True or Lies?[10]

posted on 03 Jun 2008 18:01 by kyokoong in TrueorLies

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

10.Friends

แม้แจจุงจะกลับไปแล้วแต่วันนี้ทั้งวันยุนโฮ จุนซู ยูชอน และชางมินกลับตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนๆ ไม่ว่าจะไปไหน ในฐานะ’เพื่อนขององค์หญิงแจจุง’ ยุนโฮรู้สึกหงุดหงิดเมื่อมีคนมาขอให้แนะนำแจจุงให้ ไอ้พวกนี้มันอดอยากผู้หญิงจนเพี้ยนกันไปหมดแล้วแน่ๆ ไม่รู้รึไงว่าเขาเองก็เหมือนกัน (?) และแจจุงก็สัญญากับฮีชอลว่าจะมาที่นี่อีก เพราะเจ้าตัวอยากทำข้าวกลางวันมาให้พวกเขาทุกๆ วัน จุนซู ยูชอน ชางมินเองก้เห็นชอบด้วย แต่ทำไมยุนโฮถึงว่ามันน่าโมโหแบบนี้วะ!!

“เฮ้ยไอ้ยุนโฮ วันนี้ไปกินติมกันป่ะ”

“ไม่เอากลับบ้านดีกว่า”

“หืย ดีแต่ว่าเขา มึงเองก็ติดเมียเหมือนกันแหละ”

“ติดเมีย เมียไหน”

“แจจุงไง”

“ผัวะ” มือเรียวยกหนังสือชีวะเล่มหนาฟาดเปรี้ยง เล่นเอาหนูหูดำร้องอูย

“ลามปามและไอ้มิก”

“โห่ๆๆ”

“เออวันนี้จุนซูกับชางมินยังไม่กลับนะ”

“อ้าวไมวะ”

“ไม่รู้ ลืมถาม กลับกันสองคนนี่แหละ”

“เออๆ”

...ฝนตกอีกแล้ว

ไม่แปลกเท่าไหร่ที่ฝนตกบ่อยแบบนี้ ก็นี่มันหน้าฝน เด็กหนุ่มจอมทะเล้นอย่างยุนโฮและยูชอนก็มีอันต้องติดแหง็กอยู่ร้านไอติมจนได้เพราะไม่มีร่ม ทั้งสองคนจึงตัดสินใจเข้าไปหลบก่อนรอจนกว่าฝนจะหยุดตก

“เฮ้ย ไปห้องน้ำแปป”

ยูชอนเดินผิวปากฮัมเพลงไปห้องน้ำอย่างสบายใจ รู้สึกจะปวดหนัก..ขาเรียวก้าวเข้าห้องน้ำส่วนที่ไว้ถ่ายหนักก่อนปิดล็อคประตูเรียบร้อย มือหนาเตรียมปลดเข็มขัดชุดนักเรียนออก แต่ไม่ทันไรขาเรียวก็มีอันต้องแข็งสนิทเมื่อหูมิกกี้เม้าส์เหลือบไปได้ยินเสียงพูดคุย ที่ทำเอาประสาทสัมผัสต้องแข็งชาไปชั่วขณะ..

“แกหามันเจอรึยัง”

“ฝั่งไอ้พวกซองฮยอนมันก็กำลังตามหาอยู่เหมือนกัน”

“ไม่ได้ แจจุงเป็นกุญแจสำคัญในการรับมรดกของคุณท่าน ห้ามฆ่า จับเด็กนั่นเป็นๆ เท่านั้นเข้าใจมั้ย”

..แจจุง..ซองฮยอน

..จับเป็น?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน..

สมองจอมทะเล้นครุ่นคิดอย่างหนักก่อนเงี่ยหูฟังปฏิกิริยาของคนพูดต่อ เสียงประตูห้องน้ำเปิดอีกครั้งดังเข้ามา

..ไอ้หมอนั่นมันคงจะออกไปแล้ว.. มันเป็นใคร..แล้วที่มันพูดหมายถึงแจจุงเดียวกันรึเปล่า..

ยูชอนไม่มัวจัดการธุระตัวเองต่อให้เสียเวลา มือหนาบิดกลอนประตูออกก่อนเดินตามผู้ต้องสงสัยออกมาทันที . .

