God bless you : TVXQ

True or Lies?

TVXQ Fan Fiction

Author: Kyokoong
Style: Yaoi
Couple: Yunho/Jaejoong
Category: Drama/Romance
Rating(this part): PG-13

17.Deep Kiss

“เฮ้ แจจุง รอเดี๋ยวสิ รอฉันด้วย!”




เสียงทุ้มตะโกนเรียกอย่างดังปนหอบนิดๆ หลังจากที่เขาหยอดขนมจีบไปที่ร้านขนมหวานเมื่อกี้ แจจุงไม่เพียงไม่เขินอาย แต่กลับทำหน้ามุ่ยแล้วก็ถามว่ากี่โมงแล้ว พอบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงขึ้นแสดงเจ้าตัวก็เดินกระแทกเท้าไปหาผู้ช่วยร้านแล้วขอตัวออกมาทันที ทางประตูหลังร้านเพราะด้านหน้าคนเยอะมาก เล่นเอายุนโฮตามอารมณ์คนสวยแทบไม่ทัน ก็ตะกี้ยังดีๆ อยู่เลย..ไหงมาทำหน้าบูดแบบนั้นซะล่ะ



..หรือแจจุงจะโกรธเรา?

คิดได้ดังนั้นตัวหมีๆ ก็เหี่ยวลงทันใด พลางคิดไปว่าบางทีแจจุงอาจจะไม่ได้คิดกับเขาเหมือนอย่างที่เขาคิดกับแจจุงก็ได้

แล้วจะทำไงดีล่ะทีนี้..




“เอ้า รอแล้วเนี่ย วิ่งมาสิ” เสียงหวานดูดุขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นทำเอายุนโฮสะดุ้ง ปกติแจจุงจะชอบพูดจาน่ารักๆ ไม่ตะคอกเสียงดังแบบนี้ สงสัย..โดนเกลียดแหงแล้วยุนโฮเอ้ย

“อ่ะเอ่อ แจจุงฉันขอโทษนะ”

“ขอโทษอะไรอ่ะ” เสียงหวานลดโวลูมลง ก่อนหันมาถามหมีอ้วนข้างๆ อย่างงงๆ

“ก็ถ้านายโกรธฉัน..”

“ใช่ ฉันโกรธนาย” ตอบสวนกลับมาแบบไม่คิดอีก เล่นเอาใจแป้วเลย

“ก็ ก็..ถ้านายโกรธฉันเพราะเรื่องที่ฉัน..เอ่อ ไปทำรุ่มร่ามกับนายแบบนั้น ฉันเลยคิดว่านายเป็นผู้ชาย อาจจะไม่ชอบก็เลย..เอ่อ คือเอาเป็นว่า ฉันไม่ทำแบบนั้นแล้วก็ได้ อย่าโกรธฉันเลยนะ!” ยุนโฮกลั้นใจพูด ก่อนจะได้รับหน้าตางอนๆ แบบน่ารักสุดๆ ตอบกลับมา แจจุงเลิกรอแล้วตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อ เสียงหวานลอยเบาหวิวออกมาแต่สายลมก็ยังไม่วายพัดพาคำพูดที่ยุนโฮได้ยินแล้วถึงกับต้อง
อมยิ้ม




“บอกรักเราหรือก็ยัง..แต่ทำยังกับเป็นแฟนกันแล้วซะงั้นแหล่ะ”




งั้น..ถ้าบอก ก็โอเคใช่มั้ยจ๊ะคนสวย ^^




เมื่อคู่ขวัญประจำเรื่องเดินทางมาถึงชมรม พวกจองซูก็มาพากันจัดแจงเสื้อผ้าให้ยุนโฮและแจจุงเป็นการเร่งรีบเพราะอีกแค่สิบห้านาที
ก็ต้องขึ้นแสดงแล้ว ชุดที่แจจุงต้องใส่ก็ไม่วายอลังการงานสร้างแบบหญิงจ๋าสุดๆ เช่นเคย ถึงเมื่อเช้าจะใส่มาแล้วชุดนึง แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้แจจุงสบายใจขึ้นแต่อย่างใด




กลับกัน..แจจุงรู้สึกเขินมากกว่าเดิมซะด้วยซ้ำ

เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย เรื่องแบบนี้ก็ต้องเขินเป็นธรรมดาอยู่แล้ว.. ไหนจะเรื่องยุนโฮ(?)อีก




“เอ้อ คุณแจจุงจำบทได้หรือยังฮะ จะให้เปลี่ยนเป็นคนภาคย์เอามั้ย” หนุ่มน้อยตัวเล็กเอ่ยถามขณะตรวจชุดที่แจจุงต้องใส่

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ เอ่อ..เรียกผมว่าแจจุงเฉยๆ ก็ได้” แจจุงยิ้มให้เรียววุคที่กำลังช่วยเขาใส่ชุดกระโปรงฟูฟ่องอย่างยากลำบาก กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อยเลยทีเดียว

