..

หึ ถ้างั้น..ฉันก็นำแกอยู่ก้าวหนึ่งแล้วสินะซองฮยอน

นายนี่มันโง่ชะมัด..

สิ้นคำแนะนำ สาวสวยสุดเซ็กซี่จากโรงเรียนกึนซังก็กล่าวขอบคุณก่อนจะยื่นไมค์คืนให้กับชางมิน ใบหน้าขาวสวยแลดูชั่วร้ายขึ้นมาวูบหนึ่งทว่ากลับไม่มีใครสังเกตเห็นกับจิตสำนึกที่ปรามาสคู่ต่อสู้อย่างโหดร้ายในใจของเจ้าหล่อน วายองหมุนตัวกลับออกไปอย่างสง่างาม ก่อนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นกดหาใครบางคน

..และอะไรบางอย่างยังคงดำเนินการต่อไปโดยที่ไม่มีใครรู้..

“มาต่อกันกับตัวแทนสองคนสุดท้ายจากโรงเรียนนันไค และรินไคนะครับ”

เสียงโหฮาดังขึ้นเล็กน้อยจนนักเรียนของโรงเรียนที่ถูกเอ่ยชื่อหน้าเสียกันไปเป็นแถบๆ ..ใช่สิสองโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนชายล้วน แล้วจะส่งตัวแทนมาแข่งงานร้านกุ๊กกิ๊กแบบนี้ได้ยังไงถ้าไม่ใช่..

..พวกกระเทย..

“อะแฮ่ม กรุณาให้เกียรติโรงเรียนที่เหลือด้วยนะครับ ผมมั่นใจว่าตัวแทนจากทั้งสองโรงเรียนที่เหลือจะทำให้พวกคุณๆ โห่กันไม่ได้อย่างเมื่อกี้แน่” ถูกเสียงเงียบลงสนิทเมื่อดูอาการท่าว่าพิธีกรคงจะไม่เล่นด้วยซะแล้ว แน่สิ..หนึ่งในตัวแทนเป็นเพื่อนของเขานี่

ที่สำคัญยังไปขอร้องเขาให้มา..คอยดูสิ ถ้าไอ้พวกบ้านี่เห็นแจจุงมันจะไม่ได้ร้องโห่อย่างตะกี้แน่ คิดแล้วมันก็น่าโมโหชะมัด..

“ลำดับต่อไป ตัวแทนจากโรงเรียนนันไคคุณ ลีซองมิน ในคอนเซ็ปต์ อลิซ ในดินแดนมหัศจรรย์ เชิญขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ”

“ซองมินสู้ๆๆๆๆๆๆๆ!! เฮ้!!!”

เสียงดังให้กำลังใจดังมาจากเพื่อนร่วมโรงเรียน จนคนน่ารักที่อยู่ในชุดกระต่ายน้อยสีชมพูแป๋นแหร๋นค่อยชื้นใจมาได้บ้าง ไม่ประหม่าจนน้ำตาแทบจะไหลที่เห็นคนโห่อย่างเมื่อกี้ ขาเรียวเล็กผิดวิสัยก้าวเดินออกมาอย่างขวยเขิน ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มที่ดูยังไงก็ดูหมดจดผิดกับเพศที่ได้รับมาตั้งแต่เกิดเสียนี่กระไร แถมร่างกายบอบบางในชุดกระต่ายน้อยนั่นก็ยิ่งแล้วใหญ่...

แม่เจ้าโว้ย..แอ๊บแบ๊วอะไรจะขนาดนั้น..

“ผะ ผม ลีซองมิน..ตัวแทนจากโรงเรียนนันไค” สิ้นเสียง ผู้คนโดยรอบกลับเงียบสงัด มองไปทางไหนก็พบแต่ใบหน้าตะลึงอึ้ง ทึ่ง เสียว อยู่ร่ำไปกับสิ่งที่เกินความคาดหมายเหลือเกินในงานโรงเรียนครั้งนี้ ซองมินหน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อเห็นทุกคนเงียบ แต่เมื่อได้ประสานสายตากับหนุ่มน้อยหน้าเรียวที่ยกนิ้วโป้งยักคิ้วหลิ่วตาให้กำลังใจอยู่ด้านล่าง เจ้าตัวจึงได้รู้ว่าความจริงบรรยากาศตอนนี้ไม่ได้เลวร้ายอะไรเท่าไหร่นัก

