l|H O P E to the E N D|l

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

13.My Yoochun

กลุ่มหมอกยังคงปกคลุมท้องฟ้าสีหม่นบดบังพระอาทิตย์แจ่มจ้าสว่างไสวเอาไว้มิดชิด อารามว่ายังไม่ควรถึงแก่เวลาที่จะออกมาเปล่งแสงประกายเจิดจรัส ตอนนี้ยังเพิ่งจะตีห้าเท่านั้น แต่โรงเรียนรินไคเวลานี้กลับคึกคักไปด้วยผู้คนผิดแผกไปจากวันอื่นๆ นักเรียนทุกคนลงทุนเตรียมงานกันจนฟ้าสางเพื่อวันนี้ จากวันที่มีประกาศจากชมรมกระจายเสียงตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วกับงานจตุรมิตรประจำปี ทุกส่วนเป็นไปได้ด้วยดีและกำลังจะสำเร็จ เหลือก็แต่การประกวดที่มีนักเรียนให้ความสนใจมากที่สุดของทุกโรงเรียน..ร้านคุณหนูขน
หวาน ร้านหลักที่ทุกโรงเรียนจะต้องจัดมาประชันกัน...






“แจจุง แต่งตัวเสร็จรึยัง”

“ยังๆ จุนซูนายออกไปข้างนอกก่อนเถอะน่า”

“ใครแต่งหน้าให้นายอยู่เนี่ย”

“สวัสดีหนุ่มน้อย ชั้นเป็นพี่สาวของคิบอมนักเรียนชมรมฟุตบอล ปี1 ชื่อลีอิน ยินดีที่ได้รู้จัก วันนี้พี่มาช่วยงานด้วย แต่ว่าหนูควรจะออกไปรอข้างนอกตามที่เพื่อนบอกจะดีกว่านะจ๊ะ”

หญิงสาวหน้าตาสะสวยใจดีเดินออกมาจากหลังม่านพร้อมกับยิ้มให้จุนซู ผมของเธอเป็นประกายน้ำตาลอ่อนม้วนตัวยาวเคลียหลังอย่างสวยงาม นัยน์ตาคู่งามจับจ้องไปที่คนตัวเล็กจนจุนซูหน้าแดงเรื่อๆ ด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้







..มาแอบคุยๆ ซุบซิบๆ กับเพื่อนตรงนี้คิดว่าเธอไม่ได้ยินรึไงนะ เอ๊ะ แต่ดูๆ ไปน่ารักไม่แพ้เพื่อนคนสวยเลยนี่นา..







“อ่า ขอโทษฮะ”

“ดูๆ ไปก็น่ารักเหมือนกันนี่เรา สนใจจะมาแต่งเมดอยู่ร้านแบบเพื่อนมั่งมั้ยล่ะ” สิ้นเสียงพี่สาวคนสวยจุนซูก็ถึงกับหน้าแดงกว่าเดิม..รู้ได้ไงว่าเราชอบอะไรน่ารักๆ อ่ะ รู้ได้ไง รู้ได้ไงอ่ะ ><

“เอ่อ..ผมติดงานที่ชมรมน่ะฮะ”

“น่าเสียดายจัง อยู่ชมรมอะไรเนี่ย”

“ห้องสมุดฮะ”

“ต้องทำอะไรบ้าง”

“กะ ก็แนะนำหนังสือ” จุนซูเริ่มร้อนๆ หนาวๆ เมื่อถูกพี่สาวคนสวยมองด้วยสายตาจับผิด ฮึ ดูกลัวเข้าสิ น่ารักซะจริง

“ตัวเองก็มีงาน ยังจะมาแอบดูเพื่อนแต่งสวยอีก รับรองพี่ทำให้เพื่อนเธอเป็นเจ้าหญิงที่น่ารักที่สุดในโลกได้แน่นอนไม่ต้องห่วง ป๊อก! ไปรอข้างนอกได้แล้วหนุ่มน้อย”

“อ่า ครับๆ” เล่นเอาคนน่ารักเผ่นผลิวแทบไม่ทัน ก็แม่คุณเล่นยกแปรงปัดขนตามาเคาะหัวเค้าป๊อกๆ อย่างไม่เกรงใจ เชอะ! ทำไมชอบมีแต่คนเห็นคิมจุนซูเป็นเด็กนักนะ








แล้วเราจะไปไหนดีละเนี่ย...