“เอ้อ ลีทึก แล้วยูชอนล่ะ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามหัวหน้าชมรมอย่างสงสัย ก็ไหนแจจุงบอกว่ามันแยกย้ายกันไปชมรมหมดแล้ว นี่ยังไม่เห็นหัวไอ้มิกเลยสักนิดตั้งแต่เข้ามาเนี่ย

“ป่านนี้มันดอดไปเยี่ยมชมปะการังตามประสาเต่าแล้วมั้ง”

“อ้าว แล้วทำไง”

“ฉันกะไว้แล้วแหละ เลยเรียกพวกปี 1 มาเล่นแทน แย่ๆ”

“ฮ่าๆๆๆ ฉันว่ามันคงมีเพื่อนชมปะการังแล้วล่ะ”

“อะไร?”

“โลมาไง”

.

.

.

“สามหาว! เหตุใดจึงกล้าว่าร้ายเจ้าหญิงอะมีเลียเช่นนั้น” บ่าวรับใช้ผู้มีศักดิ์เป็นถึงแม่นมเอ่ยปากกร่นด่าสาวใช้อีกคนที่ดูท่าปากจะไม่มีหูรูด
ทำเอานางกำนัลที่เหลือกรูเข้ามามุงกันเป็นการใหญ่

“ก็ตามที่ข้าได้ยินมา เจ้าหญิงอะมีเลียน่ะคบชู้สู่ชายไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่องค์ชาร์ค ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าชายจิวเวล นางกำนัลตั้งหลายคนก็พูดเหมือนกันว่าพระองค์น่ะมีสัมพันธ์สวาทกันไม่เว้นแม้แต่ในเขต
พระราชฐานน่ะ!” สาวใช้ผู้ต่ำต้อยไม่ยอมแพ้ กล่าวนินทานายต่อไปอย่างไม่เกรงฟ้าดิน

“คุยอะไรกันอยู่น่ะ”

“จริงเหรอ งั้นเจ้าชายจิวเวลก็น่าสงสารแย่สิ”

“จริงด้วย ก็พระองค์น่ะ ออกจะรักหญิงสาวนางนั้นมากยิ่งกว่าอะไร”

“แย่จริงๆ”

“เรื่องของนาย ขี้ข้าอย่าสอด!”

เสียงซุบซิบมากมายถูกกลบด้วยน้ำเสียงวางอำนาจจากแม่นมจนทุกคนต้องแยกย้ายกันออกไปทำงาน
ตามหน้าที่ของตนกันหมด ทิ้งเหลือไว้แต่เพียงองครักษ์มากมาย กับแม่นมที่เชื่อมั่นในองค์หญิงของตนเสมอมา ไม่ว่าจะต้องถูกป้ายสีจนเสียหายไปเท่าไหร่ก็ตาม..



“โอ๊ย แย่แน่ๆ” ใบหน้าหวานที่แอบมองอยู่เบื้องหลังม่านมีแววตระหนกตกใจ เสียงกรี๊ดที่ตามมาระลอกใหญ่บ่งบอกให้แจจุงรู้ว่ายุนโฮคงจะออกไปหน้าเวทีแล้ว ฉากต่อไปก็ถึงฉากที่เจ้าหญิงอะมีเลียจะต้องออกไปพบกับเจ้าชายชาร์ค แล้วก็.. อ๊ายๆๆๆ แจจุงน้อยไม่อยากจะคิด..><

“เจ้าหญิงอะมีเลีย..” เสียงจากทีมภาคย์หลังเวทีทำเอาแจจุงสะดุ้ง ถึงตาเราแล้วสินะ เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน คิมแจขอสู้ตายยย

..เสียงตึกตักของรองเท้าส้นแก้วนำพาให้ทั้งโรงละครเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องไปยังตัวละครสำคัญอีกตัวที่กำลังใส่หน้ากากตีหน้าบทของเจ้าหญิงอะมีเลีย
ออกมาท้าสายตาผู้ชม นางฟ้าชุดขาว..กับการปรากฏตัวที่แสนสง่าไม่ต่างจากตอนเช้า



“โอ้วว สวยๆๆ น้องแจจุงนี่”

“นั่นตัวแทนร้านขนมหวานเมื่อเช้าใช่ไหม”

“กรี๊ดพี่ยูโนวยุนโฮของช้านนน”



เสียงฮือฮาดังประสานกันจนฟังไม่ได้ศัพท์ แจจุงพยายามข่มใบหน้าแดงก่ำของตนให้ซ่อนเอาไว้ ประวัติศาสตร์จะต้องจารึก ..วันนี้คิมแจน้อยเขินสุดๆ เป็นรอบที่สองของวัน TT



สายตาของแจจุงปะเข้ากับตาเรียวคมที่อยู่ภายใต้หน้ากากองค์ชายก็ชวนให้ร้อนวูบ เมื่อยุนโฮค่อยๆ ถอดหน้ากากออก แล้วยื่นมือไปให้แจจุง ยุนโฮที่เล่นตีบทแตกสุดๆ ทำเอาหน้าแจจุงแทบระเบิด เท่เกินไปแล้วนะหมีอ้วนบ้า..



