l|H O P E to the E N D|l

[SF] Drink! Drinking again! [1]

TVXQ Fan Fiction

By: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Romance / One-shot
Rating: NC-17

 

"ยูชอน"

"จ๋า.."

"ขอขนมหน่อยสิ"

"จ้ะที่รัก อ้ามมม"

"อั้ม"

"เฮ้อ"

ชองยุนโฮ หัวหน้าวงนักร้องบอยแบนด์อันดับหนึ่งของเอเชียนาม ทงบังชินกิ ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน สายตาคมจดจ้องไปที่สองสมาชิกในวง ‘จุนซู กับยูชอน' หรือในอีกนามที่แฟนๆ รู้จักกันในชื่อ ซีอากับมิกกี้ ด้วยความรู้สึกหดหู่ใจเป็นยิ่งนัก ความสัมพันธ์แบบ Yaoi หรือชายรักชายที่แฟนๆ ชอบตั้งขึ้นสำหรับทงบังชินกิไม่ว่าจะเป็นลัทธิ ยุนแจ หรือ ยูซู ก็ตาม อันที่จริงเรื่องที่แคสสิโอเปียคิดกันมันก็เป็นความจริงนั่นแหละ แต่ใครที่ไหนจะรับได้ ยุนโฮกับแจจุงเองก็ดี ไม่มีใครกล้าปริปากบอกพวกสื่อมวลชนพวกนั้นได้หรอก ไม่งั้นมีหวังวงล่มแหงๆ ถ้าไม่นับพวกคู่แปลกอย่าง โซลเมท โฮซู ทูยู หรือ ทูคิมละก็ ยุนแจกับยูซูนี่แหละ ที่เรียลสุดๆ กันไปเลย..

แต่สิ่งที่ทำให้พ่อลีดเดอร์สุดหล่อคนนี้ต้องหนักใจไม่ใช่เรื่องชางมินไม่มีคู่หรือทูยูกำลังเป็นที่นิยมแต่อย่างใด สองตาตี่ๆ จดจ้องไปที่คู่ยูซู ที่กำลังหวานหยดย้อยจนมดไต่กันแทบไม่ทันมากกว่า แม่หนูจุนซูที่แสนจะว่าง่ายแสนดี ยอมให้ไอ้มิกมันฟันทุกเมื่อไม่เว้นแม้วันหยุดราชการ ผิดกับแม่นางฟ้าแจจุงของเขา ที่ขนาดจะหอมจะกอดยังได้แค่แอบฉวยโอกาสอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน คิดแล้วก็เศร้า คบกันมาก็นาน ผ่านกันมาก็มาก แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่านางฟ้าโบแจจะยอมเขาสักที ว่าแล้วหมีจอมหื่นก็ได้แต่ถอนหายใจอีกสักที พลางคิดว่าสักวันไอ้เจ้าหมีน้อยยุนนี่ใต้กางเกงเขามันอาจจะไม่แผลงฤทธิ์ถาวรก็เป็นได้

 

เฮ้อ...ชองยุนโฮเครียดสิครับงานนี้..

 

"เอ้า วันนี้สิบเอ็ดโมงพวกนายมีถ่ายแบบลงนิตยสารกันไม่ใช่หรือไง ทำไมยังไม่ไปเตรียมตัวกันอีกล่ะ"

เสียงเรียกปนตำหนิดังมาจากผู้จัดการประจำวงเชวจิน หรือที่เป็นที่ติดปากกันในชื่อ ‘พี่จิน' ที่กำลังหงุดหงิดเพราะเจ้าพวกจอมซนของเขา เจ้าพวกนี้เวลาร้องเพลง ออกกล้อง หรือขึ้นเวทีจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เท่แล้วเท่อีกจนได้รับสมยานามว่า ‘เทพเจ้าแห่งโลกตะวันออก' ก็แปลตามชื่อวงนั่นแหละ แฟนคลับที่ถูกเรียกว่า แคสสิโอเปีย ก็เยอะจนนับกันไม่หวาดไม่ไหวไหนจะแฟนคลับในต่างประเทศอีก เขาล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเจ้าพวกจอมซนที่ชอบหาเรื่องอู้งาน แถมยังรั่วประจำกับผู้ชาย 5 คนที่เห็นบ่อยๆ ในทีวีมันคนเดียวกันจริงหรือเปล่า

แล้วเรื่องคู่ล่ะ? พี่จินคนนี้ก็รู้เหมือนกัน..

