l|H O P E to the E N D|l

 

 

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

05. First Morning

 

 

 

“ก๊อกๆ”

“.....”

“ก๊อกๆๆ”

“คร้าบ คร้าบ มาแล้วครับ รอก่อน”

 

เสียงชางมินเอ่ยราวกับจะปรามให้ผู้มาเยี่ยมเยียนหยุดเคาะประตูเสียก่อน สองมือยกขึ้นขยี้ตาอย่างงัวเงีย พลางขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเซ็งๆ ‘ใครนะ มาแต่เช้าเลย’ เมื่อคืนนั่งอ่านหนังสือจนฟุบหลับคาโต๊ะ นี่ยังมึนๆ อยู่เลย ดันถูกเสียงเคาะประตูมาปลุกซะได้ ในขณะที่มันสมองระดับอัจฉริยะกำลังคิดหาคำด่าเจ้าคนไม่เกรงใจคนอื่นอยู่ มือหนาๆ ก็คว้าเอาแว่นสายตาขึ้นมาสวมแล้วเพ่งมองไปยังนาฬิกาแขวนเรือนโตที่ห้อยต่องเต่งอยู่กลางห้อง ก่อนจะขมวดคิ้วผูกโบว์เครียดกว่าเดิม

 

..ให้ตายเหอะ

‘เจ็ดโมงครึ่ง! นี่มันเวลาหลับนอนของเขาเลยนะ ใครกันมาซะเช้าขนาดนี้!!’

 

สองมือยกขึ้นบิดลูกประตูขึ้นอย่างทนไม่ไหว อารมณ์โทสะพลุ่งพล่านจนพลั้งปากเผลอต่อว่าคนหน้าประตูเข้าไปอย่างจังก่อนจะต้องอ้าปากค้างอยู่กลางอากาศ หลังจากเห็นหน้าผู้ต้องหาคนสวยที่ยืนหน้าเอ๋ออยู่ด้วยความตกใจ

“โธ่เอ๊ย! คิดว่านี่มันกี่โมงกี่ยามกันฮะมารบกวนกันแต่เช้าเลย ไม่มีความเกรงใจกันเลยหรือยังไง เคาะประตูอยู่ได้ให้ตาย..อะ จะ แจ แจจุง!”

“เอ่อ..ฉันทำข้าวเช้ามาให้พวกนายทาน เผื่อจะต้องรีบไปโรงเรียน..ไม่คิดว่าจะเป็นการรบกวน..ขอโทษนะ”

.

.

.

.

“กอกแกกๆ ”

“ยุนโฮ”

“งั่มๆ แจ่บๆ”

“ยุนโฮ”

“งืมๆ ตื่นแล้ว..เฮ้ยยยยยยยย!!!”

 

เสียงรบกวนข้างหูทำให้ยุนโฮรู้สึกตัว สองมือปิดปากหาวหวอดอย่างมึนๆ สภาพที่นอนที่ยับยู่ยี่อย่างกับเพิ่งไปผ่านศึกกับหัวชี้ฟูยุ่งเหยิงทำให้ภาพเจ้าชายเย็นชาของสาวๆ แหลกสลายคาปลายเท้าที่ทั้งถีบทั้งยันจนผ้าห่มผืนโตสีฟ้าครามลงไปกองกับพื้นเสียแล้ว ตาตี่ๆ ปรือขึ้นอย่างงัวเงีย ภาพโฟกัสที่เริ่มชัดเจนขึ้นทำให้ตาเรียวมองเห็นภาพตรงหน้าชัดขึ้นเป็นลำดับ ไล่ตั้งแต่เอวผอมบางขึ้นมาถึงลำคอจนประสานเข้ากับตาโตๆ ที่จ้องมองเขาอยู่ในระยะโคลสอัพแบบสุดๆ อยู่ก่อนแล้ว เมื่อเริ่มรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ทำเอาตาตี่เบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนจะกระโดดหวืดเดียวชิดติดขอบผนัง หน้าหล่อๆ แดงเถือกอย่างตื่นตระหนกจนแจจุงได้แต่เอียงคออย่างน่ารักด้วยความงง

 

 

ใกล้..