“กรี๊ดดดดด พี่ยูโนหล่อที่สุดดดด”

“เจ้าชายน้ำแข็งน่ารักที่สุดดดดดดดด”



เมื่อเจ้าหญิงอะมีเลียยื่นมือออกไป เจ้าชายรูปงามก็รับมือขาวนวลนั้นมาก่อนจะจุมพิตลงเต็มฝ่ามือไล่ไปจนถึงปลายนิ้ว ปลายลิ้นร้อนแอบตวัดเข้าที่นิ้วนางของเจ้าหญิงเล็กน้อย เรียกเสียงกรี๊ดมากมายจากผู้ชมจนโรงแทบแตก




เฮ้ย..นี่มันนอกบทแล้วนะเนี่ยชองยุนโฮ




“อะมีเลีย ทำไมเจ้าถึงทำกับข้าเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่รับความรักจากข้า”

“หัวใจของข้ามีให้องค์ชายจิวเวลเพียงผู้เดียว ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร ข้าก็ยังคงรักเขา..” องค์หญิงแสนสง่าสะบัดความรักยิ่งใหญ่จากญาติผู้พี่ของคนรักไปอย่างไม่ใยดี ใบหน้างามฉายแววเศร้าหมองจับหัวใจ

“ไม่..ไม่จริง จิวเวลมีดีอย่างไร ทำไมเจ้าถึงมอบหัวใจให้กับมัน ไม่ได้ หากผู้ที่ได้ครอบครองหัวใจเจ้าไม่ใช่ข้า ข้าก็ขอรับร่างกายแสนงามของเจ้าไปก็แล้วกัน!” บุรุษผู้อ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายร่างเป็นปีศาจหนุ่มกระหายในกามจอมโหด มือแข็งแรงตรงเข้าจับล็อคตัวองค์หญิงผู้น่าสงสารไว้ แล้วสอดมือที่หยาบกร้านเข้าลูบไล้หมายจะเปลื้องอาภรณ์สีขาวด้วยน้ำมือเลวทรามที่แสนเ
รอะเปรื้อน!

“ไม่..ไม่นะ! ปล่อยข้า ฮึก ข้าไม่ได้รักเจ้า!” เสียงหวานปนสะอื้นดังออกมา ฉับพลันที่กายบอบบางจะตกเป็นของมนุษย์ชาติชั่ว ก็มีบุรุษขี่ม้าขาวผู้หนึ่งมากระชากคอชายสามานย์ออกจากตัวหญิงสาวก่อนจะอัดแรงส่งที่
ือไปยังมันผู้นั้นจนทรุดลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ย..เจ้า จิวเวล!!”

“ผู้หญิงคนนี้เป็นของข้า..เป็นของข้าเพียงผู้เดียว” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างสุขุม สายตาดุดันปราดมองไปที่ญาติผู้พี่อย่างโกรธแค้น จนผู้กระทำผิดต้องหนีหายไปด้วยไม่อาจทนรับสายตาที่เชือดเฉือนหัวใจของน้องชายในสายเล
อดได้

“ฮึก ฮือๆ ฮือๆ” เสียงสะอึกสะอื้นดังมาจากหญิงสาวผู้เป็นที่รัก..อะมีเลีย

“ได้โปรดอย่าทรงพระกันแสงเลย..อย่าร้องไห้เลยนะองค์หญิง”

“ข้า ฮึก..ไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว ร่างกายที่ข้า ฮึก หมายจะเก็บไว้เพื่อท่าน ได้ถูก ฮือๆๆๆ ชายสามานย์ผู้นั้นแตะต้องไปแล้ว..ฮือๆๆ”

“ไม่เป็นไร..ขอเพียงเจ้านึกถึงแต่เพียงข้า ร่องรอยทุกอย่าง...ข้าจะลบมันออกไปเอง” นิ้วเรียวยกขึ้นปาดคราบน้ำตาบนใบหน้างามที่เริ่มเป็นสีแดงเรื่อ ดวงตาเรียวปราดลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างมีความหมาย ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้าไปใกล้ จนเสียงหวานต้องกระซิบเบาๆ อย่างตื่นตระหนก



