l|H O P E to the E N D|l

 

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

06. School

 

 

 

 

 

“ขะ ขอโทษแจจุง อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นเลยนะ โธ่..”

“..ฉันมารบกวน..”

“ไม่ช่ายยยยย ไม่ใช่เลย ฉันเพิ่งตื่น กำลังสดชื้น สดชื่น” -*-

“...งั้นไปทานข้าวเช้ากันนะ”

“หือ ข้าวเช้าที่ไหน”

“ที่ห้องของยุนโฮไง”

“..???? ปกติไปกินที่โรงเรียนนี่”

“ไปเถอะน่า น้า เดี๋ยวฉันปลุกจุนซูกับยูชอนให้เอง” ทนลูกอ้อนคนสวยไม่ไหว..สุดท้ายก็ต้องยอมเดินมึนไปห้องข้างๆ จนได้ให้ตายสิ เฮ้อ..

 

 

ชางมินเดินปลกๆ ไปถึงห้องยุนโฮเรียบร้อย แจจุงก็ค่อยๆ เดินย่องเข้ามาในห้องของชางมินจนได้ ไม่ต่างจากห้องยุนโฮเท่าไหร่ จะแปลกก็แต่ผนังห้องที่เป็นสีฟ้าอ่อนๆ ดูสบายตาไปอีกแบบ ขาเรียวลากย่องเข้ามาในโซนห้องนอนอย่างระวังจนมาจ๊ะเอ๋กับเตียงขนาดคิงไซส์แผ่หลากลางห้อง แต่พอสายตาปะเข้ากับสองร่างกลางเตียง เท่านั้นเอง..แจจุงก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

 

 

ร่างสูงเจ้าของริมฝีปากอวบอิ่มนอนหลับตาพริ้มแสดงประกายออร่าหล่อออกมาเต็มที่แม้ยังจะยังไม่ได้สติ ขาสองข้างที่ชี้ไปคนละทางถีบผ้าห่มผืนโตลงไปกองกับพื้น ชวนให้นึกถึงสภาพของเจ้าหมียุนเมื่อเช้าราวกับแกะ ต่างออกไปก็แต่ ร่างเล็กที่นอนคุดคู้ซุกอกอยู่เคียงข้าง จุนซูนอนกอดแขนยูชอนแน่น หัวกลมๆ ซุกไซ้ไปมาบนแผงอกของร่างสูงอย่างออดอ้อน แขนข้างหนึ่งของยูชอนสอดรับเข้าใต้ร่างเล็กแล้วโอบไว้ทั้งๆ ที่ยังหลับอยู่ แค่สภาพที่แจจุงเห็นก็ชวนให้คิดอะไรต่อไปเป็นไหนๆ..

 

 

 

“พะ พวกนาย..”

“หืมม์..”

เสียงทุ้มแหบเจือหวานครางอืออย่างได้อารมณ์เมื่อได้ยินเสียงแว่วๆ ดังขึ้น ตาคมปรือลืมขึ้นก่อนจะเห็นแจจุงที่ยืนตกใจอยู่ข้างเตียงแล้วก็ชวนให้นึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

 

 

 

แจจุงนี่? แจจุงมาอยู่ที่นี่ได้ไง..แล้วทำไมทำหน้างั้นวะ..คนหล่อโคตรงงเลย??

 

 

 

แล้วความสงสัยก็เริ่มกระจ่างเมื่อแจจุงยกมือขึ้นชี้ตรงมายังเขา ยูชอนก้มลงมองตัวเองก่อนจะเห็นคนตัวเล็กที่ซุกดุกดิกๆ อยู่ในอ้อมอกสมชายชาตรีของเขาอย่างชวนจิ้น เมื่อเริ่มจะรู้ว่าคนสวยเก็บตกของไอ้ยุนโฮคิดเตลิดไปถึงไหนแล้วยูชอนก็ได้แต่หน้าแดงแปร๊ดพลางตะโกนลั่นห้องอย่างไม่เกรงใจใครในทันที