ตะกี้มันใกล้..

หน้าของแจจุงมันใกล้เกินไปแล้ว!

“เป็นอะไรไปหรอยุนโฮ”

“แฮ่กๆ จะ แจจุง..ทำไม นาย..”

“นี่ไม่ไปโรงเรียนเหรอ รีบตื่นเถอะ ฉันทำข้าวเช้าไว้ให้แล้ว”

“ข้าวเช้า..?”

“เอาเถอะน่าอย่ามัวแต่นั่งสิ ฮึบ”

 

คนตัวเล็กลงทุนดึงเจ้าหมีขึ้นจากที่นอน แต่ดึงยังไงก็ลุกไม่ขึ้น ซ้ำร้าย ยังถูกน้ำหนักถึกๆ ของยุนโฮออกแรงสวนทางตามหลักฟิสิกส์จนคนสวยล้มจุมปุกลงไปทับผู้เคราะห์ร้าย(รึเปล่า?)อีกซะงั้น..

 

“ลุกสิ ฮึบบบบบบบ”

“งัวเงีย งัวเงีย - -“

“ยุนโฮฮฮฮฮ ฮึบบบบ อ๊ะ!”

“เฮ้ยยยยยย”

 

 

คนตัวเล็กล้มจุกลงไปบนอกหมีอย่างจังจนหัวจมอก กลายเป็นว่าเกิร์ล ออน ท็อปแล้วโดยสมบูรณ์ เอ่อ..ไม่ใช่ กลายเป็นว่าตอนนี้แจจุงนอนทับอยู่บนยุนโฮเต็มๆ ตาโตหลับตาปี๋ แต่หมีหื่นกลับเบิกตาโพลง ทั้งอึ้ง ทั้งทึ่ง ทั้งเสียว หน้าหล่อๆ ฉีดสีแดงแปร๊ดราวผลแอปเปิล ตัวแข็งนิ่งราวรูปสลัก ไม่กล้าขยับตัวไปไหน หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงเหมือนครั้งแรกที่ได้เจอคนๆ นี้ ภาพวันวานที่เห็นแจจุงยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว จังหวะหัวใจที่ผิดแปลกไปจากเดิมอย่างไม่ตั้งใจเพียงได้สบตา ความเข้าใจผิดที่เห็นคนตรงหน้าเป็นเด็กผู้หญิงเมื่อคราวพบกันครั้งแรก ในขณะที่ยุนโฮละเมอเพ้อพกไปไกล การขยับตัวหยุกหยิกบนอกก็ช่วยดึงเขาให้ออกจากห้วงภวังค์และกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง แจจุงค่อยๆ ย้ายตัวเองออกมาจากอกของเขา และถ้าเขาไม่ได้ตาฝาด..

 

..หน้าของแจจุงก็แดงแปร๊ดไม่ต่างอะไรจากเขา..

 

“เอ่อ”

“เอ่อ”

“นาย..พูดก่อนสิ”

“อ้อ คือฉันขอโทษนะ ไปกินข้าวดีกว่าฉันทำไว้ให้แล้ว”

“อะ อือ..”

 

กับข้าวและอาหารมากมายหน้าตาน่าอร่อยวางอยู่บนโต๊ะเล็กๆ การจัดวางอย่างเป็นระเบียบดูดี หมอนรองนั่งถูกจัดเป็นห้าที่ตามลำดับเรียบร้อยสวยงาม ยุนโฮมองอาหารละลานตาตรงหน้าด้วยความตะลึง และถ้าประสาทสัมผัสเค้ายังไม่เสื่อมสภาพ เขารู้สึกว่าห้องของเขาดูสะอาดขึ้นกว่าเก่ายังไงก็ไม่รู้ ความมึนงงแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง ตะกี้ตอนไปอาบน้ำ..ก็รู้สึกว่ามันสะอาดขึ้นแปลกๆ ไหนจะอาหารนี่อีก อย่าบอกนะว่า..

