True or Lies?[14]

posted on 02 Jul 2008 21:58 by kyokoong in TrueorLies

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

14.New Jaejoong

ตะวันทอแสงจวนเจียนจะส่องเข้ากลางหัวอยู่แล้ว ตอนนี้โรงเรียนรินไคที่เคยเป็นบ้านปิดสงบของนักเรียนประจำบัดนี้กลับกลายเป็นงานวัดข
าดย่อมๆ ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาเดินขวักไขว่กันให้เซ็งแซ่ รถตู้คันโตหลายคันค่อยๆ เลี้ยวตัวเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถด้านในข้างอาคารเอนกประสงค์ที่ละคันสองคันอย่างเร่ง
รีบ ฉันพลันที่ตัวเครื่องดับลงก็พลันจะได้เห็นผู้มาใหม่หน้าตาไม่คุ้นเคยลงมาจากรถราวยี่สิบ
กว่าคนต่อคันอยู่ร่ำไป

เสียงนกหวีดตัวจ้อยดังมาจากนักเรียนอาสาสมัครที่ยืนโบกรถหลังชี้ฟ้าหน้าสู้ดิน(?) ตั้งแต่เช้าอยู่ไม่ขาด เพื่อควบคุมการจราจรที่แน่นขนัดในถนนสายย่อมสำหรับเคลื่อนตัวในโรงเรียนขณะนี้ให้เดิน
ทางได้คล่องตัวขึ้นและต้อนรับการมาเยือนของโรงเรียนรับเชิญให้เหมาะสมกับที่เป็นเจ้า
ภาพมากที่สุดถึงกระนั้น บัดนี้..การเตรียมตัวของทุกโรงเรียนก็ได้สำเร็จเสร็จสิ้นเป็นเรียบร้อยแล้ว

“ฟึ่บๆ”

เสียงเลื่อนหน้าต่างดังลอดเข้ามาช้าๆ จนคนในห้องถึงกับสะดุ้ง ตอนนี้ในห้องแต่งตัวเหลือแจจุงอยู่เพียงคนเดียวเพื่อเตรียมแนะนำร้านของโรงเรียนรินไค
ในช่วงพิธีเปิด ดวงตากลมหวานนั่งมองตัวเองในกระจกด้วยใบหน้าแดงจัด สติความคิดหลงเข้าไปอยู่ในห้วงคำนึงชั่วขณะจนถึงกับเรียกได้ว่าเหม่อ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตัวโยนหันรีหันขวางแทบไม่ทัน เมื่อได้ยินเสียงหน้าต่างค่อยๆ ถูกเปิดจากด้านนอก

“คะ ใครน่ะ!”

“เดี๋ยวๆ แจจุงฉันเอง ยุนโฮ ขอเข้าไปหน่อยข้างในมีคนอยู่หรือเปล่า”

“ไม่มีหรอก”

“งั้นฉันเข้าไปนะ”

“ไม่นะ!” เสียงหวานตะโกนลั่นก่อนพลิกตัวเข้าไปหลบอยู่หลังม่านเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ยุนโฮกระโดดผึงตัวลอยก่อนจะม้วนตัวเข้ามาทางหน้าต่างอย่างสวยงาม ดวงตาเรียวคมหันมองไปมาในห้องไม่พบเพื่อนรักคนสวยก็นึกแปลกใจ ก่อนจะต้องร้องอ้อเมื่อเห็นเงาลางๆ หลังผ้าม่านทางด้านห้องเปลี่ยนเสื้อ

“แจจุงทำไมยังไม่ออกไปเตรียมตัวอีก พิธีกำลังจะเริ่ม..”

“อย่านะยุนโฮ ฉันขอร้องล่ะ อย่าเดินเข้ามานะ!” แจจุงตะโกนปรามออกไปอีกก่อนจะกระชับผ้าม่านบังกายแน่น ทำเอายุนโฮที่กำลังจะเข้ามาหาต้องงงเต้ก

“อ้าว..นายเป็นอะไรไปน่ะแจจุง ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า แล้วไปหลบอยู่หลังม่านทำไม ออกมาสิ”

“ฉะ ฉัน..ออกไปเปิดพิธีไม่ได้แล้ว”

“อ้าวเฮ้ย! เป็นอะไรไป”

“ฉัน..ฉันอาย”

“แต่งไม่สวยเหรอ ไหนมาให้ฉันดูหน่อย”

“มะไม่..”