 

 

“ไม่..ไม่ใช่อย่างที่คิดนะว้อยยยยยยยยยยยย”

 

 

--

 

 

เล่นเอาเช้านี้วุ่นวายกันไปหมดสำหรับการกระทำอันเกินความคาดหมายของผู้มาใหม่ กว่าจะเรียกทุกคนให้มากินข้าวรวมกันได้ก็เล่นเอาหัวฟูกันถ้วนหน้า แต่พอได้ลิ้มรสอาหารที่แจจุงทำก็ช่วยให้ลืมความมึนเมื่อเช้าไปเป็นปลิดทิ้ง อาหารที่แจจุงทำอร่อยเว่อร์จนรุ่นน้องคนเล็กชางมินแย่งกันกินกับเจ้าโลมาจนโต๊ะแทบแตก กว่าจะได้ฤกษ์ไปโรงเรียนกันก็เล่นเอาตะวันส่องหัวกันเลยทีเดียว แจจุงยืนส่งทุกคนหน้าห้องยิ้มๆ แต่ทว่ายังมีใครอีกสามคนที่รู้สึกตะขิดตะขวงไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่ ยุนโฮ ยูชอนและชางมินคิ้วขมวด เอ..ความรู้สึกแบบนี้มันคุ้นๆ ..อะไรฟะ นึกไม่ออก

 

ไม่ทันได้คิดเจ้าโลมาก็เฉลยคำตอบรวดเร็วทันใจให้ตรงใจเป๊ะ

 

“ขอบใจนะแจจุง ตั้งแต่นายมาที่นี่ ฉันเหมือนได้แม่ใหม่เลยล่ะ”

 

 

 

..เออว่ะ

อย่างกับแม่..

 

 

 

“แหะๆ เหรอ” แจจุงได้แต่ยิ้มรับเขินๆ

เรื่องนี้สอนให้ทั้งสามหน่อทราบคำจำกัดความของเจ้าโลมาน้อยนี่ว่า..

บทจะโง่ก็โง่จนโอเว่อร์แต่บทจะฉลาดก็หัวไวได้โล่เชียวนะจุนซู!

 

“ว่าแต่นายอยู่ห้องคนเดียวได้รึเปล่า?” พ่อพระหมีถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“อื้อ ได้สิ”

“เงินในกระปุกน่ะหยิบได้ตามสบายเลย อ๊ะ ฉันมีบัตร จะพกติดตัวหน่อยมั้ย?”

“เอ่อ ไม่ล่ะๆ นายไม่กลัวชั้นยกเค้าบ้านนายรึไงกัน”

 

..กลัวทำไมน่ารักขนาดนี้ ปล้นทั้งใจหมีตัวนี้ก็ยอม..

 

“นายน่ารักขนาดนี้ ไอ้ยุนโฮไม่กลัวโดนยกเค้าหรอก” น่าน...รู้ดีอีกไอ้หนูผี

“งั้นเดี๋ยวตอนเย็นมาเล่นเกมส์กันนะแจจุง”

.

.

.

 

กระจกบานเกล็ดใสสะอาดวาววับจากฝีมือเวรทำความสะอาดของห้อง 2-A สะท้อนเป็นเงายามถูกแสงแดดต้องจากริมระเบียง ยุนโฮนั่งเท้าคางเหม่อลอยคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ตอนนี้เหลืออีกราวสิบนาทีก่อนจะเข้าเรียนรอบเช้า ปีนี้เป็นปีที่สองที่เขาเข้ามาเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายรินไค ที่นับว่าเป็นโรงเรียนชายล้วนชื่อดังที่ใครๆ ก็อยากเข้าได้ ทั้งสถานที่ที่กว้างใหญ่โออ่าสวยงาม ทัศนาจรโดยรอบก็ดูดี ดูยังไงๆ ก็โรงเรียนเกรดเอ ที่สำคัญยังอยู่ติดกับโรงเรียนหญิงล้วนเซนต์มาเรียที่ขึ้นชื่อว่ามีเด็กผู้หญิงน่ารักๆ เรียนอยู่เต็มไปหมดอีกต่างหาก แน่นอน...โรงเรียนแบบนี้เด็กผู้ชายรุ่นๆ อย่างเขาใครบ้างจะไม่อยากเข้า แต่ยุนโฮไม่ได้เข้าโรงเรียนนี้ด้วยเหตุผลพวกนั้น ที่สอบเข้าก็เพราะแม่อยากให้เข้ามาเรียนที่เดียวกับยูชอน เพื่อนรักสมัยเด็กของเขาเท่านั้นเอง