ตาเรียวเล็กหรี่ลงอย่างชั่งใจเมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองไร้ญาติขาดมิตรซะแล้วในเวลา
กล้สางแบบนี้ แจจุงถูกจับแต่งตัวอยู่ ชางมินก็เตรียมบทเป็นพิธีกรเปิดงาน พวกยุนโฮก็ฝึกละครรอบสุดท้าย..ยูชอนล่ะ! ยูชอนเป็นเต่านี่นา คงไม่ต้องทำอะไรหรอกมั้ง ไปหายูชอนดีกว่า.. ไม่ทันจะได้เกาหัวซักนิด สมองที่เหลืออยู่น้อยนิดของจุนซูก็สั่งการให้เท้าเล็กๆ ก้าวไปหาเป้าหมายโดยไม่รอช้าทันที



“ตึ่กๆๆ โอ๊ย”

“เอ้อ เป็นอะไรรึเปล่า”

“ไม่เป็นไร แล้วคุณล่ะ”



ตากลมๆ หรี่ลงก่อนยกมือขึ้นลูบหัว ด้วยความไม่ระวังทำเอาคนน่ารักวิ่งชนเข้าตึงกับบุรุษผู้น่ารักแต่ไม่คุ้นหน้า ฉับพลันที่มือกลมขาวถูกยกขึ้นไปจับ สายตาสองคู่ก็ประสานกันเข้าทันใด







“อ้าว รุ่นพี่จุนซู”

“หือ? รู้จักฉันเหรอ”

“หวัดดีฮะผมซึงรี ปี1ชมรมบาสฮะ”

“อะเอ้อ หวัดดี”

“ผมชอบรุ่นพี่มานานแล้ว ยังไงวันนี้ก็ช่วยไปเชียร์ผมที่สนามด้วยนะครับ”






..เฮ้ย.....

ตะกี้มันว่าอะไรนะ..






รอยยิ้มพิมพ์ใจถูกส่งมาให้จนจุนซูรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อีกทีจากการจู่โจมอย่างรวดเร็วของคู่กรณี ..อะไรของเขา อยู่ดีๆ ก็มาสารภาพรัก โลมาน้อยก็เขินเหมือนกันนะเนี่ยยยย มือที่กุมไว้ยังไม่ปล่อยแม้จุนซูจะลุกขึ้นมาแล้ว นานเท่าไหร่ไม่รู้..แต่ก็นานพอที่มือเล็กจะรู้สึกตัวและค่อยๆ ดึงออกด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน




นี่มันจะทำอะไรคนไม่มีทางสู้อย่างเราหรือเปล่าหนอ...




“แหะๆ ขอโทษครับ งั้นผมไปก่อนนะ”



ไม่ทันได้ตั้งตัว มือน้อยๆ ถูกดึงกลับไปอีกครั้ง คนตัวเล็กเซถลาเข้าไปจนแก้มกลมๆ พร้อมจะถูกสังหารโดยริมฝีปากของรุ่นน้อง แต่เพียงพริบตาที่จุนซูกำลังจะโดนหอมแก้มนั้นเอง..






“อ๊ะ..”

“ฟ่อดดดดดดดดดดด”






.....

...

..

เกิดไรขึ้น???






“เฮ้ยยยยยยยยยยยย”









เสียงรุ่นน้องว้ากลั่นเมื่อวัตถุที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากไม่นุ่มนิ่มอย่างที่คิด ปากกระจับได้รูปปะเข้าเต็มๆ กับนิ้วทั้งห้าของใครอีกคนที่ก้มลงปิดแก้มกลมๆ ของจุนซูไว้จนมิด ซึงรีเงยหน้าขึ้นไปหมายจะหาเรื่องแต่ก็ต้องหน้าเสียแทบไม่ทันเมื่อเห็นผู้มาใหม่ตรงหน้า






นี่มันหนูผีปอบกินไก่ตัวจริงเลยนี่หว่า..






หน้าถมึงทึงของเจ้าของฉายาหนูผีปอบกินไก่ที่เจ้าตัวเพิ่งได้รับฉายาไปเมื่อกี้จ้องมา
ยังซึงรีอย่างเอาเรื่อง มือหนาที่โดนจูบเข้าเต็มๆ ยกขึ้นปัดกางเกงพั่บๆ ก่อนจะดึงคนตัวเล็กน่ารักที่เกือบถูกทำมิดีมิร้าย(?)เมื่อสักครู่ไปหลบอยู่ข้างหลังตัวเอง จุนซูเห็นหน้าคนที่มาช่วยตัวเองเข้าก็ยิ้มแป้น แอบเอาสองมือนุ่มกอดคนตัวสูงจากด้านหลังอย่างออดอ้อนเหมือนที่เคยทำ ประหนึ่งนางเอกขอความช่วยเหลือพระเอกขี่ม้าขาวหลังจากโดนผู้ร้ายกระทำชำเราอย่างไงอย่างงั้น...







“ระ รุ่นพี่ยูชอน”

“เออ ฉันเนี่ยแหละ แล้วเมื่อกี้แกจะทำอะไรเพื่อนฉันวะ”

“ปละ เปล่าครับ”

“แน่ใจ!!!”

“คะครับ”

“แน่ใจก็ไสหัวไปได้แล้ว!!!!!!!!!!!!!!”