"โธ่ พี่จินฮะ นี่เพิ่งจะเก้าโมงครึ่งเอง เหลือเวลาอีกมากน่า"

"เห็นนายพูดแบบนี้ แต่นายก็สายทุกทีนะยูชอน"

"ง่า..จุนซู พี่จินดุเค้าแหละตัวเอง"

"ยูชอน เลิกทำตัวเป็นคนติดเมียแล้วไปอาบน้ำซะ"

"ง่า คร้าบบ"

"พี่จิน"

"อะไรอีกล่ะจุนซู"

"ยูชอนต่างหากเล่าที่เป็นเมียผมน่ะ" เสียงหวานใสของจุนซูเรียกให้ยูชอนที่กำลังหยิบผ้าขนหนูถึงกับหันขวับมาด้วยความตะลึง

..ไปทำอีท่าไหนให้เค้าเข้าใจผิดได้วะไอ้มิกกี้เม้าส์..

"ได้ไง! นายเข้าใจผิดแล้วจุนซู"

"เข้าใจถูก" โลมาไร้เดียงสาก็ยังเถียง

"ผิด" แล้วพี่มิกหรือจะยอมให้ชิงบัลลังก์เซเมะไปง่ายๆ

"ถูก" ฝั่งนี้ก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"พอ!!!!!!"

"......." ยอมทั้งคู่ดีกว่า..

"ไปเลยยูชอน จุนซู ไปอาบน้ำแต่งตัว ชางมินพี่ว่านายหยุดกินขนมซักนาทีนึงคงไม่ช็อคใช่ไหม แจจุง ไปอาบชั้นบนก่อนแล้วกันนะ ...ยุนโฮ ทำไมไม่ดุน้องบ้างนะ ยุนโฮ ฟังพี่อยู่รึเปล่า ยุนโฮ!"

ร่างสูงลีดเดอร์ประจำวงได้แต่นั่งเหม่อเอ้อระเหยคิดอะไรอยู่คนเดียว เสียงพี่เชวจินที่ผ่านเข้าหูซ้ายก็ทะลุผ่านหูขวาไปอย่างรวดเร็วเหมือนขึ้นทางด่วน ตาตี่ๆ สองข้างมองไปนอกหน้าต่างอย่างนึกเศร้า กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็โดนฝ่ามืออรหันต์โช๊ะเข้าให้เสียแล้ว โอ้ย..ชองยุนโฮเห็นแคสสิโอเปียเต็มไปหมดเลยครับ +-+

"โอ้ย" คนถูกกระทำได้แต่ยกมือขึ้นลูบหัวป้อยๆ

"เหม่ออะไรยุนโฮ ได้ยินที่พี่พูดรึเปล่า"

"ครับๆ ผมจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้แหละ.." หมีตัวโตที่กลายร่างเป็นหมีหงอยได้แต่เดินไปหยิบผ้าขนหนูอย่างซึมๆ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตากลมๆ ของแม่นางฟ้าแอบมองพฤติกรรมของเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว..

‘ยุนโฮเค้าเป็นอะไรนะ..'

 

เมื่อเตรียมพร้อมกันเสร็จสรรพ ก็ได้เวลาที่เหล่า 5 มหาเทพจะได้ฤกษ์ขึ้นรถกันเสียที ลำดับที่นั่งก็เหมือนเดิมเป๊ะด้วยความเคยชิน ข้างหน้าสองคนคือยูชอนกับจุนซู ตามด้วยข้างหลังสามคนเรียงลำดับเป็น ยุนโฮ แจจุง และชางมิน พี่เชวจินก็นั่งหน้าข้างคนขับไปตามระเบียบ ดูๆ ไปก็ไม่น่าเชื่อเท่าไหร่..รถตู้ที่ดูสุดแสนจะธรรมดาแต่พอพวกเขาย่างก้าวขึ้นไปก็ดูเหมือนว่ามันจะมีราคาสูงขึ้นมาเป็น เท่าตัวเลยทีเดียว

"เฮ้อ ดีนะที่วันนี้ไม่สายกัน" เชวจินได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เฮ้อ" ส่วนชองยุนโฮได้แต่ถอนหายใจด้วยความหนักใจ