 

ไม่ทันจะได้คิด เสียงหวานใสก็ช่วยเฉลยความข้องใจจนหมดเปลือก

 

“เอ้อ..กับข้าวนี่ฉันทำเองแหละ ส่วนห้องฉันก็ช่วยทำความสะอาดให้แล้ว เอ่อ ฉันไม่ได้ขยับอะไรให้ผิดไปจากเดิมนายไม่ต้องห่วง แค่เช็ดถูปัดกวาดเฉยๆ อาหารนี่ฉันเห็นว่าพวกนายต้องไปโรงเรียนเลยกะจะทำให้ทาน ไม่รู้จะอร่อยรึเปล่า ..วัตถุดิบพวกนี้ฉันไปซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ฉันแอบเอาตังค์ในกระปุกของนายออกไปนิดหน่อย ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน..แต่ฉันเห็นว่าฉันควรจะช่วยนายบ้า...” แจจุงพูดยาวเหยียดราวกับเด็กๆ แก้ตัวตอนถูกจับได้ว่าทำผิด แต่พูดยังไม่ทันจบยุนโฮที่เบิกตาโพลงก็พูดสวนขึ้นมาซะก่อน

 

“นาย...นายทำเองจริงๆ เหรอ”

“อื้อ”

“นะ นายทำเป็นถึงขนาดนี้เชียว!”

“อื้อ”

“นายทำความสะอาดห้อง นายทำกับข้าว นายจ่ายตลาด..”

“เอ่อ แค่ซื้อของที่มินิมาร์ทเฉยๆ “ แจจุงเริ่มงงกับท่าทีเหมือนวิญญาณออกจากร่างของเจ้าหมีมือเล็กๆ ยกขึ้นโบกๆ หน้ายุนโฮราวกับเรียกจิตเข้าร่าง ก่อนจ้องแป๋วต่ออย่างงุนงง

“พระ พระเจ้า..นายบอกฉันซิว่านายเป็นผู้ชายแน่น่ะ”

“ใช่ฉันเป็นผู้ชาย”

“ไม่จริง ไม่ใช่ มันไม่เหมือน” เพ้อต่อราวกับหมีบ้า

“อะไรกันเล่า ฉันเป็นผู้ชายจริงๆ นะ นายนี่..”

 

ดวงหน้าหวานอมแก้มป่องอย่างงอนๆ ที่ถูกเจ้าหมีอ้วนปรามาสว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายซะงั้น แต่มันก็ยิ่งไปกันใหญ่เมื่อยุนโฮมองว่าการงอนตุ้บป่องของแจจุงอย่างนี้มัน..

 

น่ารักมาก..

 

“ฉันไม่คุยกับนายแล้ว ฉันจะไปเรียกพวกจุนซูมาทานด้วย ห้ามกินหมดก่อนนะยุนโฮ”
ว่าจบก็ตุ้บป่องออกไปข้างนอก ยุนโฮมองตามเป็นหมีเหี่ยว พลางคิดภาพโดยรวมของแจจุงอีกครั้ง

..แจจุง ชื่อหรือก็น่ารักคิกขุ

ตาโต ปากชมพู อ้อนแอ้นเอวบาง น่ารักน่ากอด ผิวขาวน้ำนมอมชมพู เสียงหวานใสคล้ายผู้ชายแต่ก็ไม่เชิง..

ชอบทำกับข้าว ทำความสะอาด จ่ายตลาดซื้อของ แบ๊วเป็นงาน ตาแป๋วเป็นกิจวัตร เวลาอ้อนก็แปลงร่างเป็นลูกแมว เวลางอนก็อมแก้มป่องทำหน้าตาน่ารักน่าฟัด..

.................

.........

....

..

พระเจ้า! ช่วยบอกชองยุนโฮคนนี้ทีว่านี่คือคำจำกัดความของคำว่า ‘ผู้ชาย‘ น่ะ!!!!

 

 

 

To be continued...

 

 

Talk:

ขอบคุณทุกๆ คนที่เข้ามาอ่านนะคะ แม้ว่าจะมีคนอ่านเพียงแค่คนเดียว เราก็จะยังอัพต่อไปเรื่อยๆ นะ ใกล้เปิดเทอมแล้ว fighting! ^^V