ฝนยังพรำๆ ไม่เลิกจนยุนโฮชักจะเบื่อ..แจจุงจะเป็นไงบ้างน้า

คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยได้เพียงครู่เดียว เพื่อนตัวดีก็มา ยูชอนขอตัวไปเข้าห้องน้ำนานมากก่อนจะเดินหน้าซีดกลับมา จนยุนโฮที่นั่งรอฝนหยุดอยู่มีอันต้องฉงนสงสัยเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีจู่ๆ มันก็นิ่งเงียบเป็นเป่าสากแถมยังหน้าซีดเผือดเหมือนเจอผีอีกต่างหาก

“แกเป็นไรวะ”

“ชู่ว์”

ปากอิ่มเม้มสนิทบอกให้เงียบ ตาเรียวคมจ้องเขม็งไปยังชายร่างสูงในชุดสูทที่ยกมือขึ้นปรับเน็คไทเพียงนิดหน่อยก่อนจะก้าวขาเรียวยาวออกจากร้าน ไปอย่างทระนงองออาจ ยูชอนผุดลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างแรงก่อนตะโกนกร่นด่าสายฝนที่โหมกระหน่ำ จนทำให้เขาไม่อาจเดินตามชายคนนั้นไปได้ด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นไม่ต่างอะไรกับอากาศในตอนนี้

“แกเป็นอะไร”

“ยุนโฮ..ที่ๆ แกเจอแจจุงสลบน่ะ มันแถวๆ นี้รึเปล่า”

“ใช่..ทำไม ตรงสี่แยกถัดจากร้านนี่บล็อกเดียว ทำไม? มีอะไรเกิดขึ้นหรือไง”

“ไม่ได้การ พวกเราต้องกลับอพาร์ตเม้นท์เดี๋ยวนี้ แจจุงอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย”

“ว่าไงนะ!!!”

. . . สองร่างเปียกม่อล่อกม่อแลกกลับมาเหมือนวันแรกที่ยุนโฮพาแจจุงมาไม่มีผิด ยุนโฮเปิดประตูลั่นก่อนรีบวิ่งเข้ามาในห้องอย่างกระวนกระวาย เสียงทุ้มตะโกนเรียกชื่อเพื่อนใหม่ไม่หยุดปาก

“แจจุง!! แจจุงนายอยู่ไหนน่ะ!!”

มือหนาโพล่งเข้ามาจนจุนซูกับชางมินที่นั่งเล่นเกมอยู่ยังตกใจ สายตาเรียวปราดไปยังเบาะรองนั่งตัวเล็กเห็นแจจุงนั่งปอกผลไม้ดูชางมินกับจุนซูเล่นเกมอย่างสบายใจอยู่ก็โล่งอก ตัวหมีๆ พุ่งตัวเข้าไปหาเป้าหมายแล้วรั้งกายเล็กเข้ามากอดทั้งๆ ที่ตัวเปียกซ่ก ทำเอาคนถูกกอดตกใจจนตาค้าง

“เดี๋ยว เดี๋ยวสิยุนโฮ ยุนโฮเป็นอะไร..”

“.....ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรใช่ไหม..”

“เอ่อ..” “เกิดอะไรขึ้นเหรอยุนโฮ”

แจจุงที่เริ่มงงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่กระชับอ้อมกอดตอบกลับไปก่อนเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ อาการยุนโฮท่าจะแย่ จู่ๆ เสียงประตูก็ดังขึ้นเรียกให้ทั้งสามหันหน้าไปมองอย่างสงสัย

“ไอ้ยุนโฮวิ่งเร็วเกินแล้วนะเว้ย...อ้าว” “พะ พี่ยูชอน พี่ยุนโฮเป็นอะไรของเขาเนี่ย”

“อยู่กันพร้อมหน้าเชียว เออ..แต่ก็ดีแล้วล่ะ”

เสียงที่ตอบกลับมาจากปาร์คยูชอนทำเอาทุกคนยิ่งงงหนักเข้าไปอีก เจ้าหนูหูดำเปิดประตูตามเข้ามาเห็นเพื่อนรักกอดคนหน้าสวยอยู่ก็โล่งอก ก่อนแปรสีหน้าเป็นซีเรียสขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดมาก่อนหน้า

“เฮ้อ เอาล่ะๆ ฉันจะเล่าเดี๋ยวนี้แหละ ส่วนแจจุง..พวกฉันคงต้องมีเรื่องคุยกับนายยาวเลยล่ะ”

เรื่องราวไม่ยาวแต่ก็ไม่สั้นนักดังออกมาจากปากอิ่มๆ ของยูชอนจนหมด สีหน้าทุกคนดูเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันว่ามันต้องหมายถึงแจจุงแน่ๆ”

“ทำไมถึงคิดว่าเป็นฉันล่ะ แจจุงอาจจะชื่อซ้ำกับคนอื่นก็ได้นี่”

“ต้องเป็นนายแน่ถ้านายคิดว่ามีคนรู้จักชื่อซองฮยอนน่ะ”

“ซองฮยอน..???”