"พี่ยุนโฮเป็นอะไรฮะ ผมเห็นพี่ถอนหายใจมาเป็นสิบๆ ครั้งแล้วจะวันเนี้ย"

เมื่อทุกคนสงสัยปริ้นชิมก็จะถามให้ ชางมินที่นั่งกินบราวนี่ที่แจจุงอบให้ไว้กินเล่นตอนทำงานอยู่อย่างเอร็ดอร่อย เงยหน้าขึ้นมาถามยุนโฮอย่างนึกสงสัย ..ก็ปกติหมีตัวนี้พูดมากอย่างกับอะไร..แถมชอบอ้อนเมียจนหน้าหมั่นไส้ มาวันนี้เหี่ยวหงอยเหมือนหมีปวดขี้แต่ถ่ายไม่ออกแบบนี้ มันน่าสงสัยไม่ใช่เหรอ?

"ใช่ ฉันก็อยากรู้" สามเสียงข้างหน้าประสานกันออกมาราวกับจะย้ำว่า ‘กรูก็สงสัย' มีก็แต่แม่นางฟ้าตาโต ที่หันไปมองคนข้างๆ เฉยๆ แต่ก็สงสัยเหมือนกัน

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" หมีปากแข็ง ก็ยังคงเป็นหมีปากแข็งอยู่วันยันค่ำ แต่ถึงไม่ปากแข็งใครกันเล่าจะกล้าบอกว่าเรื่องที่ทำให้ชองยุนโฮคนนี้ต้องหนักใจมันก็คือเรื่อง...

...เรื่องบนเตียงอันแสนงี่เง่าของเขานั่นเอง...

ไม่ใช่ว่าเขาทำอะไรๆ แบบนั้นไม่เป็น แต่เขากลัวแม่นางฟ้าโบแจจะไม่ยอมต่างหาก ถ้าแจจุงเกิดโกรธเขาขึ้นมา นั่นนะยิ่งกว่าตกนรกซะอีก! เขาไม่มีทางอยู่โดยที่ไม่มีแจจุงได้หรอก..ความจริงข้อนี้แหละ ที่เขาเข้าใจที่สุด เพราะฉะนั้น..อดยังไงก็ต้องทนแหละนะจองยุนโฮ ทนเพื่อเมีย ทนเพื่อเมีย..ท่องเอาไว้ รอเขายอม รอเขายอม..

..แล้วจะมีซักวันไหมเล่าที่เขาจะยอมน่ะ

คิดแล้วหมียุนโฮก็ได้แต่คอตกอีกครั้งนึง..

.

.

.

"ยุนโฮ ไม่เป็นอะไรแน่เหรอ" ตัวการของปัญหาโลกแตกเอ่ยขึ้นมาข้างๆ หู รถเคลื่อนตัวมาได้สักพักแล้ว ชางมิน จุนซู ยูชอน หลับเอาแรงกันไปเรียบร้อย เพราะรู้ว่าคืนนี้ต้องมีงานถึงดึก ยุนโฮหันหน้าไปมองคนรักด้วยความจริงใจ ก่อนจะลูบหัวกลมเบาๆ แล้วกระซิบเป่าลมร้อนเข้าข้างหูจนคนสวยหน้าแดง

"ไม่เป็นอะไรหรอก" ว่าจบก็ถือโอกาสตวัดลิ้นงับใบหูเล็กเข้าสักที

"..ยุนโฮ!" แจจุงที่ตกใจในสัมผัสวาบหวามนั่นร้องออกมาอย่างตำหนิ...หมีหื่นบ้า...ไม่น่าไปห่วงมันเลย!

"แจจุงอ่ะ ขอจูบหน่อยสิ"

"จะบ้าหรือไง นี่มันในรถนะ"

"น่า ไม่มีใครเห็นหรอก หลับกันหมดแล้ว"

"ไม่ได้ยุน อึก..."

