True or Lies?[1]

posted on 01 May 2008 19:24 by kyokoong in TrueorLies

True or Lies?[1]

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

01.First time

..จำไม่ได้แล้ว

หัวใจที่เคยเหมือนพระอาทิตย์ยามอรุณรุ่งของฉัน

ฉันลืมมันไปแล้ว..

ที่ฉันรู้จัก

ก็มีแค่หัวใจเย็นๆ

ที่เกาะกุมไปด้วยน้ำแข็งเท่านั้นเอง..

'เอ้ารีบกลับบ้าน ฝนจะตกแล้ว'

เสียงของอาจารย์สั่งเป็นประกาศิตดังลั่นไล่เจ้าศิษย์จอมแสบในโรงเรียนมัธยมชายล้วนทั้งหมดให้กลับบ้านเมื่อเห็นว่าเม็ดฝนเริ่มพรำๆ ลงมา ถึงเสียงออดเลิกเรียนจะดังนานแล้ว แต่ความเป็นครู ก็ยังทำงานตามสัญชาตญาณได้ไม่มีขาดตกบกพร่อง เหล่าลูกลิงจอมคึกคะนองในวัยแตกเนื้อหนุ่มแบบนี้ พอเห็นฝนตกก็วิ่งผ่าฝนกลับบ้านกันเฮลั่น ไม่รู้ว่ากลัวเปียกหรืออยากตากฝนเล่นกันแน่

ถ้าไม่นับพวกลูกคุณหนูที่มีลีมูซีนมารับถึงหน้าอาคารเรียน ก็คงมีแต่พวกเด็กคงเรียนเท่านั้นที่จะถือร่มกางกันฝนเดินกลับบ้านแบบคนปกติเขา สำหรับวัยอย่างนี้แล้ว ก็คงไม่แปลกที่จะเห็นเด็กผู้ชายบางคน ที่พอเห็นฝนตกก็รีบวิ่งแจ้นไปโรงเรียนหญิงล้วนข้างๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อที่จะถือโอกาสจีบสาวน้อยโรงเรียนข้างเคียง แถมเผื่อโชคดียังได้เดินกลับบ้านกับคนน่ารักอีกเป็นกำไร หากแต่การจราจรที่เริ่มจะติดขัดก็นำพาให้บรรยากาศในเวลานี้ดูอึกทึกวุ่นวายเหลือเกิน

"บาย เจอกันพรุ่งนี้ว่ะ"

แต่สำหรับชอง ยุนโฮ เด็กหนุ่มหน้าหล่อ หุ่นสมาร์ท ขวัญใจสาวน้อยโรงเรียนข้างๆ ที่ตามบอกรักกันให้จ้าละหวั่น ภาพตรงหน้ากลายเป็นเรื่องเดิมๆ ที่ชินชาไปในความคิดของเขาซะแล้ว สถานที่เดิมๆ เส้นทางเดิมๆ ที่เขาต้องพบอยู่ทุกวัน อย่างน้อยเสียงดังน่ารำคาญพวกนี้มันก็ทำให้เขาไม่เหงานัก ไหนจะป้าร้านขายขนมข้างทางที่ทักทายเขาเป็นประจำอีก

..แน่ล่ะสิ สำหรับเด็กมัธยมปลายที่ต้องมาอาศัยอยู่อพาร์ตเม้นท์คนเดียวในที่ไกลบ้านแบบนี้ เมืองใหญ่ๆ บางครั้งก็ทำให้เหงา ได้แต่พร่ำเพ้อไปเองว่ามีนก มีไฟจราจรเป็นเพื่อนปลอบใจตัวเองเท่านั้นแหละ

"ตาย..เปียกแฉะเลย เฮ้อ"

ถึงจะบ่นกับตัวเอง สองขาก็วิ่งเหยาะไปเรื่อยๆ กระเป๋าเรียนใบเก่งที่ถูกยกขึ้นมาบังฝนชั่วคราวดูจะไม่ช่วยอะไรเลย แถมท่าทางหนังสือข้างในก็คงไม่เหลือสภาพเก่าแน่ๆ คิดได้ดังนั้นก็เร่งฝีเท้าขึ้นอีกหน่อยเพื่อลบภาพ 'หนังสือบวมน้ำ' ที่ลอยขึ้นมาในหัวอย่างเซ็งๆ แต่ในขณะที่จะข้ามถนนนั้นเองสายตาเรียวเล็กก็ปราดไปเห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปครั้งนึงอย่างไม่ตั้งใจ

นั่นอะไร..

