True or Lies?[8]
posted on 22 May 2008 19:31 by kyokoong in TrueorLies
True or Lies?
TVXQ Fan Fiction
Author: Kyokoong
Style:
Yaoi
Couple:
Yunho/Jaejoong
Category:
Drama/Romance
Rating(this part):
PG-13
08. Smiling Princess
“แฮ่กๆ พ้นรึยังเนี่ย”
“ซวยจริงๆ ไม่น่าหาเรื่องเลย”
“โฮ้ยเซ็งชะมัด”
“เอาน่าๆ”
เสียงเจ้าน้องคนเล็กเอ่ยปลอบใจพี่ใหญ่ที่ถูกชักเย่อจนเกือบเสียหมีพลางโบกมือพัดวีอีกคนให้ใจเย็นลงอีกหน่อย สี่หน่อรูปหล่อพ่อรวยนั่งทรุดปุกลงในศาลากลางน้ำอย่างเหนื่อยอ่อน จุนซูหอบแฮ่กอย่างแรงเพราะถูกเจ้ารุ่นน้องขายีราฟลากมาตัวแทบลอย ยูชอนแทบจะเขวี้ยงสมุดวาดเขียนทิ้งเพราะยังวาดอะไรไม่ได้เลย ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนทั้งศาลาตกอยู่ในความเงียบ จุนซูจึงชิงเริ่มบทสนทนาเพื่อคลายความเหนื่อยให้กับทุกคน
“ช่างเถอะๆ ถือว่าคลายเครียด ว่าแต่นะเราจะเอายังไงกับแจจุง”
“นั่นสิฮยอง นี่ก็หลายวันแล้ว แจจุงจะกลับบ้านรึยัง”
“ทำไม แจจุงยังไม่กลับก็ดีแล้วนี่”
“ไม่ใช่แบบนั้นผมก็อยากให้อยู่น่า..แต่”
พอเริ่มบทสนทนาสิ่งที่ตามมาก็คือความคิดเห็น ยูชอนไม่ได้คิดถึงเรื่องแจจุงจะกลับบ้านเลย พอๆ กันกับที่ชางมินกับจุนซูก็อยากให้แจจุงอยู่ด้วยเหมือนกัน เถียงกันไปเถียงกันมาจนพ่อหมีเห็นว่ามันชักจะไปกันใหญ่ จึงตัดสินใจเล่าเรื่องที่ตัวเองรู้ทั้งหมดให้เพื่อนซี้ฟัง
“เอ้าใจเย็นๆ แจจุงคงต้องอยู่กับเราไปอีกสักพัก”
“จริงเหรองั้นก็ดีสิ”
“ทำไมล่ะ แจจุงไม่มีบ้านเหรอ”
“เมื่อวานฉันคุยกับแจจุงดู..เหมือนว่าเขาจะความจำเสื่อม”
“หา ความจำเสื่อม!”
สามเสียงประสานกันอีกครั้งอย่างไม่ได้นัดหมาย ยุนโฮถอนหายใจเหมือนเดาได้ว่าเพื่อนทั้งสามคงจะต้องพูดแบบนี้แน่ ก่อนจะเล่าต่ออย่างใจเย็น
“แจจุงจำความเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้ แต่เรื่องทั่วๆ ไปที่คนเค้ารู้กันในสังคมแจจุงยังเข้าใจและรับรู้ได้อยู่ ไม่งั้นเมื่อเช้าเขาคงจะทำอาหารให้พวกนายไม่ได้ ตอนนี้สิ่งที่ฉันรู้เพียงอย่างเดียวคือชื่อคิมแจจุง นอกจากนั้นฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันตัดสินใจคุยกับเค้าแล้วเลยตกลงว่าจะให้เค้าอยู่กับเราไปก่อน”
“ก็ดีสิ ฮยองแจจุงทำอาหารอร่อยโคตรๆ อย่างนี้เราก็ไม่อดตายแล้ว”
“อืม..แล้วเราจะหาประวัติของแจจุงได้ยังไง” ยูชอนลองถามขึ้น
“ฉันยังไม่รู้เลย เนี่ยแหละปัญหา”
“อืม...”
สี่คนสุมหัวกันอย่างเคร่งเครียดพลางคิดหาวิธีการจนทั้งกลุ่มตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง สุดท้ายเจ้าโลมาน้อยก็ปิ๊งไอเดียพูดขึ้นมาทำลายความเงียบอีก
“ฉันว่าฉันรู้อะไรอีกอย่างเกี่ยวกับแจจุงนะ”
“อะไร” สามเสียงถามพร้อมกัน
“ซองฮยอนไง..ฉันจำได้ วันนั้นตอนแจจุงสลบอยู่เขาละเมอว่าซองฮยอน”
“จริงด้วย ฉันลืมไปเลย..” ยุนโฮทุบมือขึ้นอย่างคิดได้ ก็ว่า..คืนนั้นรู้สึกเหมือนลืมอะไร ที่แท้ก็ชื่อนี้..
“จุนซูนายฉลาดจริงๆ” พ่อหมีเอ่ยชม
“อิยะฮะฮะฮะฮ่า!!”
“จะยังไงก็เถอะ ตอนนี้ผมหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว” ชางมินเอ่ยขัดอย่างหมั่นไส้..ทำเป็นเหลิงไปได้น่า โห่..
“ฉันก็ด้วย ยังไม่ได้กินอะไรเลย”
“งั้นไปโรงอาหารกันก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าวเกลี้ยงแล้วคราวนี้จะได้อดตายกันจริงๆ”
.
.
.