ยุนโฮฉวยโอกาสจังหวะที่รถตู้เคลื่อนตัวเข้าผ่านอุโมงค์ ความมืดทำให้แจจุงมองอะไรๆ ไม่ค่อยจะเห็นนัก ริมฝีปากหยักได้รูปกดประทับลงไปที่ปากนิ่มๆ ของแจจุงอย่างหนักหน่วง สองมือรั้งข้อมือของแจจุงไว้ด้วยกลัวว่าคนสวยจะปัดป่าย ตบตีจนน้องเล็กตื่นแล้วมาดูพวกเขาโชว์เลิฟซีนกันจะเสียเด็กซะเปล่าๆ ริมฝีปากหนาดูดดุนปากนิ่มอย่างรุนแรงและเร่าร้อน แจจุงดิ้นไปดิ้นมาจนเหนื่อย สองแขนถูกยุนโฮโอบกอดจนร่างกายเบียดชิด ผิวขาวๆ ยิ่งแดงขึ้นไปอีกเมื่อยุนโฮไล้ปลายลิ้นไปมาบนริมฝีปาก ผลักดุนจนปากบางเผยอออก ก่อนจะตวัดปลายเข้าไปกวาดชิมความหอมหวานจนพอใจ ลิ้นสากตักตวงความหวานภายในไปทั่วช่องปากราวกับจะกลืนกินมันเข้าไปทุกซอกทุกมุม แจจุงหายใจไม่ออก..ปากของเขาต้องช้ำแล้วแน่ๆ..

เมื่อเห็นว่าคนสวยเริ่มหมดฤทธิ์ ริมฝีปากหยักสวยจึงเปลี่ยนเป้าหมาย ปลายลิ้นหยาบร้อนไล้ลงมาพรมจูบเย้าทั่วลำคอระหงส์ สายตาของแจจุงเริ่มพร่าเลือน ใบหน้าคมคายที่เคยอยู่ใกล้จนชัดเจนปรากฏแก่สายตา บัดนี้กลับกลายเป็นภาพฝ้าๆ ที่ไม่คมชัดนัก มือข้างที่ยังว่างสอดสัมผัสลูบไล้เข้าที่เนื้อนุ่มนิ่มราวเยลลี่ใต้ผ้าขาว ก่อนจะถูกปัดออกมาอย่างแรง ยุนโฮจึงตรงเข้าประกบริมฝีปากนิ่มอีกครั้ง โดยไม่ลืมทิ้งคราบน้ำลายกับรอยรักสีแดงฉ่ำแสนป่าเถื่อนไว้ทั่วลำคอขาว จูบคราวนี้ร้องแรงจนแจจุงแทบจะบ้า สติพร่าเลือนรับไม่ไหวจนต้องเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กตอบกลับไปด้วยแรงอารมณ์ หน้าท้องแบนเรียบขืนเกร็งเมื่อส่วนล่างของร่างกายถูกยุนโฮลูบไล่ผ่านจุดไวสัมผัส ..ไม่ไหวร้อนจนแทบจะระเบิดแล้ว!..

 

"อื้อ...อื้อ" เสียงหวานครางอย่างสุดจะทน จูบของยุนโฮรุนแรงมากและไม่มีเวลาปล่อยให้เขาได้หยุดพัก เมื่อลมหายใจเริ่มขาดห้วง แจจุงจึงร้องประท้วงออกมา ปากหนาคลายออกให้เขาได้สูดอากาศเข้าปอดแค่เพียงไม่นาน ก็โหมซัดลงมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง คราวนี้แจจุงถึงกับเตลิดไปไกล จูบตอบรับความหอมหวานของยุนโฮอย่างเร่าร้อนเหมือนกัน สองมือกดหลังท้ายทอยให้แนบชิดก่อนขยับลิ้นเล็กไปตามแนวฟันขาว มือของยุนโฮเริ่มจะซุกซนเข้าลูบไล้ร่างบางใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวฟ้าของแจจุงอีกครั้ง แต่สัมผัสเย็นๆ จากปลายนิ้วนั่น ก็ทำให้แจจุงรู้สึกตัวและถอนริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว

"พอ..พอแล้วยุนโฮ" คนหน้าหวานหอบแฮ่กด้วยความเหนื่อย ดีนะที่รู้สึกตัวซะก่อน เกือบ..เกือบไปแล้วเรา

"แจจุงอ่า..."

"พอเลยยุนโฮ!" แจจุงตวัดห้วนยื่นคำขาดอีกครั้ง เล่นเอาหมีตัวโตที่กำลังฮึกเหิมหดเหลือสองนิ้วกลับไปเป็นหมีหงอยเหมือนเดิมในเสี้ยววินาที

..แล้วอย่างงี้ เมื่อไหร่นายจะยอมฉันซักทีล่ะแจจุง..