นางฟ้า..?

เราตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ย..?

ดวงตาสีนิลกลมดิกจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย ร่างเล็กสั่นเทาอยู่ภายใต้เสื้อสีขาวตัวบางที่ชุ่มฉ่ำไปน้ำฝนเย็นเฉียบกับกางเกงขายาวตัวโคร่งที่ไม่ได้มีสภาพต่างกันนัก ยิ่งหนาวก็ดูเหมือนว่าจะขับให้ผิวขาวๆ กับปากเล็กๆ นั่นซีดลงไปอีกเท่าตัว แต่ยุนโฮก็ยังเห็นว่ามันสวยมากอยู่ดี

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะแย่ ร่างสูงจึงสาวเท้าเข้าไปโดยไม่รอช้า..........

"นี่เธอ..! ทำไมถึงมายืนตากฝนแบบนี้ ไม่มีอะไรทำรึไง!" ร่างสูงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างไม่ขออนุญาตก่อนเอ่ยคำบ่นที่พรั่งพรูออกมาจากปากราวกับคุณพ่อมือใหม่

"...." ดวงตากลมดิกจ้องมองมาอย่างไร้ความรู้สึกเช่นเคย ยิ่งทำให้ยุนโฮหน้ามึนเข้าไปใหญ่ - -"

"ไม่ได้ยินรึไง.."

".."

"เฮ้!" ยุนโฮเขย่าคนตัวเล็กเบาๆ..ก่อนที่ปากเล็กจะขับเสียงหวานๆ ออกมา

"นาย..เป็นใคร"

..และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้พบกับเขา..

"ก๊อก ก๊อกๆ"

เสียงประตูที่ดังขึ้นเรียกให้ปาร์ค ยูชอนเด็กหนุ่มเจ้าของห้องที่กำลังซัดเกมส์ต่อสู้กับหนูโลมาเพื่อนรักต้องหันไปมองอย่างชั่งใจ ก่อนจะกด Pause แล้วลุกขึ้นเดินไปหน้าประตูอย่างงงๆ

'ใครวะ ฝนตกหนักแบบนี้ยังจะมาหา.. หรือจะเป็นไอ้ยุนโฮ เอ๊ะ..แล้วมันไม่มีกุญแจรึไง '

ก่อนจะเพ้อเจ้อไปมากกว่านั้น ตาคมก็ตัดสินใจมองลอดผ่านช่องตาแมวเพื่อพิสูจน์ความจริงเห็นจะดีกว่า เมื่อเห็นว่าเป็นยุนโฮรูมเมทของเขาจริงๆ ร่างสูงจึงเปิดประตูออกให้ก่อนเอ่ยปากถามทันที

"แกลืมเอากุญแจไป.."

"เดี๋ยวน่า หาผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันผืนนึงก่อนดิ"

ยุนโฮที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กเหมือนโดนคลื่นซัดค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างทุลักทุเล แขนสองข้างหนีบกระเป๋าใบเก่งไว้ แถมยังแบกคนตัวเล็กน่ารักไว้บนหลัง โดยถอดเสื้อนักเรียนตัวนอกคลุมหัวกลมๆ ที่หลับสนิทนั่นเพื่อกันละอองฝน ถึงแม้จะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็ยังดีกว่าสภาพเขาก็แล้วกัน ยูชอนพอเห็นยุนโฮแบกคนมาแถมตัวตากฝนเปียกแฉะก็ตกใจ รีบกุลีกุจอไปบอกจุนซู ชางมิน 2 รูมเมทห้องข้างๆ ให้ช่วยกันหาผ้ามาเตรียมซับพื้น ไม่งั้นห้องทั้งห้องต้องชุ่มไปด้วยน้ำแน่ๆ (แกห่วงพื้น? มิกเอ้ย-*-)

"ให้ตายสิยุนโฮ แกไปลักหลับน้องผู้หญิงที่ไหนมาเนี่ย"