“ยุนโฮ ไม่ต้องจูบจริงหรอกมะ...อุ๊บ!” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อริมฝีปากหยักได้รูปตรงเข้าประกบกับริมฝีปากบางหวานฉ่ำของเขา บดเบียดร้อนแรงจนใบหน้าแจจุงแดงฉ่า ลิ้นหยาบร้อนค่อยๆ ไล่ไปตามแนวฟันราวกับจะขออนุญาต ก่อนดุนลิ้นเร่งเปิดริมฝีปากบางอย่างร้อนรน



“อะอื้อ อื้มม” แจจุงเผลอครางออกมาเมื่อลิ้นร้อนเปิดปากของเขาสำเร็จ เรียกเสียงกรี๊ดดังลั่นเมื่อเห็นว่าฉากเลิฟซีนของคู่ขวัญยาวนานขึ้นจนผิดปกติ เล่นเอาผู้ชมทั้งโรงหน้าร้อนฉ่าไปตามๆ กันกับความเร่าร้อนของคู่พระนาง




เฮ้ย...ไอ้ยุนโฮมันจูบจริงนี่หว่า




ปลายลิ้นหยาบไม่หยุดอยู่แค่นั้น แต่กลับตรงเอากวาดกระหวัดเอาเนื้อนุ่มในโพรงปากของร่างบางเข้ามาพัวพันด้วยอย่างเร่า
ร้อน ดูดซับความหอมหวานจนแจจุงแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นถ้ายุนโฮไม่กอดเอาไว้ เนื้อแข็งที่ไต่ลิ้มเลียตั้งแต่เพดานปากไปถึงซอกฟันขาวทำเอาแจจุงละลาย ก่อนยุนโฮจะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกมา ทิ้งสายน้ำเล็กๆ ทอดยาวออกมาจากริมฝีปากนั้นเล็กน้อยชวนให้วาบหวิว




โอ๊ย กรูเสียวแทนแล้วคับเนี่ย...




เสียงกร่นร้องดังขึ้นในโสตประสาทของผู้ชมอย่างถ้วนหน้า แล้วนี่ต้องติดตัว ฉ.ให้ด้วยมั้ยวะเนี่ย???

.

.




เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลที่พลัดกับยุนโฮไปเพราะกลุ่มคนที่พลุกพล่านยังคงตามหาทั้งสองคน
ยู่อย่างไม่ลดละ ซองฮยอนตะโกนลั่นอย่างหัวเสียเมื่อหาแจจุงไม่พบ ขาสองก้าวยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างไม่หมดความตั้งใจ แต่ราวกับโชคชะตากลั่นแกล้ง..เขากลับเจอใครอีกคนที่ไม่อยากจะเจอมากที่สุดในตอนนี้ อสรพิษร้าย..




“อ๊าว..มาอยู่ที่นี่เองหรือ” เสียงหวานเคลือบยาพิษเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง ร่างบางในชุดราตรีแหวกเอวโชว์ขาขาวผ่องยืนพิงเสาเหล็กอย่างยั่วยวน

“โทพาซ..นี่เธอ”

“ฮึ ประสิทธิภาพนักคุ้มกันของแกนี่ตกไปเยอะเชียวนะซองฮยอน มิน่าล่ะ คุณแจจุงถึงต้องหนีเอาหัวซุกหัวซุนขนาดนั้น”

“ฉันไม่..”

“แกจะทำอะไรก็ช่างเถอะ วันนี้ท่านผู้นั้นสั่งให้ฉันมาจับตาดูคุณแจจุงเท่านั้น ยังไม่พาตัวไปหรอก ฉันก็กะจะมาโผล่ตัวแกล้งให้แกตกใจเล่นเท่านั้นเอง เพราะเบื้องหลังฉันน่ะ..พร้อมจะมาพาคุณแจจุงไปทุกเวลาอยู่แล้ว”

“แก..ยังไงแจจุงก็ต้องไปกับฉัน”

“อ้อ พูดอย่างนี้แสดงว่ายังไม่รู้อะไรงั้นสิ งั้นฉันจะบอกให้เอาบุญก็แล้วกันนะ”

“...อะไร”

“คุณแจจุงน่ะความจำเสื่อมไปแล้ว ถึงแกไปทักเค้า เค้าก็ไม่รู้จักแกหรอก ความรักที่แกเฝ้าทะนุถนอมไว้อย่างสุดหัวใจน่ะ มันหายไปแล้ว หัดจำใส่กะลาหัวโง่ๆ ของแกไว้ล่ะ ฮะๆๆ”




ริมฝีปากบางเคลือบยาพิษยกขึ้นหัวร่ออย่างเป็นต่อ ขาเรียวขาวก้าวเดินออกไปอย่างไม่แยแสชายผู้สง่างามที่บัดนี้ทรุดลงไปนั่งกับพื้นเพราะ
หัวใจที่ถูกทำลายจนย่อยยับจากคำพูดของอีกฝ่าย




..แจจุงความจำเสื่อมหรือ

แล้วความรักของเราล่ะ..