 

13.00 PM

บ่ายโมงแล้ว ยุนโฮ ยูชอน ชางมิน นั่งพักอยู่ในห้องแต่งตัว ตอนนี้ถึงคิวแจจุงกับจุนซูจะต้องไปถ่ายด้วยกันบ้าง หัวข้อที่ทั้งสองจะต้องถ่ายก็คือ Line up ที่ดูยังไงมันก็ไม่เห็นว่าจะเข้ากับทั้งสองคนตรงไหน แต่แต่งพั๊งค์แบบนั้น..บางทีอาจจะออกมาดูดีในอีกแบบก็ได้ ยังไงก็เถอะ มันช่างขัดกับรูปลักษณะของแจจุงกับจุนซูสุดๆ แต่งให้น่ากลัว..กลัวจะออกมาน่ารักสิไม่ว่า ในขณะที่ยุนโฮกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ยูชอนที่ดื่มน้ำอยู่ก็เดินมาทางเขาก่อนจะกระซิบเบาๆ

"ให้ตายสิยุนโฮ ตกลงนายมีเรื่องอะไรกันแน่"

"ก็บอกว่าเปล่า"

"โธ่ แกกับฉันก็เซเมะเหมือนกัน เซเมะด้วยกันน่ะมองกันออกน่ะเว่ย"

"แกจะบอกว่าแกรู้...?"

"แกอยากได้แจจุง.."

"รู้ได้ยังไง.." ยุนโฮอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เอาน่า..ใช่ไหมล่ะ เอาหูมาจะเล่าอะไรดีๆ ให้ฟัง.."

ตาเรียวเล็กเบิ่งขึ้นอย่างตกใจเมื่อเจ้าหนูหูดำมิกกี้ยูชอนปริปากเล่าแผนการชั่วร้ายสุดๆ ให้ฟัง สมองและสองมือพยายามครุ่นคิดว่าจะทำตามดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ถูกเจ้าตัวดีกล่อมจนตบปากรับคำไป..แต่ใครจะรู้กันเล่า ในอีกมุมของห้อง น้องเล็กที่ดูเหมือนว่าจะกำลังอ่านหนังสือ General Economics อยู่อย่างตั้งอกตั้งใจนั้น ความจริงแล้วเขากำลังฟังอยู่ต่างหาก ฟังว่าไอ้เจ้าพี่ชายจอมหื่นสองคนนี้วางแผนจะทำอะไรกันแน่

...และก็แน่นอน

‘เพื่อฮยองแจจุงผู้มีพระคุณ(ในการทำกับข้าวให้กิน)ปริ้นชิมจะปกป้องฮยองคนสวยให้ถึงที่สุด!'

 

เวลาล่วงเลยมาจนห้าทุ่มแล้ว ทงบังชินกิทั้งห้าก็ยังทำงานไม่หยุดหย่อน แม้จะเหนื่อยมากซักเท่าไหร่ แต่ถ้าแลกมากับรอยยิ้มของแคสสิโอเปียแล้วล่ะก็ ความเหนื่อยที่สั่งสมมาก็ดูจะไม่รู้สึกรู้สาเท่าไหร่นักในความรู้สึกของพวกเขา

"เอาล่ะอีกเซ็ตนึง จะเสร็จแล้วพยายามกันหน่อยนะทุกคน"

"คร้าบ"

"นี่แจจุง"

"อะไรเหรอยูชอน"

"วันนี้ไปดื่มกันมั้ย" คนสวยคอทองแดงหันหน้ามามองคนพูดขวับ ตาโตส่งประกายอยากเต็มที่ แต่ก็ต้องกลั้นใจก่อนถาม

"ดื่ม?..นายจะมาดื่มอะไรเอาป่านนี้"

"นี่ ก็วันก่อนญาติฉันส่งไวน์มาให้ หรูด้วยฉันเลยจะหาเพื่อนก๊งไง" สองตายิ่งกระพริบปริบๆ เข้าไปใหญ่ ‘ไวน์หรู..ยามค่ำคืน' คิดแล้วอยากดื่มชะมัด..แต่ยุนโฮไม่ค่อยชอบนี่..อยากดื่มอ่ะ อยากๆๆๆ ทันใดนั้นความคิดด้านดีของนางฟ้าแย้งขึ้น..ค่อยดื่มวันหลังก็ได้นี่นา..

