l|H O P E to the E N D|l

 

True or Lies?[4]

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

 

 

04.Cooking Fever!

 

 

เสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานกลบเสียงร้องของนกเล็กๆ ภายนอกได้เป็นอย่างดี แต่ถึงจะไม่มีเสียงนาฬิกาปลุกธรรมชาติ แจจุงก็สามารถตื่นแต่เช้าได้ด้วยตัวเองอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร เหมือนกับว่าได้ทำเป็นประจำจนชิน สองมือเล็กยกขึ้นขยี้ตาเบาๆ ก่อนผลุดตัวออกจากผ้าห่มแล้วก้มลงไปมองที่เตียงชั้นล่าง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นหมีตัวโตนอนหลับสนิท ดวงตาสีรัตติกาลกลมโตหันไปมองนาฬิกาแขวนรูปมิกกี้เม้าส์ตรงผนังกลางห้องซึ่งในขณะเดียวกันก็พับผ้านวมผืนโตเก็บเข้าที่ไปด้วย

 

 

‘เพิ่งจะตีห้าครึ่ง..อีกนานละมั้งกว่ายุนโฮจะตื่น’

 

 

นั่งคิดอะไรอยู่เพียงชั่วครู่ สองเท้าขาวๆ ก็ค่อยๆ ปีนป่ายลงมาด้วยความเบาสุดๆ ด้วยกลัวว่าเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจะตื่น มือเล็กเอื้อมไปแง้มผ้าม่านดูก็เห็นว่าฟ้ายังไม่สว่างเท่าไหร่นักจึงเลือกที่จะปิดผ้าม่านไว้อย่างเดิม ด้วยความเป็นห่วงว่าเกิดสายไปกว่านี้แสงอาจจะส่องแยงตาของเจ้าหมีจนปวดตาได้ แจจุงเดินสำรวจรอบๆ ห้องไปอย่างเหม่อลอย ห้องของยุนโฮกับยูชอนกว้างขวางพอสมควร ห้องทั้งห้องถูกแบ่งออกเป็นสองโซน คือส่วนที่เป็นห้องนอนและส่วนที่เป็นบริเวณสำหรับพักผ่อน มีห้องน้ำและครัวเล็กๆ ในตัว ที่เมื่อแจจุงเดินเข้าไปดูก็ถึงกับตะลึงอยู่ไม่น้อย

 

‘ห้องนี้ดูเหมือนจะเรียบร้อย แต่ก็ไม่สะอาดไปซะทีเดียว..ห้องน้ำนี่ เฮ้อ ไม่อยากจะคิดเลยว่ายุนโฮกับยูชอนไม่ได้ล้างมันมานานเท่าไหร่แล้วนะเนี่ย’

 

คิดไปคิดมานางฟ้าน้อยก็อยากจะสวมวิญญาณแม่บ้านทำให้ซะนี่ แต่ต้องดูห้องนี้ให้ทั่วก่อนนะ แจจุงสัญญากับตัวเองว่าอย่างนั้นก่อนจะไปดูส่วนอื่นต่อ

 

จานชามเพียงสามสี่ใบที่ถูกล้างเก็บเข้าที่วางแสดงให้เห็นถึงจำนวนผู้พักอาศัยซึ่งมีไม่มากเท่าไหร่นัก ที่มุมตรงข้ามกันโทรทัศน์เครื่องโตถูกต่อสายเข้ากับเกมส์เพลย์รุ่นใหม่ล่าสุด ที่ข้างๆ วางเกลื่อนไปด้วยแผ่นเกมส์ซี่งคาดว่าจะเป็นของยูชอนที่เล่นกับจุนซูเมื่อคืนแล้วลืมเก็บ หรือจงใจไม่เก็บก็ไม่ทราบ โต๊ะทรงเตี้ยสีขาวที่เขากับยุนโฮนั่งกินขนมปังกันอยู่เมื่อคืนก็กว้างพอที่จะนั่งกันได้ประมาณสี่-ห้าคน หมอนรองนั่งสีฟ้าอ่อนเข้ากับโต๊ะตัวนี้ได้เป็นอย่างดี แจจุงรู้สึกชอบมันตั้งแต่ได้มานั่งกินขนมปังเมื่อคืนนี้ การออกแบบ การจัดวาง สี และอะไรหลายๆ อย่างทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