 

ยุนโฮสอบเข้ามาเรียนที่นี่ด้วยผลการเรียนปานกลางค่อนไปดี ถ้าไม่ติดว่าโรงเรียนนี้พวกอัจฉริยะแบบรุ่นน้องเขามันมีเยอะ ยุนโฮก็คงติดท็อบเท็นในสายได้ไม่ยาก และก็เช่นเดียวกับยูชอน ที่ผลการเรียนใกล้เคียงกับเขาอยู่เหมือนกัน ในขณะที่ใจลอยไปถึงไหนๆ เจ้าตัวก็ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีวัตถุประหลาดลอยพุ่งเป้าจ่อมาที่หัวของเขาอย่างแรง

 

“ลูกชู้ตแทยังงงงงงง”

“ฟึ่บ”

“รับได้แจ๋ว ยูโน ฉันอุตส่าห์หาโอกาสตอนนายเหม่อแล้วแท้ๆ”

“มีไรอ่ะ” หันหน้าไปถามเฉยๆ เหมือนไม่มีอะไร มือข้างที่รับบาสดีดลูกขึ้นหมุนติ้วๆ อยู่บนนิ้วอย่างชำนาญ เรียกยิ้มกว้างจากเพื่อนจอมประทุษร้ายได้ไม่ยาก

 

“ตอนกลางวันไปเล่นบาสกันป่าว” เสียงแทยัง เพื่อนร่วมห้องจอมชู้ตเอ่ยชวนยุนโฮเหมือนทุกวัน

“ไอ้มิก แกจะไปป่ะ”

“พรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้ฉันจะไปกับจุนซู”

“เวร จุนซูเป็นเมียแกรึไงวะ พักนี้เกาะติดหนึบเป็นปาท่องโก๋ตั้งแต่ตื่นยันนอนเลยนะ”

“พูดงี้ก็สวยดิไอ้ยุน ชางมินก็ไป พรุ่งนี้ต้องส่งสเก็ตทัศนาจรในโรงเรียนที่ยัยป้าเฮจองจอมเพ้อสั่งแกลืมไปแล้วรึไงวะ ฉันยังไม่ได้กระดิกสักกะนิด เลยว่าวันนี้จะไปหาวิวดีๆ ปั่นกับพวกชางมินมันซะหน่อย”

“ชางมินมันอยู่ปี 1 นี่ ต้องทำด้วยเหรอ”

“เปล่า มันไปอ่านหนังสือเป็นเพื่อนจุนซูเพราะห้องสมุดปิดซ่อม แล้วนี่แกเสร็จแล้วรึไง”

“เออ..ยังๆ เฮ้ แทยัง ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน”

“อืมๆ”

“แล้วจะไปทำที่ไหน”

“ยังไม่รู้ว่ะ”

“อาจารย์มาแล้วๆ”

 

 

เสียงโฆษกประจำห้องบอกต้นทางให้เพื่อนก่อนผจญมรสุมอีกราวสามเมตรข้างหน้า สภาพพื้นที่ลูกบาสเกลื่อนโต๊ะเละเทะระเกะระกะ เสียงเอะอะโวยวายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นห้องเรียนตัวอย่างได้ภายในเวลาไม่ถึงนาที ทุกคนเข้าที่ประจำอย่างเคยชิน เป็นอันต้องจบบทสนทนาแต่เพียงแค่นั้น ก่อนห้อง 2-A จะเริ่มเรียนรอบเช้าที่แสนน่าเบื่อเหมือนอย่างทุกวัน...............