"แต่..วันนี้ฉันเหนื่อย วันหลังก็แล้วกันนะ" ปาร์คยูชอนแทบจะเคาะกะโหลกด้วยความขัดใจ อะไรกันนะที่ทำให้แจจุงที่รักการดื่มแอลกอฮอล์..โดยเฉพาะของแบรนด์เป็นชีวิตจิตใจถึงกล้าปฏิเสธเขาได้ เมื่อเห็นว่าแผนจะล่ม ชายปาร์คเลยหยอดไปอีกดอก

"ชาโตว์เลยนะแจจุง.." พระเจ้า..ขวดละห้าพันดอลล์..ไม่ได้..สงบใจไว้ สงบไว้..คิมแจจุง..

"นายเคยบ่นว่าอยากกินไม่ใช่เหรอ" เห็นคนสวยเริ่มลังเล ชายปาร์คก็หยอดต่อทันที

"ฉันเลี้ยงด้วยนะแจจุง" ถึงจะเสียดาย..แต่ยังไงสักวันมันก็ต้องกิน งั้นใช้ให้เป็นประโยชน์ดีกว่า..

"แต่..."

"ไอ้เจ้ายุนโฮไม่ว่าหรอก ฉันขอมันแล้ว"

 

...หา...

ยุนโฮไม่ว่าเหรอ..คิมแจจุงอยากจะกรี๊ดดังๆ!!

 

"นายพูดจริงหรือเปล่า"

"ฉันจะโกหกนายทำไม"

"ยูชอน แจจุง มาถ่ายก่อนอย่าเพิ่งคุยกัน จะเสร็จแล้วๆ"

"ครับ/ครับ" สองเสียงตอบรับพร้อมกัน งั้นเรื่องที่ตกลงก็มีอันต้อง stop ไว้ก่อน...

"คิดดีๆ นะแจจุง ไม่งั้นฉันกินคนเดียวก็ได้"

..ละคนสวยจะทำไงดีล่ะนี่..

 

เลิกงานแล้ว..ทงบังชินกิทั้งห้าได้เวลาพักผ่อนเสียที บนรถตู้คันเดิมขณะนี้มืดจนมองอะไรไม่เห็น จุนซูเพลียมากหลับสนิทซะยิ่งกว่าเสียชีวิต แต่ถึงกระนั้นเจ้าโลมาน้อยก็ยังไม่ลืมที่จะใช้ไหล่อุ่นๆ ของเจ้าหนูมิกกี้เม้าส์สุดที่รักเป็นที่พักพิง ยูชอนลูบหัวที่เต็มไปด้วยผมนิ่มๆ นั้นเบาๆ ก่อนเอ่ยคำถามยิงกลางใจคนหน้าหวานที่นั่งอยู่ข้างหลังออกไป

"แจจุง ตกลงจะไปดื่มกันมั้ย"

เจ้าหมียุนโฮตัวสานต่อแผนการมองหน้าคนรักอย่างสุดลุ้นว่านางฟ้าของเขาจะตกลงหรือไม่ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองนั่นแหละที่เป็นกุญแจสำคัญในการดื่มของแจจุงครั้งนี้ แจจุงมองหน้ายุนโฮก่อนจะก้มหน้านิดนึงเหมือนเด็กๆ เวลาขอผู้ใหญ่ออกไปเล่นนอกบ้าน

"ยุนโฮ..เค้าไปดื่มได้มั้ยอ่ะ"

 

ชะอ้าว..เค้าถามเรา อย่างนี้ก็ต้อง..

"เอ้อ ก็ดื่มสิ ดื่มสิ ดื่มเลยๆ"

..ทำไมยุนสนับสนุนจัง ประชดรึเปล่า ช่างเถอะ คิมแจจุงถือว่าโอเคก็แล้วกัน!

"โอเคยูชอน เตรียมแก้วไว้ได้เลย"

‘สำเร็จ..'

"ไม่ได้นะฮยองแจจุง!!!"