 

ดวงตากลมกวาดมองไปยังชั้นวางของและสะดุดเข้ากับกรอบรูปสีขาวรูปหนึ่ง เด็กผู้ชายหัวแหลมหน้าตาน่ารักยิ้มแป้นแล้นอยู่ข้างๆ หญิงวัยกลางคนที่ยังดูสาวอยู่ผิดกับวัย ที่ถ้าแจจุงไม่สังเกตชุดหรูแบบคุณนายที่หล่อนใส่อยู่ละก็ต้องคิดว่าสองคนนี้เป็นพี่สาวกับน้องชายแน่

 

‘ยุนโฮกับคุณแม่..เอ หรือว่ายูชอนนะ’

 

ส่ายหัวไปมาราวกับจะบอกตัวเองว่าช่างเถอะ ก่อนจะเดินไปทำความสะอาดห้องน้ำซะจนเลี่ยมแปล้เหมือนใช้วิกซอลสูตรใหม่ แจจุงปัดกวาดเช็ดถูไปเรื่อยเหมือนแม่บ้านจำเป็น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำด้วยความสมัครใจและชอบพองานบ้านแบบนี้อยู่แล้ว

 

เก็บกวาดเสร็จ คนน่ารักก็เปิดประตูตู้เย็นดูหวังจะหาวัตถุดิบอะไรมาทำเป็นเบรคฟัสต์ยามเช้าให้พ่อหมีกับผองเพื่อนห้องข้างเคียงเสียหน่อย แต่ตากลมก็ต้องพบกับความว่างเปล่า ในตู้เย็นใบโตที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้ภายในบรรจุเพียงแค่กล่องน้ำส้มกล่องใหญ่หนึ่งกล่องกับขวดน้ำโพลาลิตร2-3ขวดเท่านั้น เมื่อเห็นว่าสภาพในตู้เย็นช่างขัดใจเขาเสียจริง แจจุงก็ตัดสินใจคิดเองเออเอง ยอมเป็นหัวขโมยตัวจ้อยที่ทำเพื่อผู้เคราะห์ร้ายด้วยความจริงใจดีกว่า..

 

เรากำลังจะเป็นหัวขโมย?

อะไรกัน! หัวขโมยที่ไหน เรากำลังจะทำความดีต่างหาก

ใช่แล้ว..ทำความดีนะเจ้าหมีอ้วน..

 

หัวกลมๆ ผงกไปมาสองสามทีราวกับให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะเดินตรงกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ายุนโฮยังหลับอยู่ ตากลมโตก็เริ่มสอดส่องหากระเป๋าตังค์เจ้ากรรมก่อนจะไปสะดุดเอากับกระปุกออมสินใบมหึมาที่เห็นแล้วต้องอ้าปากค้าง แจจุงคว้านมือเล็กไปมาก่อนจะหยิบเศษเหรียญออกมาได้จำนวนหนึ่ง หันไปโค้งตัวอย่างขออนุญาตกับคนที่หลับเป็นตายอีกครั้ง ก่อนขาเรียวขาวสองข้างจะลากเจ้าของออกมาข้างนอกโดยที่ไม่ลืมปิดประตูให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ

 

‘ทำอะไรให้กินดีนะ? ’

‘ข้าวต้มกับผัดผักดีมั้ย? ‘

‘...เอ..’

‘แต่สำหรับเด็กมัธยมปลายที่ต้องใช้พลังงานในการเรียนอาหารเช้าแบบนี้คงจะไม่พอละมั้ง’

‘ซุปสาหร่ายกับกิมจิล่ะ?’

‘..ไม่เลว แต่คงทำนานหน่อย..’

 

พูดกับตัวเองในใจก็ดูยังไงๆ อยู่ แต่ไม่รู้ทำไมภาพอาหารมากมายกลับลอยเข้ามาในหัวอย่างกับว่าตัวเองเป็นเชพมือหนึ่งที่คิดจะทำอะไรก็ทำได้อย่างใจคิด ถึงจะจำอะไรไม่ได้แต่ร่างกายกลับบอกว่าตัวเองทำได้..