“น่าออกมาเถอะ” เสียงคมเข้มยังคงอ้อนวอนแกมให้กำลังใจอยู่ไม่ขาด จนหนุ่มหน้าสวยที่หน้าแดงจัดเป็นมะเขือเทศสุกค่อยๆ ปรากฏกายออกมาให้เห็นสู่สายตาอย่างช้าๆ

.........

.....

...

..

.

แล้วภาพที่เห็น..

..ก็มีอันทำให้วิญญาณหมีออกจากร่างไปไกลลิบถึงแดนป่าละเมาะได้ไม่ยาก..

ดวงตากลมโตสุกใสถูกประดับด้วยคอนแทคเลนส์สีม่วงอ่อนแลดูน่าค้นหา ก่อนปัดแต่งเปลือกตาบางด้วยมาสคาร่าและอายแชโดว์สีโทนอ่อนจนหวานจัด ปรางค์แก้มใสถูกผัดด้วยแป้งพับเพียงเล็กน้อยจนดูเรียบเนียนใสไม่จัดจ้านจนเกินไป ก่อนแต้มด้วยลิบมันสีชมพูสว่างเพียงบางเบาให้ดูอ่อนวัยยิ่งขึ้น เรื่อยไปจนถึงทรงผมที่เคยซอยสั้นเป็นชั้นระต้นคอลงมาสีดำสนิท บัดนี้กลับถูกไฮไลท์ด้วยสีเงินตรงปลายจนเงาวับ แนวผมเชิงหลังถูกต่อเป็นปอยสีดำดัดลอนลงมายาวเคลียไหล่ก่อนรวบมัดเป็นสองข้างผูก โบว์สีขาวที่ตัดกับเส้นผมอย่างชัดเจนจนดูน่ารักราวตุ๊กตามีชีวิต

เพียงแค่นั้น..ไม่สิไม่ใช่แค่นั้น แล้วอะไรกันเล่าที่ทำให้ยุนโฮเป็นได้ถึงขนาดนั้น

ขอบรรยายต่อเถอะนะ..

ร่างกายขาวบางที่เคยสวมใส่เสื้อผ้าสบายๆ ถูกจับสวมใหม่ด้วยชุดยูคาตะคอผ่าลึกสีฟ้าอ่อนคละลายกลีบดอกไม้ที่ขับให้ผิวที่ขาวอยู
แล้วให้ขาวจัดขึ้นไปอีก สายรัดช่วงท้องสีดำขาวถูกพันจนกระชับเห็นรูปร่างสัดส่วนชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งหน้าอกหน้าใจก็ยังถูกเสริมเทคนิคด้วยช่างเสริมสวยเกรดเออย่างลีอินจนดูนูนกระชับ
ขึ้นนิดหน่อยพอสวยงาม เล็บใสที่เคยไม่ได้แต่งแต้มสีอะไร เพียงโรยด้วยกากเพชรกระจายบางเบาจนดูมันวาวกลับพลันงดงามขึ้นมาได้ทันตา..เรียกได้ว่า
สวยราวกับนางฟ้า

นางฟ้าในคราบสาวญี่ปุ่นสุดเซ็กซี่..

แจจุงกลายเป็นผู้หญิงไปแล้วหรือไงกัน

ไม่ว่าจะมองตรงไหนก็ไม่เหลือเค้าของชายชาตรีผู้เข้มแข็งเลย

แม้เพียงน้อยนิด

ก็ไม่มีจริงๆ ..

ชองยุนโฮอยากจะบ้าตายครับพี่น้อง...

ใบหน้าของนางฟ้าค่อยๆ แดงจัดขึ้นจนแทบจะระเบิดเมื่อรู้ตัวว่าโดนยุนโฮจ้องแล้วจ้องอีกตั้งแต่หัวจรด ปลายเท้าขาวในเกี๊ยะสีน้ำตาลอ่อนคู่เล็กนานเกินไปแล้ว จนเรียกได้ว่าถ้าเป็นเครื่องยิงเลเซอร์ตัวเขาก็คงพรุนเป็นรูฟองน้ำแน่ เสียงหวานใสเขินจนทนไม่ไหวจึงค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

“เลิกมองได้แล้วเจ้าหมีบ้า!”

