l|H O P E to the E N D|l

 

True or Lies?[3]

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

 

 

03.Memories

 

 

“......”

“อืมมมมม”

“ว่าไง...?....”

“งือ....”

“..?..”

“งืม..”

“.....”

“นึกไม่ออกอ่ะ”

 

 

ยุนโฮถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความหนักใจ ตั้งแต่เค้าถามคำถามนี้ แจจุงก็บอกว่านึกไม่ออกมาเป็นรอบที่ห้าแล้ว จนเจ้าหมีตัวโตได้แต่เกาหัวแกรกๆ ด้วยความจนปัญญา มันจะไม่เป็นปัญหาเลยถ้าสิ่งที่เค้ารู้เพียงอย่างเดียวเกี่ยวกับคนตรงหน้านี้ไม่ใช่แค่เพียงชื่อ คิม แจจุง ที่เจ้าตัวเอ่ยออกมาในครั้งแรกที่ลืมตาตั้งแต่เข้ามาอยู่ในห้องนี้เท่านั้นเอง!!

เห็นหมีขาวทำหน้าปลงตกแบบนั้น คนสวยก็ถึงกับใจหายวาบ เพราะรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของสิ่งที่ทำให้พ่อพระยุนโฮของเขาต้องปั้นหน้ากังวลอยู่แบบนี้ แต่เขาก็พยายามนึกแล้วนึกอีก เจ้าหัวกลมๆ ของเขาก็ไม่มีวี่แววว่าจะส่งคำตอบดีๆ กลับมาให้เขาแม้แต่น้อย เหมือนกับว่ามีกระจกบางๆ มากั้นความทรงจำทั้งหมดเอาไว้ จนแล้วจนรอดแจจุงก็คิดไม่ออก สิ่งเขารับรู้ก่อนหน้านี้มีเพียงขาสองข้างที่วิ่ง วิ่ง วิ่งจนมาหยุดยืนอยู่ตรงที่ยุนโฮมาเจอเขาแล้วสลบไปแค่นั้น..เขาคิดออกเพียงแค่นั้นจริงๆ..

 

“ฉันขอโทษ..ไม่น่าทำให้นายต้องลำบาก..” คนหน้าสวยก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด เค้าไม่อยากเห็นยุนโฮทำหน้าบึ้งแบบนี้เลย..

“เอ่อ..ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นหรอก นายค่อยๆ คิดไปก็ได้ ดูเหมือนว่านายคงจะความจำเสื่อมละมั้ง ให้ฉันพาไปหาหมอดีมั้ย” เห็นแจจุงสลดแบบนั้นหมีตัวโตก็ใจหายเป็นเหมือนกัน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่..ที่เขารู้สึกอยากเป็นเจ้าของรอยยิ้มนั้น และไม่อยากให้มันหายไป..

 

“มะ ไม่ต้องหรอก ฉันไม่อยากรบกวนนายไปมากกว่านี้แล้วล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันก็จะไปแล้ว”

ร่างสูงที่เพิ่งใจหายยิ่งรู้สึกว่าหัวใจจะหายไปไกลยิ่งกว่าเดิม “ไป? นายจะไปที่ไหน”

ตากลมโตสีรัตติกาลกลอกไปมาอย่างใช้ความคิดก่อนจะหันมาให้คำตอบ “....ไม่รู้เหมือนกัน...”

ทันทีที่ได้ฟังคำตอบยุนโฮก็รู้สึกว่าหัวใจจะบินกลับมาเข้าที่ได้เรียบร้อยสวยงามเหมือนเดิม หัวหมีๆ พยายามคิดหาทางรั้งคนสวยให้อยู่ด้วยกันต่อไปอีกหน่อย

 

ทำไมต้องทำแบบนั้น? เสียงๆ หนึ่งตะโกนถามขึ้นในหัว

 

ไม่รู้เหมือนกัน.. คำตอบเดียวกับคนสวยตอบสวนปึง! นั่นสินะ..ไม่รู้เหมือนกันจริงๆ ..

 

 

บ้าบอได้ไม่นาน จู่ๆ เจ้าหมีก็ปิ๊งไอเดียที่ตัวเองคิดว่าดีขึ้นมาได้ ก่อนจะบอกข้อเสนอที่คิดว่านางฟ้าของเขาต้องตอบตกลงเป็นแน่ เอาก็เอาวะจะจีบทั้งที..เฮ้ย!! ไอ้ยุนโฮตะกี้แกคิดว่าไงนะ

 

 

 

จะจีบทั้งที..???