 

ให้ตายสิแจจุง นายความจำเสื่อมเคสไหนเนี่ย ทำไมมันดูประหลาดๆ..

 

ไม่รู้มือว่างหรืออย่างไร เจ้าคนตากลมยกมือเคาะหัวตัวเองป๊อกๆ ให้มึนเล่นทั้งๆ ที่รู้ว่าคงไม่ได้อะไรขึ้นมา ยืนมึนจนพอใจแล้วในที่สุดก็ตัดสินใจเอาเมนูที่คิดได้เมื่อกี้นั่นแหละที่ดูเจ้าตัวจะพอใจมากที่สุด

 

‘โอเค ซุปสาหร่ายกับกิมจิ ..ทำสองอย่างนี่ก็แล้วกัน’

 

คิดอะไรวุ่นวายอยู่คนเดียวเสร็จว่าที่คุณแม่แจจุงก็รีบเดินลงไปชั้นล่างทันที บรรยากาศภายนอกยังอึมครึมๆ จะเรียกว่าพระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นเมฆดีพอก็ได้ แสงไฟจากข้างทางยังคงต้องเปิดต่อไปจนกว่าแดดจะส่องสว่างกว่านี้อีกหน่อย เดินชมนู่นชมนี่ไปเรื่อยจนสายตากลมไปสะดุดเข้ากับร้านมินิมาร์ทเล็กๆ ที่เปิดไฟสว่างอยู่ ขาสองข้างจึงพบเป้าหมายและดึงเจ้าของเข้าไปโดยไม่รอช้าทันที

 

‘ทำเลโดยรอบก็ถือว่าดี ตั้งอยู่หน้าอพาร์ตเม้นท์ แถมที่รอบๆ ก็มีแค่ร้านขายของชำร่วย..แบบนี้คงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า’ คนชอบคิดยังไม่หยุดคิดง่ายๆ ขนาดเห็นแค่ร้านยังวิจารณ์ขนาดนี้ ถ้าเจอคนขายไม่ติดต่อซื้อขายกันเป็นเรื่องเป็นราวเลยรึไงกัน คนหน้าสวยเดินสอดส่องหาวัตถุดิบที่ต้องการไปเรื่อย จับนู่นจับนี่ บ่นพึมพำอะไรอยู่คนเดียว โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่ ตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านนี้แล้ว...

 

ซื้อของเสร็จก็เดินลัลล้าออกมาก่อนจะตรงปรี่กลับขึ้นไปที่ห้องเป้าหมายโดยด่วน แต่ก้าวออกจากร้านไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อมีมือๆ หนึ่งจู่โจมคว้าหมับเข้าที่ข้อมือขาวๆ ของแจจุงอย่างแรง!

 

“แจจุง!” เจ้าของมือปริศนาส่งเสียงเรียกอย่างยินดีระคนตกใจที่เห็นเจ้าของชื่อมายืนอยู่ตรงนี้ ความจริงก็ตกใจตั้งแต่ในร้านมินิมาร์ทแล้ว.. แจจุง..แจจุงจริงๆ ด้วย!

“โอ้ย เจ็บนะ! นายเป็นใครเนี่ย ปล่อยนะ!” แต่สิ่งที่ได้ตอบรับกลับมีเพียงเสียงกรีดร้องดังลั่นราวกับคนไม่รู้จักกัน ผู้ประทุษร้ายนิ่งอึ้งไปชั่วครูก่อนจะกลับมามีสติอีกครั้งแล้วพูดต่อ

“แจจุง นี่ฉันเอง นายใจเย็นๆ แล้วมองหน้าฉันก่อนซี่” น้ำเสียงร่าเริงที่เหมือนกับเด็กชายที่เสียงเพิ่งแตกหนุ่มเอ่ยเกลี้ยกล่อมบุคคลที่ตนรั้งไว้อย่างใจเย็น แต่แจจุงกลับเงยหน้ามองรอยยิ้มแป้นแล้นเปื้อนใบหน้าของบุคคลที่อ้างว่ารู้จักเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง

 

..ใคร?