“..โห”
ร่างโปร่งยืนแหงนหน้ามองไปยังสถานที่โอ่อ่ากว้างขวางข้างหน้า โรงเรียนจริงหรือเนี่ย..ทำไมมันกว้างแบบนี้ เสียงเอะอะจอแจดังออกมาแสดงว่าตอนนี้คงเป็นเวลาพักอยู่ แจจุงมาถูกเวลาพอดี ยืนลังเลอยู่หน้าโรงเรียนไม่นานคนหน้าหล่อค่อนไปสวยจึงก้าวเดินผ่านประตูโรงเรียนไป
“..คนเต็มเลย แล้วเราจะหาพวกยุนโฮได้ยังไง..”
เดินมาเรื่อยจนถึงลานแปลงเกษตร แจจุงกลายเป็นที่สังเกตมากขึ้นเพราะสวมชุดไปรเวทอยู่ คนน่ารักที่เริ่มลังเลว่าจะเดินเข้าไปต่อดีหรือเปล่าได้แต่ยืนนิ่งเฉยอยู่ข้างแปลงอย่างเซ็งๆ จนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากสนามบาสข้างหลังจึงหันไปมองด้วยความแปลกใจ
“นายก็ไปซี่”
“นายนั่นแหละ นายเลย์อัพเก่งที่สุดในพวกเรานะแทยัง”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า”
“น่ารักชะมัดเลย”
“แกชอบแกก็ไปถามเขาซี่”
“แกก็ชอบเหมือนกันนี่”
“พอๆ ฉันไปถามให้เองก็ได้”
เสียงตัดบทดังมาจากหัวหน้าทีมจอมขี้เล่นที่มักจะสวมหมวกอยู่ตลอดเวลา ตาตี่ๆรับเข้ากับใบหน้ากวนประสาทนั้นได้อย่างลงตัว สองขาที่เคยใช้เลี้ยงลูกไปรอบๆ สนามเดินย่างสามขุมเข้าไปหาคนน่ารักที่พวกเขาทั้งกลุ่มถูกใจกันนักหนาตั้งแต่เห็นเดินอ่อยเข้ามาในประตูเมื่อกี้อย่างเขินๆ
…ให้เป็นฝ่ายรุกก่อนแบบนี้
..ก็อายเป็นเหมือนกันนะเว้ยไอ้พวกบ้า..
“อะ เอ่อมาหาใครเหรอ”
“นาย..?”
“ฉันควอนจียง ปี2 ปะ เป็นประธานชมรมบาสเก็ตบอล..” บ้าเอ๊ย ทำไมมันเขินงี้วะ
“อ๋อ คือว่าฉันมีเรื่องจะถามหน่อยน่ะ”
“อื้อ ถามมาได้เลย”
“นายรู้จักชองยุนโฮ ปีสองห้องเอมั้ย”
“ชอง..ชองยุนโฮ อ๋อ! รู้จักๆ” ไอ้ตี๋หน้าหล่อสุดเพอเฟ็ค..คนน่ารักจะมาหามันทำไมหว่า?
“เขาอยู่ไหนเหรอ”
“ความจริงวันนี้น่าจะมาเล่นบาสกับพวกฉัน แต่ว่ามันไปทำงานกับเพื่อน ตอนนี้น่าจะอยู่โรงอาหารละมั้ง”
“..หรอ ขอบใจนะ แล้วโรงอาหารนี่มันอยู่ไหนอ่ะ” อะไรจะกว้างปานนั้น..ยังไม่เห็นเลยเนี่ย
“ก็ตรงไปถึงตึกเล็กๆ ตรงนั้นแล้วก็เลี้ยวขวา”
“อ้อ ขอบใจนะ งั้นฉันไปก่อนล่ะ”
“เดี๋ยว..” เอ๊ะ วันนี้โดนเรียกสองทีแล้วนะ
“นายชื่ออะไรอ่ะ” แน่ะ ถามเหมือนกันด้วย
“คิมแจจุง”
“นะ นายไม่ใช่เด็กผู้หญิงปลอมตัวมาหรอกใช่มั้ย” กลั้นใจถามออกไปก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ให้กำลังใจตัวเอง
“หา.. บ้า ฉันเป็นผู้ชายเต็มตัวนะ” หัวใจด้วยเปล่า รึว่าไม่?
“ก็นายเสียงหวานๆ แถมยังขาว น่ารักด้วย เหมือนผู้หญิงปลอมตัวมาชะมัด”
“ถามจริง ฉันไม่ดูหล่อเลยรึไง” ..คิมแจจุงเสียเซลฟ์สุดๆ เลยเนี่ย
“หล่อสิหล่อ แต่บางมุมมันก็..” หายเขินแล้ว แต่สงสัยคนตรงหน้ามากกว่า ไอ้หล่อมันก็หล่อนะ แต่ท่าทางเจ้าตัวมันก็คล้ายหญิงไม่ใช่น้อยนี่หว่า
“ช่างเถอะ ฉันเสียเซลฟ์หมดเลยนายรู้ไหม เอาเป็นว่าถ้าเจอกันอีกฉันก็จะทักนายนะจียง ยินดีที่ได้รู้จัก” ว่าเสร็จก็ส่งรอยยิ้มให้ใจระทวยเหมือนที่ทำกับแม่ค้าเป๊ะ ก่อนจะตรงไปยังโรงอาหารที่เป็นเป้าหมายต่อไป
เฮ้อ..
ทิ้งให้ใครอีกคนยืนเหม่อค้างกับยิ้มหวานหยดนั่นอยู่คนเดียว
***************************
สั้นอ่ะ - - เหนื่อยๆๆ