เสียงจากเจ้าน้องเล็กตะโกนดังลั่นทั้งๆ ที่นั่งอยู่ใกล้กันแค่นี้ ยุนโฮกับยูชอนมองหน้ากันเหงื่อแตกพลั่ก ‘รึว่าชางมินมันได้ยิน..' ก่อนจะลุ้นในคำตอบของแจจุงผู้กำลังจะตกเป็นเหยื่อของแผนการในครั้งนี้

"ชางมิน พรุ่งนี้มีสอบหรือเปล่า เราไม่มีงานนี่ พี่ก็อยากดื่มมั่งนะ เราก็รู้นี่ว่าพี่ชอบน่ะ" คนสวยเมื่อสบโอกาสแล้วยังไงก็ไม่พลาดง่ายๆ

"แต่.."

"ไม่มีแต่ พี่ตัดสินใจแล้ว ถ้าขัดพรุ่งนี้งดของว่าง"

"อ๊า!!! ไม่ได้นะฮยอง"

"งั้นก็อย่าขัด"

"ฮยอง..ถือว่าผมพยายามช่วยแล้วนะ.." เสียงน้องเล็กแผ่วลงไปเนื่องจากห่วงของกินมากกว่าพี่สุดที่รัก ปริ้นชิมจะช่วยแล้ว แต่ฮยองบังคับปริ้นชิมเอง ปริ้นชิมไม่รู้เรื่องด้วยนะ ><

..แล้วผู้ช่วยเหลือคนสุดท้ายก็รามือ..

..ขุดหลุมฝังตัวเองเสียแล้ว นางฟ้า..

 

โต๊ะกระจกใสรองรับด้วยเชิงเทียนเล็กๆ กับกลิ่นน้ำหอมที่ผสมปนเปไปกับไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศสร้างบรรยากาศได้ดีสำหรับคอไวน์อย่าง ยูชอนและแจจุง แก้วไวน์ใบสวยถูกวางลงตรงหน้า ดวงตาสีรัตติกาลมองของเหลวสีอำพันหม่นที่ค่อยๆ รินรดลงไปในแก้ว ริมฝีปากบางแย้มขึ้นมาอย่างชอบใจ ..ของแบรนด์นี่มันสุดยอดจริงๆ..

"แจจุง...อึก เป็นงาย รสชาติสุดยอดไปเลยใช่ไหม..อึก" เจ้าหนูนักดื่มพอซัดไปแก้วที่สี่ก็เริ่มจะมึนๆ ซะแล้ว มันแบรนด์และแน่นอนมันก็แรงสุดๆ ให้ระดับยูชอนที่จิบเบอเบิ้นเป็นตั้งแต่อายุ 15 ก็เถอะ เจออย่างนี้ก็มึนเป็นเหมือนกัน

"หึหึ ขอบใจมากนะยูชอน สุดยอดจริงๆ ว่าแต่นายเมาแล้วหรือไง"

"ก็คงจะใช่นะ..อึก งั้นฉันไปนอน..ก่อนล่ะ นาย อึก..ดื่มไปคนเดียวแล้วกาน" ถึงจะมึนแต่ก็ยังไม่ลืมแผน...นี่แหละชายปาร์คจอมวางแผนตัวจริง ว่าจบก็เผ่นผลุนเข้าห้องไปทันที

"เฮ้..ไหนนายบอกว่าจะดื่มเป็นเพื่อนไง" เจ้าของผิวขาวๆ ที่เริ่มจะขับสีแดงเรื่อแล้วบ่นขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ...ไม่อยากดื่มคนเดียว..มันน่าเบื่อ..

"ฉันดื่มเป็นเพื่อนไหม"

เสียงทุ้มแสนคุ้นเคยเอ่ยขึ้นในความมืด แจจุงหันไปมองคนที่เข้ามาใหม่อย่างตกใจ ..ยุนโฮ..