“มันเป็นชื่อที่นายละเมอออกมาตอนสลบอยู่น่ะ” หัวกลมๆ เริ่มขมวดมุ่นเมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคย ..เอาอีกแล้วอาการแบบนี้ ซองฮยอนเหรอ..ไม่นะ ไม่รู้ ฉันจำไม่ได้!!

“ฉัน..ฉันจำไม่ได้หรอก จำไม่ได้!!!” มือขาวยกขึ้นกุมขมับจนทุกคนต้องกรูเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง จุนซูกอดแจจุงหลวมๆ ก่อนพึมพำจนแจจุงใจเย็นลงทุกคนจึงแยกออกมาเหมือนเดิม

“สงสัยจะมีปัญหาซะแล้ว”

“อะไรเหรอยุนโฮ”

“แจจุงคงจะมีความหลังกับชื่อนี่จริงๆ ฉันว่ามันคงไม่ปลอดภัยเท่าไหร่แล้ว”

มือหนาของยุนโฮยกย้าขนหนูขึ้นเช็ดหัวลวกๆ ก่อนทุกสายตาจะหันกลับไปมองคนน่ารักที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ด้วยความลำบากใจ

“แจจุง..”

“ฉัน..ทำให้ทุกคนลำบากหรือเปล่า”

“ไม่ใช่หรอก มันช่วยไม่ได้นี่ บางนี้อาจจะมีคนคอยจ้องจะทำร้ายนายเพื่อหวังผลประโยชน์จากนายก็ได้นะ”

น้องคนเล็กแสดงความคิดเห็นออกมาอย่างให้กำลังใจ

“เพราะอย่างนั้นแหละ พวกนาย..ควรจะปล่อยฉันไปเสียที”

“จะบ้ารึไง แจจุงเป็นเพื่อนของพวกเรานะ แล้วเราจะปล่อยแจจุงไปทั้งที่ไม่รู้อะไรแบบนี้ได้ยังไง”

“เพราะนายเป็นเพื่อนฉันยังไงเล่า ฉันถึงไม่อยากให้นายมาพัวพันกับอดีตที่แม้แต่ตัวฉันเองก็นึกไม่ออกน่ะ”

เสียงของแจจุงทำเอาทุกคนเงียบลง ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าแต่เสียงของแจจุงช่างดูเงียบเหงาเหลือเกิน..

“แจจุง แต่พวกฉันแค่อยากให้นายเข้าใจ ว่าพวกเรายินดีที่จะเข้าไปยุ่งเองด้วยความสมัครใจ ไม่ว่านายจะเป็นใครมาก่อน..แต่ตอนนี้นายเป็นเพื่อนของพวกเราเข้าใจมั้ย”

“ยุนโฮ..” แจจุงเงยหน้าขึ้นมองทุกคนด้วยสีหน้าซาบซึ้ง..ทุกคนที่กล้าเรียกเขาว่าเพื่อนได้อย่างเต็มปาก..

“แล้วต่อจากนี้พวกเราจะเป็นยังไงต่อไป..” เสียงชางมินทำเอาทั้งวงเงียบลงอีกครั้ง

อาจไม่ได้ลำบากใจ..แต่หนทางข้างหน้าก็ยังไม่รู้เลย..

จู่ๆ เสียงจุนซูเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบทั้งหมดอีกครั้ง

“มิกกี้..”

“หือ”

เจ้าของชื่อหันไปมองตามต้นเสียงก่อนจะเห็นสีหน้าลำบากใจของจุนซูและเพื่อนรุ่นน้อง ริมฝีปากอิ่มยกรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนเดินเข้าไปลูบหัวคนตัวเล็กอย่างปลอบใจ

“ไม่เป็นไรหรอก..ขอแค่พวกเราอยู่ด้วยกัน มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น....”

พวกผมไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น..

แต่ช่วงระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมาบอกอะไรเราได้หลายอย่างเหลือเกิน

ผมรู้สึกว่าแจจุงเป็นกุญแจสำคัญในการเชื่อมโยงพวกเราทั้งห้าคนเข้าด้วยกัน

ถ้าการที่ยุนโฮพาแจจุงมาที่นี่ในวันนั้นเป็นลิขิตของพระเจ้า..

พวกเราก็พร้อมจะถูกชักจูงให้เป็นไปตามที่ท่านคาดหวัง..

ผมอาจได้แต่ขอร้องให้พระจันทร์ช่วยปกป้องพวกเราในคืนนี้ แต่ในคืนต่อไป..

พวกเราจะเป็นฝ่ายปกป้องมิตรภาพอันล้ำค่านี้ด้วยตัวเอง..

******

Thankz for your comments ^^