.

.

.

.

ใต้ร่มไม้ข้างสนามบาสอันเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจก็ใครหลายๆ คน ด้วยจำนวนเด็กนักเรียนที่เยอะเกินความต้องการของพื้นที่โรงอาหาร ทำให้นักเรียนหลายคนเปลี่ยนบรรยากาศมากินข้างสนามบาสแทน กินไปเชียร์ไปมันส์เป็นที่สุด แต่สำหรับพวกยุนโฮกลับต้องมานั่งปั่นการบ้านกันซะนี่ โดยมียูชอนผู้มีลีลาในการจับดินสอห่วยแตกที่สุดเป็นแกนนำในการสบถแหลกกับภาพทุเรศๆ ในมือ

 

“โอ๊ย ไม่ได้เรื่อง ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์ศิลป์เลย”

“ปกติก็ไม่มีไม่ใช่เหรอยูชอน”

“จุนซู!”

“เอาน่าใจเย็นๆ..ยูชอนนายก็รู้ว่าจุนซูเขาไม่ได้ตั้งใจ”

“อือ”

 

 

..ใช่..ไม่ได้ตั้งใจ

..ไม่ได้ตั้งใจเพราะไม่เข้าใจ..

..ไม่ได้ตั้งใจก็เพราะไร้เดียงสา..

..แต่ถ้าเป็นคนอื่นทำแบบนี้บ่อยๆ เขาก็คงต่อยไปแล้ว..

..แต่พอเป็นจุนซู..

..ไม่โกรธเลย..

 

 

..ทำไม..

 

 

“ฉันว่าฉันปีนขึ้นไปบนนั้นดีกว่า ฮึบ”

“เฮ้ยไอ้มิก ลงมา!”

“ยูชอน”

“พี่ยูชอน”

สามเสียงส่งเสียงเรียกจอมบ้าพลังที่ไต่ต้นไม้อย่างกับลิงขึ้นไปแป้นแล้นอยู่บนนั้นได้หน้าตาเฉยอย่างปลงตก..หาเรื่องอีกแล้วไอ้มิก

.

.

.

.

“ท่านประธานครับ”

“เออเข้ามา”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทหรูเดินเข้ามาอย่างสุขุม สายตาคมปราดเปรียวจ้องประสานกับผู้ที่เป็นเจ้านายอย่างไม่มีหลบหลีก ก่อนจะเอ่ยข้อมูลที่อีกฝ่ายต้องการให้อย่างสั้นๆ

“ว่าไง”

“ยังไม่เจอครับ”

“อะไรนะ!!! ทำงานกันยังไง ทำไมยังไม่เจออีก นี่แจจุงหายตัวไปสามวันแล้วนะ!!!!”

“ตามที่สายรายงาน มีคนบอกว่าวันที่สองจากที่คุณหนูถูกจับตัวไป คุณหนูหลบหนีออกมาได้ครับ”

“หนีออกมาได้???? แล้วไปที่ไหน?”

“ไม่มีใครพบเห็นคุณหนูอีกเลยครับ”

“รีบไปตามตัวให้เจอ อย่าให้ไอ้พวกบ้านั่นจับแจจุงไปได้อีก เงินจะเสียเท่าไหร่ฉันไม่สน ฉันสนใจแค่ลูกของฉันเท่านั้น ถึงแม้ว่าเขา...จะไม่อยากเห็นหน้าฉันเลยก็ตาม”

“ครับ”

“ฉันจะไว้ใจนายได้ไหม..ซองฮยอน”

“ครับ”

“ฉันรู้ว่าแจจุงรักนายมาก”

“..”

“และนั่นจะเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้แจจุงกลับมาหาเรา”

 

 

 

to be continued...