ไม่เห็นจะจำได้..

“ปล่อยฉัน! ฉันไม่รู้จักนาย!!” ตวาดกลับไปอีกทีด้วยความหงุดหงิด ทั้งๆ ที่ดูเป็นคนใจเย็นแท้ๆ..แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงอารมณ์เสียขึ้นมา..

“แจจุง ฉันแทซุกเพื่อนของนายไง นายจำฉันไม่ได้เหรอ เราเรียนอยู่ห้องเดียวกัน เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน เห็นนายหยุดเรียนไปหลายอาทิตย์ ฉันก็อุตส่าห์เป็นห่วง จู่ๆ นายลืมฉันได้ไง ฉันงงไปหมดแล้วนะเนี่ย” คนที่อ้างว่าเป็นเพื่อนรักหน้าเสียไปทันทีเมื่อเห็นแจจุงแสดงกิริยารำคาญใส่ ก่อนร่ายยาวปาวๆ ราวกับจะดึงความทรงจำทั้งหมดในหัวของคนสวยตรงหน้าให้กลับมาอีกครั้ง

 

แต่มันก็ดูจะไม่ได้ผลเอาซะเลย..

 

“จำไม่ได้ ปล่อยนะ ฉันจะกลับห้อง!” เสียงหวานใสที่ออกจะตระหนกเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อคุ้นหู แต่ก็ตัดสินใจสะบัดมือออกอย่างแรงด้วยความกลัวที่เจอคนแปลกหน้าทัก สองขาเรียวรีบพาเจ้าของคนสวยที่กำลังช็อคจนหน้าซีดกลับขึ้นไปที่ห้องที่ตัวเองจากมาอย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตูล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนาด้วยกลัวว่าจะมีใครไล่ตามมาทัน แต่แค่เพียงประตูสีครีมถูกปิดลง สองขาที่เคยวิ่งอย่างรวดเร็วและแข็งแกร่ง ก็พลันทรุดฮวบลงอย่างหมดกำลังหน้าประตูนั้นในทันที

 

‘นายเป็นอะไรไปแจจุง..ทำไมต้องรู้สึกกลัวขนาดนี้ แค่มีคนทักผิด ทักผิดเฉยๆ น่า..’

 

เพียงชั่ววูบที่โสตประสาทการรับรู้ของหูทั้งสองได้ยินชื่อที่คนแปลกหน้าเอ่ยบอก ในอกมันก็ร้อนรุ่มจนอยากจะหนีออกมาให้ไกลๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ไม่รู้ว่าเขาคือใคร จำไม่ได้..รู้แต่ว่าสมองสั่งการให้หนีสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แจจุงรู้สึกแค่นั้น เมื่อกี้เขารู้สึกแค่นั้นจริงๆ..

 

เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามใบหน้าขาวสวยเต็มไปหมด สองมืออ่อนแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ สมองเริ่มสั่งการควบคุมมือให้หยุดสั่น..ใจเย็น..ใจเย็นไว้แจจุง ถึงอย่างนั้นเหงื่อที่ออกตามเสื้อผ้าจากการมาราธอนโดนไร้สาเหตุเมื่อครู่ก็ทำให้แจจุงรู้สึกอึดอัดอยู่ดี คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างเครียดๆ

 

แย่จริง..เมื่อกี้เพิ่งอาบน้ำแท้ๆ..

 

เมื่อพอจะทำสติได้ซักหน่อย คนหน้าสวยก็ตรงเข้าไปชะโงกดูหมีน้อยในเรื่อนนอนอีกที ‘ยุนโฮยังหลับอยู่เหรอเนี่ย..เพิ่งจะหกโมงครึ่ง ยังพอมีเวลา’ คิดได้ดังนั้นก็บรรจงแกะถุงพลาสติกที่บรรจุวัตถุดิบที่ต้องการออก ก่อนจะลงมือใช้ครัวเล็กในห้องของยุนโฮปฏิบัติการสูตรลับฉบับแจจ๋าต่อทันที...

 

 

 

to be continued...