"หลับปุ๋ยเลย แถมยังน่ารักซะด้วยแหละยูชอน" ตาแป๋วไร้เดียงสาสุดๆ ของจุนซูที่เดินตามมาข้างหลังมองแจจุงอย่างสนใจ ก่อนเอานิ้วเล็กๆ ไปจิ้มแก้มขาวๆ ของแจจุงแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจอยู่คนเดียว จนชางมินที่ต้มบะหมี่กินอยู่ชำเลืองมามองอย่างสงสัยว่าเจ้าโลมานี่มันเป็นอะไร

"เฮ้อ..บ้ากันไปใหญ่ นั่นมันผู้หญิงซะที่ไหนกันเล่าเจ้าพวกตลกคาเฟ่" เสียงทุ้มของยุนโฮเอ่ยออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนที่ตัวเองจะร้องฮัดชิ่วอีกครั้งนึง ให้ตาย..เป็นหวัดอีกชีวิตจอง ยุนโฮจะมีอะไรดีๆ กับเค้ามั่งมั้ยหนอ นอกจากโดนหาว่าฟันหญิง แล้วก็ตากฝนจนไข้กินเนี่ย

"อ้าว ผู้ชายเรอะ" สามเสียงดังประสานกันอย่างพร้อมเพรียง ยูชอนกับจุนซูหันหน้าไปที่โต๊ะอาหารมองชางมินที่ปิดปากแทบไม่ทันด้วยสายตาประมาณว่า ‘แล้วแกเกี่ยวอะไร จะกินก็กินไปเด่ะ'

"อือ..อือ" เสียงหวานๆ ดังงัวเงียขึ้น เรียกให้ทั้ง 4 คนเข้ามารุมล้อมรอบตัวคนน่ารักเป็นการใหญ่

"เค้าจะตื่นแล้วล่ะยูชอน"

"รู้แล้วน่าจุนซู เงียบก่อนสิ"

"ยู่..มิกอ่ะ.." เบะปากอย่างน่ารักก่อนจะเรียกชื่อเล่นของคนตรงหน้าอย่างเคยชิน เมื่อโดนเจ้าหนูมิกกี้เม้าส์ ปาร์คยูชอนเพื่อนรักขัด ก่อนจะหันไปมองอีกคนเหมือนเดิมอย่างไม่รู้ไม่ชี้

"อือ..ซอง..ซองฮยอน" ทั้งสี่คนมองหน้ากันพลางขมวดคิ้ว

‘ซองฮยอน..ใคร?'

ก่อนคำถามต่อไปจะดังขึ้นอีก เจ้าของปริศนาตัวการทำให้งง ก็หมุนไปหมุนมาแล้วย่นจมูกอย่างน่ารัก ตากลมที่กระพริบปริบๆ เพื่อปรับแสง เรียกรอยยิ้มจากชอง ยุนโฮพ่อพระใจบุญที่แบกเขามาได้อีกนิดหน่อย

"อือ..ที่นี่..ที่ไหนอ่ะ? แล้วชุดนี่..พวกนายเป็นใคร แล้วชั้น..มาที่นี่ได้ยังไงอ่ะ"

ตากลมโตเริ่มลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย สติที่เลือนลางพยายามเพ่งพิศมองสิ่งรอบๆ กาย..เสื้อผ้าที่เปลี่ยนใหม่ ห้องสีครีมที่ดูอบอุ่น..เด็กหนุ่มสี่คน..เขาไม่เห็นจะรู้จักซักอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นคนสวยที่กำลังงงงวยกลับทำให้ทุกคนรู้สึกว่า..

"โอ้ว พระเจ้า ปาร์คยูชอนอยากตาย คนอะไรทำตัวน่ารักได้ขนาดนี้"

"ก็ไปตายสิยูชอน" จุนซูกล่าวสมทบคำของยูชอนด้วยความซื่อเล่นเอาเจ้าหนูหูดำอ้าปากค้าง

นี่สินะ..คารมไร้เดียงสาอันร้ายกาจของเจ้าโลมานี่

"อาเมนครับพี่" ปริ้นชิมได้แต่กล่าวไว้อาลัยยูชอนแต่เพียงเท่านั้น.. -*-