“หา..”

“ฉันเขินจนทนไม่ไหวแล้วนะรู้มั้ย!!”

ฉับพลันที่นางฟ้าจะมุดเข้ากลีบม่านไปอีกครั้ง ข้อมือขาวกลับถูกรั้งไว้ด้วยมือใหญ่ของร่างสูงที่จับตัว ไว้ได้ทันท่วงทีเสียก่อน มือหนากระชากแรงจนคนตัวบางกว่าเสียหลักล้มเข้าไปในอ้อมกอดอย่างไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าของแจจุงซุกเข้าไปบริเวณลำคอของยุนโฮจนแนบชิด และลมหายใจกับกลิ่นน้ำหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของแจจุงนั้นก็ทำให้ยุนโฮแทบคลั่ง

“อะ..ขอโทษ..อ๊ะ!”

นางฟ้าแสนสวยมีอันต้องสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อมือหนาแทนที่จะปล่อยกลับเลื่อนตัวลงไปรั้งเอวบางเข้ามาใกล้จนแนบชิด ริมฝีปากได้รูปตรงเข้าซุกไซ้บริเวณลำคอขาวราวกับคนเพ้อ แจจุงดิ้นขลุกขลักๆ ไปมาแต่กลับถูกจับไว้แนบแน่นกว่าเดิม ลำคอขาวเงยมองเพดานเพื่อให้ยุนโฮจูบได้ถนัดขึ้นเพราะรู้สึกจั๊กจี้จนทนไม่ไหว เสียงหวานใสครางอือออกมาเบาๆ เมื่อยุนโฮแหวกสาบเสื้อขาวเข้าไปซุกไซร้บริเวณเนินอกก่อนจะดูดเม้มจนเป็นรอยจ้ำสีแดงที่
ชัดเจนมากจนแจจุงตกใจ

“อะ ยุนโฮ อย่าดูดสิ อื้อออ” พูดไม่ค่อยถนัดนักเมื่อถูกพ่อตัวดีกดหัวกลมๆ ของตัวเองลงไปจนซุกจมอก ยุนโฮค่อยๆ ปล่อยแจจุงออกก่อนจะเชยคางมนขึ้นมาสบสายตาอย่างมีความหมาย

“วันนี้นายสวยมาก สวยเกินไปจริงๆ เอาล่ะ ออกไปเปิดงานได้แล้ว อย่าลืมบอกให้ใครๆ เค้ารู้ล่ะว่านายมีเจ้าของแล้ว”

“บอกบ้าอะไร..”

“นายไม่ต้องบอกก็ได้..เพราะรอยนั่นจะช่วยบอกให้เอง..”

“ยุนโฮบ้า!!”

“ไม่ได้บ้า แค่อยากเก็บไว้ดูคนเดียว” คนเจ้าเล่ห์ว่าก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ขาเรียวยาวก้าวเดินออกไปก่อนจะหันกลับมาปิดท้ายกับคนสวยอีกทีอย่างน่าเตะ

“แล้วก็...วันนี้นายต้องโดนฉันจูบท่ามกลางสายตานับพัน เตรียมตัวไว้ด้วยนะจ๊ะที่รัก”

..แจจุงที่เขินจัดเพิ่งรู้ถึงความน่ากลัวของละครเวทีที่ยูชอนเกลียดนักเกลียดหนาก็วัน
นี้..

ไม่มีใครคาดคิด ไม่มีใครคาดฝัน ไม่มีใครรู้ มีเพียงยุนโฮ แจจุง และจองซูเท่านั้นที่รู้..

เมื่อนางฟ้าผู้แสนดีถูกทาบทามด่วนพิเศษให้ไปเล่นเป็นเจ้าหญิงอะมีเลียคู่ยุนโฮโดยคำขอ
ร้องของอีทึกเมื่อเช้านี้..

…….

แล้วแจจุงจะทำอย่างไรดี..

…...

กับบทเจ้าหญิงจอมซนที่ต้องถูกเจ้าชายจอมหื่นจูบนับครั้งไม่ถ้วน!!