“วันนี้ร้านของเราจะตั้งอยู่ที่....” เสียงหวานใสเหมือนหนุ่มน้อยแรกรุ่นพูดเนื้อหาของงานได้ชัดเจนเป็นจังหวะจะโคนได้อย่างไม่มีผิดพลาด ก่อนจะส่งยิ้มขอบคุณที่ทำเอาแม้แต่ชายทั้งแท่งยังต้องสั่นระทวย ..เอาเข้าไป ที่หัวเราะเค้าไว้เยอะสงสัยจะต้องกลับคำพูดซะแล้ว

ถึงจะเป็นโรงเรียนชายล้วน..แต่ตัวแทนแม่งน่ารักไม่ผิดกับเด็กผู้หญิงเลย..

รอจนทุกเสียงเงียบลง พิธีกรหนุ่มจึงเริ่มพูดอีกครั้ง..

“เรียกว่าไม่ผิดหวังกันเลยนะครับสำหรับตัวแทนจากโรงเรียนนันไค ลำดับต่อไปจะเป็นตัวแทนการแนะนำร้านคนสุดท้ายจากโรงเรียนเจ้าภาพรินไค..คุณคิมแจจุง เชิญขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ!”

พิธีกรหนุ่มหน้าขรึมที่เพิ่งจะยิ้มออกเป็นครั้งแรกในรอบวันเอ่ยชื่อเพื่อนรักตัวเองอย่างกระตือรือร้น ก่อนผู้ที่ถูกกล่าวถึงจะค่อยๆ ย่างก้าวออกมาจากหลังเวที ท่ามกลางผู้คนที่กำลังลุ้นกันสุดโต่ง นัยน์ตาสีม่วงอ่อนเป็นสิ่งแรกที่สะกดทุกสายตาให้จับจ้อง ...นางฟ้าคิมแจจุงหนุ่มหน้าสวยผู้เปี่ยมไปด้วยเอกลักษณ์อันน่าพิศวง

ท่ามกลางสายตานับพัน..ไม่มีใครจะจะรอดพ้นเสน่ห์ต้องสาปของนางฟ้า..

รวมทั้ง”เขา”ผู้ที่เคยเป็นหนึ่งเดียวในใจเสมอมา...

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ความรู้สึกรัก หวง ห่วงคิดถึงระคนดีใจพุ่งพรวดเข้ามาจนจิตใจพองโต ..คิมแจจุง นั่นแจจุงจริงๆ หรือ..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่…ในที่สุดฉันก็หานายเจอ แจ... ริมฝีปากกระจับได้รูปกำลังจะตะโกนเรียกหาที่สุดในดวงใจฝ่าผ่านฝูงคน แต่จำต้องชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อข้างซ้ายดังขึ้น

เสียงโทรศัพท์ที่ดังกลบเสียงหัวใจจนต้องหยุดค้าง...

มือเรียวยกโทรศัพท์ขึ้นสไลด์ดูหน้าจอ ตาเรียวปราดเข้ากับเบอร์ที่ไม่คุ้นตาแต่ชวนให้หัวใจหล่นวูบ จึงอดไม่ได้ที่จะเผลอลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนมือเรียวจะตัดสินใจกดรับและเลือกที่จะฟังเสียงจากปลายสาย

..และความสุขเพียงชั่วนาทีก็จำต้องหยุดเพราะสิ่งนี้ เสียงหวานเคลือบยาพิษแสนโอหังบอกความได้อย่างชัดเจนว่าตนนำไปหนึ่งก้าวแล้ว..

“ว่าไง ซองฮยอน”

..เสียงนี้มัน

“ตกใจล่ะสิ ที่เห็นฉัน”

ยัยนั่น..หรือว่า.....

“แต่คุณแจจุงคงจะทำให้แกตกใจมากกว่าล่ะสินะ”

พลาดแล้ว..

“แกช้าไปแล้วล่ะซองฮยอน”

เราพลาดไปแล้วจริงๆ .....

**********

Special Talk : เย้ๆ ถึงตอนที่ 15 แล้ว ลุ้นเนอะๆๆๆ ^^ วันนี้เจ้า Kyokoong มีของแถมมาฝากด้วยจ้า เป็นแฟนอาร์์ตของคุณหนูแจที่ใส่ชุดยูคาตะนั่นเอ๊ง เย้ๆๆ ไปดูกันดีกว่าาาาา

ปล. ใครที่กลัวจะเสียอิมเมจน้องแจในจินตนาการไปไม่ต้องดูก็ได้น้า^^