“คร้าบบบบบบบบบบบบบ”









หนูผีปอบกินไก่ว้ากลั่นจนรุ่นน้องใจกล้าเผ่นผลิววิ่งตัวปลิว ตาเรียวคมยังไม่เลิกมองตามจิกพ่อตัวดีหน้าใสอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะหันมาทำหน้าบูดบิดติดกระจาดกับตัวการตัวน้อยที่แอบเอามือสอดสร้างอ้อมกอดแสนหวาน
กลบเกลื่อนความหนาวเย็นอยู่ที่หลังของเขาในตอนนี้ มือกร้านหนาดึงมือน้อยๆ ออกก่อนหมุนตัวมาประจันหน้าด้วย จนคนตัวเล็กกลิ้งหลุนๆ หายเข้าไปในอ้อมกอดของอีกคนอย่างรวดเร็ว จุนซูหลับตาปี๋พลางจินตนาการภาพที่เพื่อนรักแสนดีจะตะคอกใส่ด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ต้องลืมตาแทบไม่ทันเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสเบาสบายบริเวณกลุ่มผมนิ่ม









..ยูชอนไม่ได้ว่าเขา

แต่ยูชอนที่แสนปากร้ายคนนี้กำลังลูบหัวเขา..




“นายมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ มันหนาวมากนะ เข้าไปในตึกกันเหอะ”

“อะ อื้อ...”



ไม่ว่าจะเป็นคนปากร้าย ไร้สาระ เรื่องมาก เอาแต่ใจขนาดไหน..

แต่พอเป็นปาร์คยูชอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคิมจุนซู

..ก็ดูเหมือนว่าฉันจะมองเห็นแต่เทพบุตรผู้อ่อนหวานเท่านั้น

.

.

.


นายมักจะช่วยฉันเสมอๆ..

นายไม่เคยปล่อยให้ฉันตกอยู่ในอันตรายแม้เพียงครั้ง

เพราะมีนายอยู่ฉันถึงได้สามารถมอบรอยยิ้มที่ดุจแสงอาทิตย์อันงดงามนี้ให้กับใครต่อใค
ได้

เพียงแค่นี้ฉันก็สามารถยืนหยัดต่อสู้กับคนทั้งโลกได้..

ขอแค่ฉันมีนายอยู่ด้วยก็พอแล้ว..

ยูชอน..









ตากลมใสของจุนซูยังส่อประกายวาววับใสซื่อบริสุทธิ์ดุจเทวดาน้อยทุกครั้งที่ได้สบ ริมฝีปากบางกลีบชมพูเม้มเข้าที่หลอดน้ำผลไม้ตรงหน้า พลางจ้องมองเพื่อนรักตรงข้ามที่นั่งซดน้ำอัดลมอึกๆ อย่างไม่อายฟ้าดินด้วยสายตาหวานเชื่อม จนคนถูกมองหน้าขึ้นสีเรื่อด้วยความที่ถูกดวงตาเรียวเล็กปราดมองอยู่เนิ่นนานเหลือเกิน

“ฮะ..เฮ้”

“....”

“อะไรของนาย มองฉันทำไม”

“....”

“เฮ้ คิมจุนซู”

“นี่ยูชอน..”

“หือ?”

“ทำไมนายไม่ว่าอะไรฉันเลยล่ะ”

“เรื่องอะไร”

“เรื่องซึงรี”

“ซึงรีไหน..อ๋อ ไอ้หน้าอ่อนนั่นน่ะนะ”

“อื้อ ทำไมนายไม่ดุฉันเลย”

“ดุทำไม”

“ก็........”

“จะเพราะอะไรก็ช่าง ฉันก็ไล่ไอ้หมอนั่นไปแล้วไง หรือนายไม่อยากให้ฉันไล่? ฮึ ที่สำคัญนายยังกอดฉันซะแน่นขนาดนั้นบอกตามตรง..”

“..?”

“ฉันเขิน”

“ฉันรักนายชะมัดเลยยูชอน!”






สิ้นคำสารภาพสุดน่ารักของคนตัวโต คนตัวนิ่มกว่าก็โผตัวเข้าหอมแก้มเพื่อนแสนดีเข้าไปฟอดใหญ่ จนคนเพิ่งเขินหน้าระเรื่อแดงหนักกว่าเดิม ตาเรียวคมหันไปมองเพื่อนตัวเล็กน่ารักของตนที่กระทำการอนาจารกับแก้มของเขาโดยมิได้รับ
คำอนุญาต แถมยังไม่อายหน้าคนจำนวนไม่มากไม่น้อยในคอฟฟี่ช้อบข้างอาคารทรงสูงที่เปิดโต้รุ่งจนเขา
แทบจะแทรกมุดแผ่นดินหนีอีกด้วย




“ทำอะไรน่ะจุนซู”

“หอมแก้มนายไง นายน่ารัก”

“น่ารักอะไร”

“นายเขินฉัน นายน่ารัก”

“ก็มัน..เอ่อ”







เมื่อโดนต้อนจนสุดมุม คนตัวโตก็ได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ แก้เขินอีกระลอกกับคุณศัพท์คำหวานที่เขาเพิ่งถูกชมไปแหม่บๆ ใบหน้าคมคายอยากจะอ้าปากอธิบายแต่ก็ได้แต่ก้มหน้าพิงพักซุกกับกองกระเป๋าที่โต๊ะอย่าง
เบื่อหน่าย ก่อนเอ่ยคำสั้นง่ายที่พาให้ใจคนฟังร้อนวูบวาบด้วยความดีใจได้ไม่ยาก







“..ยังไงก็เถอะ เอาเป็นว่าแก้มนายเป็นของชั้นก็แล้วกันนะ จุนซู”