แจจุงเป็นผู้ชายนะเว้ย!!

แกคิดอะไรอยู่เนี่ย!

 

 

แจจุงที่เริ่มงงเพราะการกระทำของคนตรงหน้า ยุนโฮเดี๋ยวก็เคาะหัว เดี๋ยวก็ยิ้ม เดี๋ยวก็หน้าบึ้ง เดี๋ยวก็ทำท่าคิดอะไรอยู่คนเดียวจนดูเหมือนคนบ้า คนน่ารักได้แต่มองแล้วก็หัวเราะกับตัวเองเบาๆ ..ยุนโฮนี่น่ารักจังเลยนะ ดูท่าว่าจะหัวเราะดังไปหน่อยมั้ง เจ้าหมีติ๊งต๊องที่กลายเป็นหมีบ้าถึงได้รู้ตัวแล้วหันมามองแจจุงที่หัวเราะตัวเองอยู่ด้วยความงงแบบทวีคูณ

 

“จะ แจจุง..หัวเราะอะไรเหรอ”

“หัวเราะยุนโฮนั่นแหละ คิก..”

“ผมทำ เอ่อ ทำอะไรผิดเหรอ”

 

 

แจจุงไม่ตอบ ปล่อยให้คนทำผิดผิดต่อไปโดยไม่มีโอกาสให้แก้ตัว ยุนโฮได้แต่ลูบหัวซึ่งปกคลุมไปด้วยเส้นผมยุ่งเหยิงนั่น2-3ทีแก้เขินแบบที่ทำเป็นประจำจนกลายเป็นนิสัยเสียที่แก้ไม่หายซะแล้ว

ในเมื่อปล่อยให้คนตัวขาวหัวเราะต่อไปแบบนี้ดูท่าจะดีกว่า ยุนโฮจึงไม่ได้ใส่ใจจะซักถามอะไรอีก เจ้าหมีไม่ท่ามากเอ่ยข้อเสนอที่คิดได้เมื่อครู่ไปอย่างรวดเร็วจนแจจุงตั้งลำแทบไม่ทัน

 

“ถ้าแจจุงยังไม่มีที่ไป..อยู่ที่นี่ไปก่อนดีไหม”

..อยู่ที่นี่..

อยู่กับยุนโฮกับทุกคนน่ะเหรอ..

ได้จริงๆ เหรอ..

 

“ดะ..ได้เหรอ” ตากลมโตส่องประกายใสแจ๋วดูน่ารักน่าชังเป็นที่สุด ยุนโฮหัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ยถามทีเล่นทีจริง

“ฉันจะโกหกนายไปทำไมล่ะ”

ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความดีใจ อย่างน้อยคนที่นี่เขาก็ไว้ใจได้..ความอบอุ่นที่เขาอยากจะได้..อยู่แค่ตรงหน้านี้เอง..

 

“เอาเป็นว่าถ้านายตกลงก็ดี เจ้ายูชอนคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก มันออกจะดีใจด้วยซ้ำนะถ้าได้เพื่อนร่วมห้องเพิ่มอ่ะ ส่วนที่นงที่นอนก็ไม่ต้องไปสนมันนักหรอก ถึงจะมีแค่สองที่ แต่พวกเรานอนกันไม่เบียดหรอก นายตามสบายเลย” เจ้าหมีหน้าหล่อเอ่ยรวดเดียวเหมือนตั้งใจเตรียมคำพูดโปรโมทไว้ล่วงหน้า แจจุงก้มหัวขอบคุณอย่างจริงใจจนยุนโฮต้องบอกว่าไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นถึงยอมเงยหน้ามาคุยดีๆ ด้วยเหมือนปกติ

 

“เอ่อ..ค่าเช่าห้อง” ดูท่าจะเกรงใจไม่เลิก

“ไม่เป็นไรน่า เห็นอย่างนี้ ฉันกับยูชอนก็รูดปื้ดๆ ได้เหมือนพวกผู้ใหญ่เหมือนกันนั่นแหละ ถึงสภาพจะดูไม่ใช่ก็เถอะนะ”

“รูดปื้ด” คนสวยงง รูดปื้ด คืออะไรไม่เข้าใจ

“อ๋อ ฉันหมายถึงบัตรเครดิตน่ะ”

“พวกนายเป็นลูกคุณหนู?” แจจุงเริ่มจะเข้าใจได้ลางๆ

 