"นายจะดื่มเหรอยุนโฮ"

"ใช่ฉันจะดื่ม..ดื่มกับนาย"

"ก็ได้..." แจจุงรู้สึกแปลกๆ กับท่าทีของยุนโฮในตอนนี้ ..หมีอ่ะ หมีชัดๆ เลย.. ว่าไปแล้วแจจุงก็รู้สึกหนาวๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

"ฉันชงให้ไหม"

"ชาโตว์น่ะไม่ต้องชงหรอกนะยุนโฮ"

"ไม่..ฉันหมายถึง..แก้วนี้"

แก้วไวน์บรรจุของเหลวๆ สีชมพูอำพันน่าลิ้มรสอีกแก้วถูกยื่นมาให้ตรงหน้า แจจุงรับมันมาอย่างงงๆ ก่อนที่ยุนโฮจะเอ่ยต่อ

"แก้วนั้นฉันชงให้นาย..ให้นายโดยเฉพาะ ..ดื่มสิ"

ยุนโฮไม่ว่าเปล่า ขาสองข้างค่อยๆ นั่งลงบนที่วางแขนโซฟา มือข้างซ้ายเชยคางมนให้หันมาตรงๆ ริมฝีปากหยักดื่มไวน์ในมือเข้าไปจนเต็มก่อนก้มลงประทับริมฝีปากกับชายหน้าสวยตรงหน้า ไวน์ชั้นเลิศถูกส่งผ่านลำคอขาวจนแจจุงแทบจะสำลักในความหวาน หยาดน้ำที่ลิ้มรสเข้าไปไม่หมดไหลเรื่อยลงมาจนถึงคางสวย ก่อนนิ้วเรียวยาวจะปาดส่วนที่เหลืออกให้จนหมด ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ได้จากยุนโฮแปลกออกไป..เพียงอึกเดียว..เพียงอึกเดียวตากลมโตก็ถึงกับปรือฉ่ำเยิ้ม ผิวขาวๆ ขับสีแดงเรื่ออย่างเย้ายวน แจจุงกำลังเมา..เมาในรสรักที่ยุนโฮมอบให้ ยุนโฮที่เห็นว่าแจจุงเริ่มจะหมดสติแล้วก็พลันหวนย้อนไปนึกถึงคำที่ยูชอนบอกเมื่อตอนบ่าย..

"เดี๋ยววันนี้ ฉันจะวางแผนให้แกมอมเหล้าเขา"

"หาไอ้.."

"ชู่ว์ มีวิธีนี้วิธีเดียวเฟ้ย ไม่งั้นก็รอไปทั้งชาติเถอะ แจจุงไม่มีวันยอมแกแน่"

"แต่ฉัน.."

"แจจุงไม่รู้ตัวหรอก วันก่อนฉันเพิ่งได้ชาโตว์มาลังนึง ของฟรีน่ะ แจจุงบ่นมานานแล้วว่าอยากกิน ประจวบเหมาะพอดี นายก็ใช้มันมอมแจจุงนั่นล่ะดีแล้ว ครั้งแรกของแจจุงก็ต้องชาโตว์กับชองยุนโฮนี่แหละที่เหมาะที่สุด"

"แต่..."

"ไม่มีแต่ยุนโฮ ถ้านายไม่ทำวันนี้ยังไงซักวันนึงก็ต้องทำ ชาโตว์น่ะเป็นของแบรนด์แจจุงต้องชอบมันแน่ เวลาโดนสารเคมีจะเปลี่ยนเป็นสีชมพู ญาติของฉันบอกว่าถ้าคอเหล้าคนไหนได้เห็นล่ะก็ ตาวาวกันทั้งนั้นแหละ ที่สำคัญ...."

"..?"

"มันจะทำปฏิกิริยาไวมากกับยาปลุกเซ็กซ์น่ะ.."

"เฮ้ย! นี่แกคงไม่.."

"ใช่ แก้วแรกๆ ฉันจะชวนแจจุงกินเอง ส่วนนาย นายจะต้องให้แจจุงดื่มแก้วที่ผสมยาแล้ว รอไม่ถึงหนึ่งนาที ให้แจจุงคอทองแดงยังไงก็ต้องเมาจนหาทางกลับบ้านไม่ถูกแน่ ที่เหลือ..ก็อยู่ที่ความสามารถนาย.."

"แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นกับแจจุงนี่.."

"ถ้าแจจุงรักนายจริง เขาไม่โกรธหรอกน่า"

‘ถ้าแจจุงรักนายจริง เขาไม่โกรธหรอกน่า'

เพราะไอ้คำพูดบ้านั่นแท้ๆ..เขาถึงได้ตบปากรับคำกับยูชอนไป แล้วนี่เขาจะทำจริงเหรอ...ทำแบบนั้น..

 

กับแจจุงที่เขารักหมดหัวใจเนี่ยนะ..?

 

to be continued..[part II/end]