True or Lies?[9]

posted on 25 May 2008 21:07 by kyokoong in TrueorLies

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

09. Downing Angel

“เฮ้อ อยู่ไหนเนี่ย”

ตากลมๆ สอดส่ายไปเรื่อยอย่างฉงนใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าทุกย่าวก้าวที่เดินออกไป เรียกสายตาจากเด็กมัธยมได้เพิ่มมากขึ้นทุกที ..

“เฮ้ย..ใครวะ โคตรน่ารักเลย”

“บ็อบเท แม่เจ้า”

“ไอ้บ้า นั่นผู้ชายเว้ย”

“รู้น่า แกอย่าเพิ่งสกัดดาวรุ่งได้มั้ยเนี่ย”

“ตะกี๊ไอ้จียงประธานชมรมบาสมันเข้าไปตีซี้แล้วว่ะ คราวนี้ตาฉันบ้างล่ะ”

“ไอ้บ้า ฉันก่อนสิ”

“พวกแกเป็นเกย์กันรึไงเนี่ย”

“ไหนๆ โรงเรียนเรามันก็ไม่มีผู้หญิงอยู่แล้วนี่หว่า”

“แม่กูร้องไห้แหงๆ”

เสียงพูดคุยประหลาดๆ ดังขึ้นจนชางมินที่อาสามาซื้อน้ำต้องหันไปมองด้วยความฉงน ใบหน้าใต้กรอบแว่นใหม่เอี่ยมครุ่นคิดอยู่เพียงชั่วครู่ ก็ตัดสินใจเดินไปถามกลุ่มผู้ซุบซิบด้วยความสงสัย

“พวกนายคุยเรื่องอะไรกันอยู่ ทำไมฉันเดินไปทางไหนก็มีแต่คนซุบซิบพูดเรื่องประหลาดๆ”

“อ้าว แล้วนายเป็นใครล่ะเนี่ย”

“ไอ้โง่ ..ก็นี่ไงชิม ชางมิน เด็กอัจฉริยะท็อบสายชั้นของปี 1 น่ะ..” เด็กหนุ่มเพื่อนซี้ตบกบาลเพื่อนจอมโง่ของมันไปหนึ่งทีด้วยความรักใคร่ ก่อนจะหันไปกระซิบเบาๆ จนชางมินต้องยิ้มแหยให้

“ตกลง..วันนี้เค้ามีจัดอะไรกันเหรอทำไมดูวุ่นวายกันจัง”

“โอ้ย ไม่ใช่หรอก แต่วันนี้โรงเรียนเราถ้าจะมีแขกพิเศษน่ะ”

“แขกพิเศษ”

“ใช่น่ะซี้ เมื่อกี้ที่หน้าโรงเรียนน่ะมีเด็กผู้ชายรุ่นๆ เราเนี่ยแหละเข้ามาตรงสนามบาสนู่น ผู้ชายนะแต่หน้าตาน่ารักสุดยอดเลย เค้ามาหาใครก็ไม่รู้ พวกเราก็เลยว่าจะเข้าไปจีบ”

“ผู้ชายเนี่ยนะ?? พวกนายเป็นไรกันรึเปล่าเนี่ย”

“โธ่ไอ้น้อง เดี๋ยวถ้ามาเห็นเองแล้วจะกลับคำไม่ทัน นี่ฉันยังว่าอาจจะเป็นเด็กผู้หญิงปลอมตัวมาก็ได้นะเนี่ย”

“น่ารักขนาดนั้นเชียว..”

“ใช่ๆ นั่นไงๆๆๆๆ”

“ไหน..”

เสียงบอกจากเด็กหนุ่มเรียกเอาสายตาชางมินมองตามไป ก่อนจะไปปะกับผู้มาใหม่ที่เดินง่วนๆ หนีออกจากกองทัพเด็กหนุ่มนับสิบที่พยายามจะเข้าไปทักทายด้วย หน้าชม้อยคุ้นตาทำเอาชางมินแทบทำน้ำหกรดเสื้อตัวเอง ตาเรียวใต้กรอบแว่นเบิกขึ้นอย่างตกใจราวกับเจอเฉินหลงก็ไม่ปาน

...นั่นปะไร

แจจุงใช่ไหมนั่น..

ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องวะเนี่ย!!!!!!

“แจจุง!!!!!!!” เจ้าของเสียงหล่อเหลาแบบฉบับดีเจตะโกนลั่น ก่อนสาวเท้าเรียวยาวไปยังเป้าหมายอย่างรีบร้อน ในใจภาวนาอย่าให้มีเรื่องยุ่งยากไปมากกว่านี้เลย เหลือทิ้งให้เด็กหนุ่มผู้ถูกถามยืนอึ้งกับชื่อน่ารักๆ ที่ตัวเองหวังจะรู้ตั้งแต่แรกอย่างสงสัย

“นายรู้จักเขาเหรอชางมิน..ชางมิน เฮ้ย!!!!!! รอด้วยสิวะ!!!”

เจ้าของใบหน้าน่ารักแสดงอาการลำบากใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกเด็กหนุ่มนับสิบรุมถามนู่นถามนี่อย่างตีสนิท นอกจากจะหาพวกยุนโฮไม่เจอแล้วยังโดนผู้ชายด้วยกันจีบอีก นี่เขาเป็นคนประเภทไหนกันแน่ ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้นะ!!

“อะ เอ่อ..ผมชื่อแจจุง โอย..ผมเป็นผู้ชายจริงๆ ขอทางหน่อยฮะๆ”

เสียงหวานใสว่าไปถ้าจะไม่ได้ความซะแล้ว ผู้คนมากมายยังทักทายแนะนำตัวกันเป็นการใหญ่ไม่เลิกรา จู่ๆ วงทั้งวงก็แตกฮือกันออกเป็นวงกว้างจนแม้แต่แจจุงเองก็ตกใจ เมื่อผู้ชายหน้าใสท่าทางสำอางเดินตรงมายังแจจุง ข้างๆ เขามีเด็กหนุ่มร่างใหญ่เหมือนพวกนักเล่นกล้ามกระหนาบข้างทำหน้าตาถมึงทึงน่ากลัวเป็นที่สุด ชายเจ้าสำอางยิ้มให้แจจุงก่อนจะกรีดกรายเยื้องย่างเข้ามาสัมภาษณ์แจจุงราวกับเป็นไอดอล นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!

“อะแฮ่ม! สวัสดีฮะคุณผู้มาใหม่” มือเรียวขาวม้วนกระดาษชีทในมือเป็นวงกลมก่อนยื่นไปที่ปากราวกับถือไมค์

“..สะ สวัสดี”

“ไม่ทราบ ขอถามชื่อเสียงเรียงนามท่านได้หรือไม่”

“เอ่อ คิม แจจุง” ชายเจ้าสำอางยิ้มให้อย่างพอใจกับชื่อที่ได้ยิน มือเรียวผอมยื่นกระดาษใบหนึ่งให้ก่อนก้มลงไปกระซิบข้างหูแจจุงราวกับต้องการให้ได้ยินกันสองคน

“นี่ แจจุงจัง นายน่ารักมากเลยรู้มั้ย ฉันเป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนนี้ แล้วก็เป็นฝาแฝดกับวีเจกระจายเสียงประจำโรงเรียนด้วย นี่นามบัตรฉัน นายต้องบูมในโรงเรียนฉันแน่ๆ สนใจจะให้ฉันทำสกู๊ปพิเศษคิมแจจุงหนุ่มหน้าหวานสุดฮ็อตบ้างมั้ยล่ะ?”