“เฮ้ ไม่ใช่นะ แค่มีอันจะกินเฉยๆ พวกฉันน่ะไม่เหมือนกัน พวกฉันไม่งอมืองอเท้าอยู่บ้านให้พ่อแม่เลี้ยงแบบเจ้าพวกนั้นหรอก พวกฉันหาที่อยู่ที่เรียนเอง เงินนี่น่ะพ่อแม่ก็เต็มใจส่งมาให้เผื่อขาดเหลือ เพราะแม่ฉันห่วงจริงๆ หรอกนะ ฉันถึงต้องรับมาน่ะ ต่อไปพอฉันหาเงินได้แล้วฉันก็จะเอาเงินไปคืนพวกท่านเอง” ร่ายยาวปื้ดอีกซักทีจนแจจุงอึ้งกิมกี่ ตากลมๆ จ้องเหมือนประทับใจแกมอึ้ง ก่อนปรบมือให้เบาๆ

 

“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันกับยูชอนตั้งใจว่าอย่างนั้นจริงๆ”

“อ่าจ้าๆ” เห็นความมุ่งมั่นขนาดนี้คนสวยก็เลิกแกล้งดีกว่า ก่อนจะหาวหวอดจนตาปิด...ห้าทุ่มกว่าแล้วนี่นา คุยกันนานขนาดนี้เชียว

เห็นแจจุงหาวแบบที่เรียกได้ว่าน่ารักสุดๆ แบบนี้ ก็แสดงว่าถึงเวลาเจ้าชายหมีจะพานางฟ้าเข้านอนซะที ถึงตอนนี้ยุนโฮยิ่งรู้สึกมีความสุขขึ้นมากกว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูก คนที่ได้ชื่อว่าเป็นถึงเจ้าชายเย็นชาแห่งโรงเรียนชายล้วนรินไค ที่แม้ฝนจะตก แดดจะออก เด็กผู้หญิงจะแห่กันมาสารภาพรักมากมายแค่ไหนก็ยังสงบจิตใจได้นิ่งสนิทเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย แต่ทำไม..วันนี้ถึงได้ยิ้มบ่อยผิดปกติแบบนี้นะ?

 

 

คำตอบก็คือ

ไม่รู้เหมือนกัน..

 

เตียงในห้องของยุนโฮกับยูชอนเป็นเตียงสองชั้น ซึ่งบริเวณโดยรอบ ก็ถูกจัดไว้อย่างเรียบๆ ตามประสาห้องที่สมควรจะเป็นของเด็กผู้ชายม.ปลายสองคน แต่โต๊ะหนังสือที่ถูกทับถมไปด้วยเอกสารการเรียน กระเป๋า และหนังสือ Physics เล่มหนาปึ้ก กับตู้เสื้อผ้าที่มีผ้าพาดระเกะระกะก็ทำให้ยุนโฮรู้สึกอายนิดหน่อย ทั้งที่โดยรวมก็ดูมีรสนิยมแท้ๆ แต่แจจุงก็ไม่มีเวลาให้ได้สงสัยอะไรมากมายนัก คนตัวเล็กปีนป่ายขึ้นไปบนชั้นบนเหมือนรู้แกวว่าที่ข้างล่างต้องเป็นของยุนโฮแน่ พอปีนขึ้นไปเสร็จก็ตบหมอนสองสามที เคลื่อนย้ายร่างอ้อนแอ้นของตัวเองมุดดุกดิกๆ ลงไปอยู่ใต้ผ้านวมอุ่นผืนใหญ่อย่างสบายใจก่อนจะส่งเสียงเรียกหมีอ้วนคนเก่งให้แหงนหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัย

 

“ขอบคุณนะยุนโฮ”

“หือ..เรื่องอะไรเหรอ”

“ทุกเรื่องเลย ถ้าไม่มีนายฉันต้องแย่แน่ๆ “

“ไม่หรอก..ฉันต่างหากต้องขอบคุณ” ที่ทำให้ฉันได้เจอคนน่ารักอย่างนาย...อยากจะต่อออกไปแบบนั้น แต่ก็กลัวว่านางฟ้าจะนอนไม่หลับซะก่อน

“หืม..ขอบคุณอะไรอ่ะ”

“เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก”

“ยุนโฮนายรู้อะไรมั้ย”

“...?...”

“นายน่ะเหมือน..”

“...เจ้าชายที่มาช่วยนายหรือไง” ต่อไปอย่างหลงตัวเอง แน่นอน...นางฟ้าต้องแขวะเข้าให้อยู่แล้ว

“แหวะ เจ้าชายที่ไหน เหมือนหมีต่างหาก หมีตัวโตๆ หมีที่ชอบกินน้ำผึ้งน่ะ หมีขั้วโลกก็ไม่เชิงนะคล้ายๆ กัน” ว่าฉอดๆ เหมือนจะแกล้งให้เอ๋อเล่น จนคนที่ถูกหาว่าเป็นหมีมุ่ยหน้าขึ้นมาอย่างงอนๆ แล้วสบถพึมพำแบบจงใจให้อีกฝ่ายได้ยินแบบเต็มๆ

“หมีที่ไหนจะหล่อขนาดนี้..”

“ฮ่าๆ ฉันหล่อกว่านายอีก” ตรงไหนกัน...นายหล่อกว่าฉันตรงไหนแจจุง!! ยุนโฮอยากจะตะโกนออกมาดังๆ จริงๆ แต่ก็ได้แค่คิด.. พรุ่งนี้จะให้ไอ้ยูชอนตัดสินให้ดู หึหึนายจะได้รู้ว่านายน่ะไม่เห็นจะหล่อกว่าฉันตรงไหน..

 

 

แต่ถ้าความสวยละก็..กินขาดเลยล่ะ

 

 

คิดเองเออเองขำเองอยู่คนเดียว จนคนนอนบนต้องชะโงกหน้ามามองอย่างสงสัย ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อร่างสูงที่จ้องมาอยู่ก่อนกลบเกลื่อนรอยยิ้มขำๆ ตะกี้ออกไปจนหมด เหลือแต่หน้าเฉยๆ ประมาณว่า ‘มีอะไรเหรอ’ เห็นอย่างงี้คนน่ารักเลยเลิกสงสัย ยอมมุดกลับเข้ามาซุกในผ้านวมเหมือนเดิม หารู้ไม่ว่าจอมกลบเกลื่อนกลับมายิ้มอีกครั้งพร้อมคิดในใจ..หึ แจจุงเอ๋ย จะจับผิดเจ้าชายน้ำแข็งคนนี้ยังเร็วไปร้อยปี เรื่องปั้นหน้านิ่งนี่ชั้นเซียนอยู่แล้วละน่า ว่าไป แจจุงที่กลิ้งไปกลิ้งมาเฮฮาอยู่เมื่อตะกี้ก็เริ่มกลายร่างเป็นแจจุงน้อยที่เริ่มจะง่วงกับเค้าขึ้นมาบ้าง หัวสมองเมื่อยล้าขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดจึงตัดสินใจตัดบทเสียเลยดีกว่า

 

 

“ยังไงนายก็เหมือนหมี ราตรีสวัสดิ์”

“อ้าวได้ไงอ่ะ โห่ๆๆๆ” แกล้งโห่ไปงั้นแหละ เรียกร้องความสนใจ..

 

 

เรียกร้องความสนใจ..??????

 

พระเจ้า! ผมทุเรศตัวเองจริงๆ ชองยุนโฮผู้เงียบขรึมคนนั้นหายไปไหน..ให้ตายสิ!

 

“เป็นหมีน่ารักจะตาย..” ปากนุ่มนิ่มบ่นพึมพำๆ เบาๆ อยู่คนเดียวก่อนจะหลับปุ๋ย..เล่นเอาคนฟังไม่ชัดจะปลุก ก็ปลุกไม่ทันซะงั้น

“ตะกี๊นายว่าไงนะ” อะไรน่ารักๆ นะไม่ได้ยิน

“...” เงียบ

“เอ่อ..ราตรีสวัสดิ์ก็แล้วกัน” เมื่อคำถามที่ยิงไปได้รับความเงียบสงัดเป็นคำตอบ คนเก้อเลยได้แต่เอ่ยคำราตรีสวัสดิ์เบาๆ เป็นการจบบทสนทนา ก่อนจะเหลือบไปเห็นคนน่ารักพลิกตัวไปมาแล้วจะครางงึมงำเป็นสัญญาณแสดงว่าหลับสนิท ยุนโฮแอบมองกิริยาน่ารักนั้นอย่างพอใจก่อนจะปิดไฟแล้วจมสู่ห้วงนิทราไปเช่นเดียวกัน

 

 

หวังว่าคืนนี้นายจะฝันดี

แต่...เอ

ทำไมรู้สึกเหมือนลืมอะไรไปบางอย่างนะ..?