“เฮ้..ฉันไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนนี้นะ”

“อ้าวแล้วนาย..” ยังไม่ทันจะได้ถาม ข้อมือขาวของแจจุงก็ถูกฉุดไปจับซะก่อนจนแจจุงตกใจสะดุ้ง

“แจจุง!! มาทำอะไรที่นี่”

“ชางมิน!!” สวรรค์โปรด..ในที่สุดพระเจ้าก็ส่งเทวดามาช่วยผมซะที

“ขอโทษเถอะฮีชอล แต่แจจุงเป็นเพื่อนฉัน วันนี้ฉันกับเพื่อนคงต้องขอตัวก่อนล่ะ”

“ตามสบาย..หนุ่มหน้าสวยคิมแจจุงคู่ขาของอัจฉริยะชางมินปีหนึ่ง สกู๊ปนี้ไม่เลวๆ”

“เจ้าบ้า ถ้านายเขียนเรื่องไร้สาระละก็นายตายแน่!”

“ก็นายจะเอาข่าวของฉันไปก็ต้องมีข่าวมาทดแทนซี่”

“โธ่ ไอ้ตุ๊ดนี่..”

“ใคร๊ นายว่าใครตุ๊ดยะ เค้าเรียกเจ้าสำอาง! เสียมารยาทจริง”

“เอ่อฮีชอลเดี๋ยวคราวหลังฉันมาให้ทำข่าวก็ได้ วันนี้ฉันรีบจริงๆ ให้ฉันไปเถอะนะ”

“จริงๆ นะแจจุง” ไม่วายส่งสายตาเชื่อมวิบให้ ชางมินคนนี้อยากจะอ้วกน่าโธ่..

“อืมๆ”

“งั้นวันนี้จะคืนตัวให้ก่อนก็ได้ ไปกันเถอะ! ฮันนี่! วอนนี่!”

“ครับ/ครับ” สองเสียงรับมั่นก่อนทั้งสามจะเดินจากไป

“ให้ตายสิ..ฉันว่าสกู๊ปของหมอนั่นสามคนนั่นแหละที่เด็กนักเรียนอยากจะอ่านมากที่สุด”

“ฮะๆ จริงด้วย”

“แล้วนายมาทำอะไรที่นี่เนี่ยแจจุง” หลังคนจอมป่วนไปแล้วชางมินก็หันมาบ่นแกมตำหนิกับคนน่ารักข้างตัวต่อ

“ก็...ฉันทำข้าวกลางวันมาให้พวกนาย แต่หาไม่เจอนี่”

“อ้อ พวกฉันหาข้าวกินอยู่พอดี นายมันโอเอซิสของเราชัดๆ งั้นก็รีบไปกันเลยดีกว่า หิวจะแย่แล้ว”

“งั่มๆๆๆ โอ้ยอร่อย อร่อยจนน้ำหูน้ำตาไหล”

“โฮกกกกกกกก อึก”

“ไอ้บ้าชางมินทุเรศจริงๆ ปากแกเป็นหลุมดำรึไง”

“กินช้าๆ ก็ได้ทุกคน..”

“ไม่ไหว อร่อยสุดยอด แจจุงนายนี่เจ๋งสุดๆ ไปเลย”

แจจุงยิ้มเขินๆ ให้เมื่อเพื่อนๆ ทั้งสี่ของเขาให้การตอบรับเกี่ยวกับอาหารของเขาเป็นอย่างดี ทั้งห้าคนนั่งทานกลางวันกันใต้ต้นไม้อย่างเฮฮาท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมโรงเรียนนับร้อยที่ท่าทางอยากจะเข้าไปโฮกด้วยซะเต็มประดา ยุนโฮมองซ้ายมองขวาทั้งๆ ที่ช้อนยังคาปากก่อนพูดเบาๆ อย่างระแวง

“นี่ พวกนายว่าทำไมไอ้พวกนั้นมันต้องมองพวกเราแบบนั้นด้วยวะ”

“เออนั่นดิ ฉันก็ว่าตั้งแต่ตะกี้แล้วนะ”

“ไอ้พวกนั้นมองแจจุงต่างหาก”

เสียงบอกจากรุ่นน้องคนเก่งพาเอาสามหน่อหันขวับอย่างงงๆ

‘มองแจจุง??’

“ไม่ต้องงงแบบนั้นหรอก เจ้าตัวเค้าป็อบปูล่าไปแล้ว ไม่รู้รึไง”